White’s stijl, een mengeling van blues, country en folk gedragen door een soulvolle doorleefde voordracht en harmonicaspel en vervormd gitaarspel levert een volstrekt uniek geluid op dat meteen het etiket ‘swamp music’ krijgt opgekleefd. Tony Joe is niet de enige vertegenwoordiger van swamp muziek, maar hij maakt de stijl wel wereldberoemd met hits als ‘Polk Salad Annie’, ‘Rainy Night in Georgia’ en ‘Groupy Girl’, en is in die beginperiode vooral in Europa enorm populair.
Na een handvol fraaie langspelers wordt het wat stiller rond de swamp-fox. In het zog van Tina Turner, die enkele composities leende voor ‘Foreign Affair’, treedt White terug op het voorplan, brengt zowat om de twee jaar nieuw werk uit en bezoekt herhaaldelijk Europa, meestal met zijn drummer Marc ‘Boom Boom’ Cohen. Cohen was er ook bij in Sydney. Het moet te oordelen naar de setlist ergens in de vroege jaren 2000 geweest zijn dat hij daar in de befaamde club The Basement concerteerde. Enkele nummers uit het net uitgebrachte ‘Snakey’ de titeltrack en ‘Organic Shuffle’ worden naadloos geïntegreerd in het gebruikelijke repertoire. Het van Tina bekende ‘Undercoveragent For The Blues’ en natuurlijk ’Steamy Windows’ worden in de karakteristieke TJW–behandeling ondergedompeld. De combinatie van White’s rudimentaire snarenspel en die gortdroge drumbeat missen hun effect niet.
Toch zijn het vooral de meer intimistische momenten waarin de swampfox naar het verleden en zijn roots terugkeert die echt overtuigen en het best gesmaakt worden in een club waarin het publiek evenals de zanger aan het stoeltje gekluisterd blijft.
‘High Sheriff Of Calhoun’ is zo’n knap verhalend epos en het sfeervolle ‘Rainy Night In Georgia’ met soulgetint snarenwerk en die treurige harmonica aan het einde die de swamps als het ware uitademen. Het ultieme visitekaartje mag natuurlijk niet ontbreken, het overbekende ‘Polk Salad Annie’ krijgt hier een stomende uitvoering van ruim zeven minuten.
Een concert van Tony Joe White blijft een wat statische bedoening, de enige visuele verrassing is de dusver roerloze Alligator naast de zanger die even de bek opentrekt tijdens de finale van ‘Polk Salad Annie’. Tussen de nummers door geeft de zanger enige toelichting bij zijn muzikale verrichtingen en drijfveren. Die beschouwingen kan je na het concert nog eens apart bekijken en beluisteren. Voor de doorwinterde fan is deze concertregistratie wellicht geen openbaring maar als introductie schetst deze sobere liveregistratie, weliswaar in eerder matige beeldkwaliteit, een actuele impressie van de singer-songwriter.
Cis Van Looy ☆☆☆½