KEYS and CHORDS

Zowat iedere negorij in Vlaanderen heeft ondertussen zijn eigen festivalletje. Dat moet in Turnhout ook lukken dachten de organisatoren van de Vrij-dagen enkele jaren geleden. De zaken werden meteen professioneel, met een podium en klank- en lichtinstallatie die naam waardig, aangepakt en het stadsfestival dat ondertussen aan de 13e editie toe is pakt ook dit jaar weer uit met ronkende namen. Naast bekende namen uit het ‘populaire circuit’ Kate Ryan, Milk Inc. en Helmut Lotti wordt ook de liefhebber van al dan niet-Vlaams gezongen rock zowat iedere vrijdag verwend. Zeg nu zelf, waar kan je groepen zoals De Mens, Soulsister, Tom Helsen, om nog maar te zwijgen van iemand als Don Mclean nog volledig gratis en in relatief comfortabele omstandigheden bekijken? Vorige week kwamen Monza en Zita Zwoon aan de beurt. Afgelopen vrijdag stond Arno op de Grote Markt van de meest Noordelijk gelegen provinciestad. Als de weergoden dan nog even meewerken kan de avond niet meer stuk. Even voor de aanvang van de concerten begon het even te druppelen. Een teken aan de wand? We moesten immers eerst nog Les Truttes ondergaan. De formatie opgebouwd met zes in het rood gehulde muzikanten waaronder een lijvige zangeres stormden na een bombastische muzikale intro het podium. De door zware gitaarriffs en synthesisers gedomineerde groepssound is eveneens niet vies van enig bombast en glitter. Zo opende het combo met een flitsend ‘Maniac’, afkomstig van de musical Flashdance dat naadloos overliep in ‘Baby One More Time’ van Britney om knap te eindigen met ‘Free Your Mind ‘ van En Vogue.’ Dat procédé werd vervolgens tot grote tevredenheid van het publiek nog enkele keren vakkundig herhaald. Zo schuilden tussen ‘The Final Countdown’, van het wansmakelijke Europe, de oerriffs van ‘Smoke On The Water’ en Paranoid’ samen met flarden Guns ’n Roses. Voor de rest (helaas) veel werk uit de plastieken jaren tachtig, je kent ze wel Human League , O.M.D,… Even de megafoon hanteren voor ‘Video Killed The Radio Stars’ en als ‘apotheose’ ontrolden zich draakjes als Kim Wildes’ ‘Vieuw From The Bridge’ en Nena’s ’99 Luftballons’ uit de synthesizers-brij.
Zo’n tweeëntwintig jaar geleden ontbond Arno zijn rockgroep TC Matic om het solopad te bewandelen. Ondertussen legde de zanger uit Oostende een indrukwekkend parcours af, speelde in films , maakte soundtracks, werd in Frankrijk tot chevalier gekroond… Het vorig jaar uitgebrachte ‘Jus De Box’ is zijn 32e plaat als we zijn Freckle Face, Tjens Couter en TC Matic-periode meerekenen en zijn solo en muzikale zijsprongetjes optellen.
De natuurlijke biotoop blijft het podium. Zowel in stads-, park- als meer gespecialiseerde muziekfestivals in heel Europa. Vorig jaar overtuigde hij vriend en in mindere mate vijand op het Peerse bluesfestival. De man is ondertussen al weer even onderweg op een soort ‘neverending tour’. Vorige week stond hij nog in het Brugse Minnewaterpark waar hij voor feestelijke taferelen zorgde. Dat was vrijdagavond in Turnhout niet anders.
Het blijft telkens een gebeurtenis om Arno op het podium in actie te zien. Al van bij de eerste nummers gaat de steeds in het zwart geklede oudere jongeling er stevig tegenaan.
Nu heeft hij in de nieuwe gitarist, die Geoffrey Burton vervangt, een uiterst dynamische evenknie gevonden. Bij nader inzien betreft het Thomas Vanelslander eerder actief bij Garage Sauvage en Raymond van het Groenewoud. De jonge gitarist met de krullenbol wringt zich in alle mogelijke en onmogelijke bochten en knijpt vaak hallucinante riffs uit de Fender. Dit alles op het vertrouwde, oerstevig ritmisch fundament van bassist Mirko Banovic en voortreffelijk toetsenwerk van Serge Feys, oudgediende bij TC Matic.
Al vroeg in de set springt het knappe ‘Mourir à Plusiers’ van het recente ‘Jus de Box’ eruit. Bij ‘Lonesome Zorro’, zonder twijfel de sterkste song uit ‘Ra Ta Ta’, dat we overigens later in de set voorgeschoteld krijgen, is het hek van de dam. De afgekapte ritmiek van ‘Que Pasa’ en L’Union Fait La Force’ grijpt ons nog steeds bij het nekvel. De kwajongen in Arno kan het natuurlijk niet laten om bij deze wel uiterst toepasselijke song politiekers als Dewever en “Jean Marie Leterme” met een welgemeende sneer te bedenken. De Nationale Feestdag is immers niet veraf. Tussen al dit ‘geweld’ last Arno even een ‘rustpauze’ in. Met enkel Feys aan de piano zet hij de ‘Les Yeux de ma Mère’. Een intimistisch epos deze Brelliaanse ballade maar toch bijzonder emotioneel en intens. Na enkele nummers is het tijd om de cymbalen boven te halen. Met het in bijzonder fraai Oostends Engels gebrachte ‘She’s a Bathroom Singer’ wordt een onvervalste kermissfeer gecreëerd. Vervolgens een aangename terugkeer naar de TC Matic-periode met het onvermijdelijke ‘Oh La La La’. Tijdens de al even evidente afsluiter ‘Putain Putain’ stelt Arno de groepsleden voor, zelfs dat verloopt bij iemand als Arno niet volgens vastgelegde regels. Zo horen we bij de gitarist de naam Prins Albert vallen, de bassist is Carla Bruni, de pianist Leterme en Arno out zich als Phaedra Hoste om daarna de draad terug op te nemen met de door het publiek meegebrulde uitsmijter. Als toegift krijgen we nog ‘Les Filles du Bord de Mer’ over ons heen en de slogan ‘Leve De Mosselen’. Het blijft een fenomeen die Arno, wellicht de laatste échte Belg.
Cis Van Looy

© Foto’s: Alfons Maes