Eerder stelden we al dat de uit Canada afkomstige, maar al enkele jaren in New York residerende zangeres, beslist de nodige aandacht verdient. En dik jaar later zit Clair nog steeds zonder platendeal, dat kan haar echter niet weerhouden om andermaal met een bescheiden epeetje in eigen beheer uit te pakken. Het is weer beslist de moeite waard.
De sterkste song is ongetwijfeld ‘Death Of A Train’ van die andere Canadees Daniel Lanois en afkomstig van zijn tweede soloproject ‘For The Beauty Of Wyona’. De nieuwe versie ademt een gelijkaardige mistroostige sfeer uit als het vijftien jaar oudere origineel.
Dat de overige nummers overeind blijven naast zo’n sterke song is op zich al een verdienste.
Geen spectaculaire productietrucs maar een naakte doodeerlijke benadering. De sober gearrangeerde de songs ademen als het ware.‘I Can tell’ is zo’n niemendalletje met kristalhelder snarenwerk. De weemoedige slide-intro van ‘Times Like These’ onderstreept de melancholische mijmeringen. “She found a Mercedes from the early eighties and drove to LA , no direction home”…
De openingszin van ‘Wake Up’ trekt meteen de aandacht, wederom zo’n verhaal over weggaan zonder hoop op terugkeer. Hopelijk worden de platenfirma’s eindelijk eens wakker geschud, of wordt er daar niet echt meer naar muziek geluisterd. Vier nummers is wat weinig om een oordeel te vellen. Samen met het beste uit haar vorige werk kan hier beslist een volwaardige cd uit gedestilleerd of aangevuld worden met nieuw werk waar Clair Reilly-Roe ondertussen ongetwijfeld aan werkt.

Cis Van Looy ☆☆☆½