In het legioen van harmonicaspelers neemt de uit Havana afkomstige maar in Canada opgegroeide Carlos Del Junco een aparte plaats in. De man bespeelt een diatonische harmonica waaruit hij een soort chromatisch klankkleur perst die veel rijker en genuanceerder klinkt dan de mechanische klank van een gebruikelijke chromatische smoelschuiver. Carlos hanteert daarbij de zogenaamde overblow, een recent ontwikkelde techniek waarvoor hij in de leer ging bij jazzman Howard Levy.
Evenals op zijn vroeger werk vinden we hier niet onaardige interpretaties van oude melodische swingjazz van Tiny Bradshaw en blueswerk werk zoals van ‘Movin Down The River Hymne’ van Sony Boy Williamson. Het is vooral de gevarieerde aanpak en die bijzondere techniek die het verschil maakt in zelfgecomponeerde sfeervolle instrumentaaltjes. Bovendien kan Carlos op een uitmuntende begeleidingsband rekenen met gitarist Kevin Breit, die eerder Norah Jones en Cassandra Wilson assisteerde en die enkele nummers aanlevert. Het ritmische ‘Dull Blade’ met knappe wisselwerking tussen Breit en Carlos lijkt zo weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern uit de jaren zestig. In de meer intimistische passages zoals in ‘Bye or Now’ met een hoofdrol voor Breit’s banjo en het door cellist Matt Brubeck aangereikte ‘The Simple Life’ weet Carlos met zijn harmonica een wat mistroostige sfeer, die onmiskenbaar refereert naar Toots Thielemans, op te roepen. Tussen al dit fraais is het een vocaal nummer dat hier de show steelt. ‘Mashed Potatoes Canada’, een ode aan ’soulbrother number one’ met gastzanger John Dickie die angstvallig dicht bij het timbre van de jonge James Brown komt. Samen met Charlie Musselwhite, die de laatste jaren een gelijkaardige eclectische benadering uitdraagt, is Carlos Del Junco ongetwijfeld één van de betere harmonicaspelers die de toekomst van het smoelschuivertje als volwaardig instrument
verzekeren en de techniek ten dienste stellen van en naadloos intrigeren in een emotioneel geladen geheel.

Cis Van Looy ☆☆☆☆