In deze muziekdocumentaire wordt Flip Scipio Domburg gevolgd. Deze uit het Nederlandse Heiloo afkomstige gitaarbouwer is blijkbaar een erg gewaardeerde vakman en wordt door bekende muzikanten als de expert bij uitstek beschouwd. Tijdens een repetitie van Ry Cooder en Buena Vista Social Club ergens in Amsterdam in de late jaren negentig, hanteert Flip de boor en vijl op het instrumentarium van het gezelschap.
Verder zien we Jackson Browne en David Lindley die achteloos ‘Too Many Angels’ debiteren en uitvoerig respectvol commentaar leveren bij de afbeelding van de blauwdruk van een gitaarontwerp van Scipio dat in de repetitieruimte hangt. Browne vertelt hoe ze in contact kwamen met Scipio en roemt uitvoerig zijn vakbekwaamheid als hersteller en we zien de gitaarbouwer aan het werk in zijn atelier in Long Island, New Jersey.
Ook Paul Simon laat zich uitermate lovend uit. Simon leerde al ten tijde van Simon & Garfunkel dat gitaristen in Nashville hun akoestische gitaren een octaaf hoger afstemmen om een melodieus soort clavecimbelklank te verkrijgen. Om hetzelfde effect uit een elektrische gitaar te halen vroeg hij advies aan Flip. Die sloopte een Fenderkast, plaatste er een andere neck op en het gemodificieerde instrument bleek uiterst geschikt. De blankhouten gitaar kan je overigens bewonderen op de het hoesje van Simon’s ‘You’re The One’. Er passeren nog enkele verhaaltjes maar Scipio blijft er opvallend bescheiden en nuchter bij. De uitspraak dat hij zich eerder een stuk gereedschap voelt dan ontwerper is een treffende illustratie van zijn intuïtieve benadering. Hij praat dan ook uitvoerig met de muzikanten.
Ook interessant is het bezoek aan zijn ouders in Heiloo. Vader toont één van de eerste gitaren die Flip bouwde en we zien de gebroken mandola, een soort mandoline, die aan de oorsprong ligt van Scopio’s carrière als gitaarbouwer. Ook leuk is het uitstapje naar de gitaarcrew van de Rolling Stones waar hij de opdracht krijgt om de oude zwarte akoestische Gibson van Keith Richards te herstellen voor de komende tournee. Bij dit ruim zeventig minuten durend intimistische sfeervolle portret, dat de passie en het vakmanschap van de kunstenaar en het universele karakter van zijn werk uitademt heb ik me geen moment verveeld.
Meer info:
www.talkingguitars.com
Cis Van Looy ☆☆☆☆