Jack Bruce is eigenlijk een mijlpaal in de moderne rockgeschiedenis. Hij heft buiten zijn Creamperiode ook solo prachtige nummers geschreven die de dag van vandaag nog steeds door de allergrootsten gecoverd worden. Ik geef je slechts één groot voorbeeld: ‘Theme For An Imaginary Western’, dat destijds ook al door Mountain gecoverd werd maar ook door Colosseum. Deze muziek voorstellen zonder Bruce is onbegonnen werk.
Zijn stijl van basspelen heeft andere aangezet om dit te na te doen en daarmee waren Sting, Jaco Pastorius, maar ook Flea van The Red Hot Chili Peppers, zijn grote navolgelingen.
Bruce zullen de meesten kennen als zanger/componist en bassist bij de legendarische Cream, met Clapton en Ginger Baker. Maar het zou oneervol zijn om Jack’s solo carrière te vergeten, een periode die eigenlijk zijn allerbeste was. Drie van zijn solowerken om nooit te vergeten zijn ‘Songs For A Tailor’, ‘Things We Like’ en het prachtige ‘Harmony Row’.
Tijdens zijn soloperiode richtte Bruce zijn eigen band op: Jack aan de bas en zang, Chris Spedding als gitarist, John Marshall mocht de vellen bewerken, Art Themen nam de koperblazers voor zijn rekening en de onfortuinlijke Graham Bond bespeelde de ivoren toetsen. Het was omwille van de geestesgesteldheid van deze laatste dat de band geen lang leven beschoren was. Omdat Bond geen controle meer had over zijn eigen brein en de hard drugs het van hem hadden over genomen verongelukte Bond in 1974 en kwam onder de wielen terecht van een aanstormende Metrotrein in Finsbury Park.
Maar aan de overkant van de grote oceaan wilden Leslie West en Corky Laing, beiden uit de Amerikaanse superband Mountain, wat anders gaan doen en begonnen begin jaren zeventig gesprekken aan te knopen met Paul Rodgers en Mick Ralphs voor een eventuele samenwerking in een nieuwe band maar die is er volgens mij nooit gekomen. Daarom kwam Jack Bruce in beeld. Met deze formatie maakte Jack drie langspelers: ‘Why Dontcha’, (72), ‘Whatever Turns You On’ (73) en ‘Live ‘n’ Kickin’’ (74).
‘Whatever Turns You On’ werd als langspeler zeer goed ontvangen en belandde zelfs op een bescheiden 26e plaats in de Billboard top 100. Ook live, en ze waren vooral veel in Europa te bewonderen, werden hun concerten zeer goed onthaald. Jack profiteerde uiteraard nog van zijn carrière bij Cream.
Op deze cd vinden wel een 9-tal nummers die typerend zijn voor de sound van Jack Bruce en ‘Scotch Krotch’, dat Bruce samen met Pete Brown schreef, is weer zo’n prachtig sixties R&B-nummer dat je niet gauw zult vergeten. Maar ook de echte blues was toen nog in en ‘Slow Blues’ is een mooi voorbeeld van hoe blues geïnterpreteerd werd tijdens deze jaren. Zalig!
‘Token’ is het langste nummer eigenlijk nog een kort nummer voor deze periode. Hoe dan ook, luister naar dit nummer en je hebt meteen de indruk dat je een nummer van Free beluistert. Het enige nadeel van deze song is dat de stem een beetje op de achtergrond doorklinkt.
Alhoewel West, Bruce & Laing door het leven gingen als een powertrio had ik destijds wel het gevoel dat ze meer opteerden voor zachtere nummers dan bv. het knappe, psychedelische geweld van een Robin Trower of een Jimi Hendrix. Als je niet begrijpt wat ik bedoel luister dan maar eens goed naar ‘November Song’. Maar of deze band opgewassen was tegen het grote succes van andere gelijkaardige powertrio’s uit die tijd laat ik even in het midden. Toch representeerden zij het beeld van de Britse (alhoewel er twee Amerikanen inzaten) rocksound van weleer.

Alfons Maes ☆☆☆☆