Katie Melua
- 14 april 2008 • Vorst-Nationaal Brussel -
De trouwe lezers van de site kennen me ondertussen als
een doorgewinterde metalfan, maar af en toe heb ik ook
zin in iets wat anders dan die grafherrie. Eens in de
zoveel tijd kom je dan een artieste tegen zoals Katie
Melua, waarvan je denkt, zalig…..
Toen ik las dat ze naar België kwam, moest en zou ik
naar haar concert toegaan, hoe dan ook, ik moest haar
live eens zien. ’s Avonds dan kaartjes besteld en
lang gewacht totdat het zover was.
Omdat we naar Brussel moesten waren we op tijd
vertrokken, maar toch kwamen we bijna te laat. Gelukkig
was er een voorprogramma. Ene Andrea McEwan, iemand
waarvan ik nog niets gehoord had, en helaas live ook
niks meer van zal horen, die avond toch zeker niet. Ik
heb alleen nog de thank you and goodbye gehoord.
Na een korte pauze, die de resterende
parkeerplaatszoekende concertbezoekers gebruikten om
rustig binnen te komen, is Katie Melua dan rond 20.45
uur begonnen.
Heel
rustig is zij het podium opgewandeld, nam haar gitaar
op en is rustig ‘Piece By Piece’ beginnen
zingen. In de zaal kon je een speld horen vallen, zo
stil was het publiek. Normaal ben ik beladen met
fotocamera, pen en papier en oordopjes, maar dat
laatste heb ik er maar uitgehaald want het geluid was
perfect, niks te hard, gewoon een plezier om te
beluisteren. De akoestiek in de zaal is wel een
tegenvaller, bij iedere slag op de drums hoorde je
achteraan. Heel jammer. Het was trouwens vandaag een
volledige zaal vol stoeltjes, geen enkele staanplaats.
Het werd ook erg moeilijk om foto’s te maken, ik
zag zelfs geen professionele fotografen. Waren ze er
niet? Of waren ze te goed verstopt?
Na ‘Piece By Piece’ volgende nog drie
nummers akoestisch waarvan de laatste op piano.
Allemaal erg mooie uitvoeringen. Na deze sessie werden
de andere bandleden er bijgehaald en begon het optreden
echt swingend. Haar nieuwste speeltje, het gordijn van
5 lappen LED lampjes, was een leuk en onderhoudend
schouwspel met vlagen erg veel humor.
Wat me erg opviel was dat het publiek erg rustig was.
Inderdaad, het is geen metalconcert waar je rustig
meebrult en swingt maar dit was wel erg timide. Ik
durfde haast niet mee te zingen en te bewegen, uit
angst voor vuile blikken van mijn buren naast, achter
en voor me. Ok, ik zing niet geweldig en met vlagen
valser dan een kat, maar je bent er toch om je te
amuseren? Pas bij het begin van de toegift, 20 liedjes
later, was het publiek ontdooid en stond het op en
swingde een beetje mee op de cover van Canned Heat
‘On The Road Again’. Het duurde niet lang
of het publiek was weer ingedommeld en zat rustig de
set uit.
De nummers waren sterk ingekort. Zo duurde bijvoorbeeld
‘Spider’s Web’ maar net 3:30u.
minuten terwijl het origineel bijna 4 minuten hoort te
duren. Zo kan je dus inderdaad 23 liedjes spelen in nog
geen 2 uur!!
De artiesten die Katie meegenomen had waren stuk voor
stuk machtige artiesten, maar één blonk er wel uit en
dat was de gitarist. Die schotelde ons af en toe een
solootje voor waar je U tegen zegt. Bij onder andere
‘Blues In The Night’ werd de slide boven
gehaald en daarmee een lekkere solo gedaan.
Al bij al een gelikte show, en ze voldeed aan ieders
verwachtingen. Als ze nog eens komt ga ik zeker nog een
keertje langs gaan.
Basil Cahuzak
