Enige tijd geleden kwam Led Zeppelin volop in the picture met verzamelde werk en boxen allerhande. Zo’n vijf jaar geleden kon je op de dubbel-dvd ‘How The West Was Won’ Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones en de betreurde John Bonham in topvorm aanschouwen tijdens een Amerikaanse Tournee in 1972. Vorig jaar was er nog de magistrale verzamelaar ‘Mothership’ door Page persoonlijk samengesteld en geremasterd waarop het bekende werk sterker dan ooit klonk. Dat er nog interesse was voor de groep is een understatement, voor het reünieconcert van vorig jaar in Londen waren zo’n slordige twee miljoen gegadigden voor de 20.000 tickets. Het lange tijd enige officiële live-album werd destijds niet zo best ontvangen. ‘The Song Remains The Same’ een podiumregistratie van de concerten in New York‘ ging zwaar gebukt onder een belabberde klankkwaliteit. Bovendien was het repertoire (te) zwaar gefocust op het even voordien uitgebrachte ‘Houses Of The Holy’. Ook de gelijknamige film met beelden van de vier leden in hun eigen droomwereld en naast het podium kon bezwaarlijk al fantastisch beschouwd worden. De dromerige fantasietjes van de Zep-leden vormen wel een schril contrast met de act de présence van de beruchte manager Peter Grant. Gelukkig is er nog de muziek en die kan je op deze opgepoetste versie wel in optimale omstandigheden beluisteren. Door de toevoeging van een handvol bonustracks wordt meteen een vollediger beeld gepresenteerd van die drie zomernachten in Madison Square Garden. Page en Plant acteren als volleerde verwaande supersterren, zich uitermate bewust van de status die ze destijds vooral in de VS genoten. Bonham mept op zijn onnavolgbare wijze op de drumketels in ‘Moby Dick’, ‘Rock ’n’ Roll’ en ‘Whole Lotta Love’. Het bijna een halfuur aanslepende ‘Dazed and Confused’ blijft een foute uitspatting en van ‘Stairway To Heaven’ bestaan ongetwijfeld meer geïnspireerde uitvoeringen. Tot zover geen verrassend nieuws.

Het verschil zit hem in het toegevoegde materiaal. Zo klinkt het rockende ‘Black Dog’ dat naadloos overloopt in de interpretatie van Willie Dixon’s ‘Bring It On Home’ ronduit fantastisch. Ook de bluesslijper uit de begindagen ’Since You’ve Been Gone’ is top, om nog maar te zwijgen van ‘Heartbreaker’. Deze dubbellaar geeft alleszins, zij het mits enig gesleutel achteraf in de studio, een fraaier beeld van het nog net niet zwalpende moederschip in de jaren zeventig. Ongetwijfeld een volwaardige troostprijs voor de talloze fans die enkele maanden geleden jammerlijk naast een ticket voor het befaamde reünieconcert grepen.
Meer info:
www.warnermusic.be
Cis van Looy ☆☆☆½