Kris Kristofferson
- 09 maart 2008 • Arenbergschouwburg Antwerpen -
Nauwelijks een jaar na zijn passage in de AB stond Kris
Kristofferson al terug op Belgische grond. In de
Arenbergschouwburg gaf de countrytroubadour andermaal
een niet van nostalgie gespeend soloconcert. Bij zijn
vorige passage liep de AB moeiteloos vol, zondagavond
raakte de Grote Zaal in Antwerpen amper voor driekwart
gevuld. Het exclusieve karakter van het vorige concert,
het enige concert in de Benelux en recent werk na een
lange afwezigheid zijn hier wellicht niet vreemd aan.
Nieuw werk is er sinds het schitterende ‘This Old
Road’ niet meer verschenen. Dat hoeft niet echt,
de rijzige countryoutlaw is al even de kaap van
zeventig gepasseerd en de voormalige filmster en
gedoodverfd sekssymbool is nu een grijze wijze man die
zich ongestoord op zijn songwriterscapaciteiten kan
toeleggen. Dat doet de man nog steeds voortreffelijk.
Het concert verliep nagenoeg identiek als vorig jaar.
Het eerste gedeelte was opgebouwd met ook bij het grote
publiek bekende werk als ‘Me and Bobby
McGee’, “Good Enough For Me… And
Janis” gromde Kristofferson aan het einde van de
song. Ook ‘Help Me Make It Through The
Night’ legde hem destijds met de hituitvoeringen
van onder andere Gladys Knight & The Pips geen
windeieren. Deze verplichte kost kreeg wel opvallend
ingekorte uitvoeringen, meer flarden dan songs.
Gelukkig werd iets meer tijd uitgetrokken voor het meer
geëngageerde werk zoals het politiek getinte
‘Johnny Lobo’, (de problematiek van de
Indianen) waarbij Kristofferson even refereerde naar
John Trudell. Zijn goede vriend en bloedbroeder Johnny
Cash, die hem destijds inspireerde, bedacht hij met
‘Here Comes The Rainbow Again’, naar
verluidt de favoriet van de ‘Man In Black’.
Vader en Kristoffersons omvangrijke kroost werden
evenmin vergeten. Het was echter vooral de
donkergetinte folk van ‘Casey’s Ride’
die imponeerde. Kristofferson is niet bepaald een
inventief gitarist noch harmonicaspeler, de man mist al
eens een akkoord en zijn toch eerder beperkte
zangcapaciteiten worden er met het klimmen der jaren
niet beter op. Toch brengt niemand beter het repertoire
als Kristofferson zelf. Dat werd na de korte pauze nog
eens duidelijk geïllustreerd in het meer recente werk
zoals ‘Pilgrim’s Progress’ en de
melancholisch terugblik in ‘This Old Road’.
Kristofferson haalde sporadisch oude anekdotes op, soms
een beetje twijfelend. In ‘Final
Attraction’ passeerden een reeks illustere
muzikanten zoals Hank Williams, Hendrix, Lennon, Waylon
Jennings,.. Een fraai eerbetoon waarbij de nog steeds
‘very alive and kickin’ Willie Nelson,
binnenkort eveneens op een Antwerps podium betrokken
werd. Met fonkelende pretoogjes vertelde een niet
weinig trotse Kristofferson dat zijn
outlawbroeder‘ ‘A Moment Of Forever’
selecteerde voor de nieuwe cd. Deze schitterende
ballade spaarde de man op voor de toegiften. Voordien
werden we nog geconfronteerd met ‘ The Circle
Song’, een striemende aanklacht tegen het
meedogenloos Amerikaanse imperialisme, helaas anno 2008
nog steeds een actueel thema. Voor de oude trouwe fans
werden vervolgens nog eens ‘The Silver Tongued
Devil and I’ en het bitterzoete epos
‘Sunday Morning Coming Down’ toepasselijke
slotakkoorden van een oude wijze en grijze man die
gewapend met zijn gitaar waardig de finale etappe
aflegt.
Cis Van Looy
Met dank aan en © Yvo Zels voor de foto's