Kellie Rucker and The Gang
- 23 maart 2008 • Willem Tell Bluesclub St.
Lenaarts -
Pasen, voor veel mensen betekent dat gezellig samen
zijn met familie, een verlengd weekend, rusten of voor
het eerst wat in de tuin gaan scharrelen, maar niets
van dat alles voor ondergetekende.
Het begon al van vrijdagavond in Heerlen tijdens het
jaarlijkse Southern Blues Night Festival waar we maar
liefst twaalf groepen te verteren kregen, en wat op
zich genoeg live muziek was voor de eerste week, maar
dat was buiten de Willem Tell gerekend.
Ik
had met het beetje tijd dat me zaterdag nog restte op
de site van Kellie Rucker gaan piepen om een idee te
krijgen wat me te wachten stond zondag-namiddag, en dat
zag er veelbelovend uit als men rekening houdt met wie
deze dame ooit het podium deelde. Dus de zondagmiddag
was klaar om terug wat muziek op mij te laten afkomen
met name Kellie Rucker & The Gang (speciaal voor
deze gelegenheid herdoopt tot deze naam.)
Na de soundcheck even een praatje met El Grande, de
zanger en stuwende kracht achter The Hoodoogang, om te
vernemen of het met de zieke Fernando al wat beter ging
(bij deze veel beterschap gewenst).
Blijkbaar niet en daarom moest men dus nog steeds een
beroep doen op een vervanger om het gitaarwerk in goede
banen te leiden. Herbie, zo noemt hij, deed dit dan ook
voortreffelijk.
Nadat Eddy (de baas en uitbater van de club) iedereen
had verwelkomd en dat waren er heel wat die dag, opende
The Hoodoogang de set die uiteindelijk bijna twee uur
duurde met nummers als ‘Need Somebody’,
‘Messin' With The Kid’, en
‘Hideway’. Dan kondigde El Grande de
Californische aan die prompt vroeg om op de eerste
rijen niet te roken wat op gefronste wenkbrauwen werd
onthaald. En met reden, want vanaf het moment dat deze
dame haar mondharmonica ter hand nam blies ze zowat de
eerste vier rijen omver door verstomming en toonde haar
kwaliteiten. En dan die stem, ze lijkt ongelooflijk
sterk op die van Bonnie Raitt (ook wat dat roken
betreft want waar hebben we dat nog gehoord?), maar dat
heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat beide
dames zo'n typische én herkenbare blues spelen.
De ganse act werd heel strak afgewerkt met weinig of
geen ruimte voor de voortreffelijk spelende leden van
The Gang, wat ik wel spijtig vond. The Hoodoogang
beschouw ik toch als een van de betere Vlaamse groepen.
Alle
nummers, met uitzondering van ‘Church Of
Texas’, de titelsong van de gelijknamige cd,
werden van haar eerste cd, ‘Ain't Hit
Bottem’ geplukt. Buiten deze nummers werden we
ook nog getrakteerd op parels als ‘Blues Is
Blues’, ‘Nothing To Lose’,
‘Walking By Myself’ enz...
Maar het geheel klonk fantastisch en zelden heb ik
zo’n uitstekende Paaszondag gekend. Kellie &
The Gang waren kennelijk goed op elkaar in gespeeld en
ik kon geen mispunten in hun set ontdekken.
Samen met vrienden, wat leuke muziek, een prachtige
sfeer en een (woah... het waren er natuurlijk méér)
lekker pintje een Paaszondag doorbrengen? Wat moet je
nog meer hebben?
En
omdat het allemaal zo knap klonk heb ik gewoon even
haar twee cd’s aangeschaft, en geloof me, ze zijn
nog niet uit mijn lader geweest.
Kellie Rucker zal dit jaar nog enkele malen hier in
Vlaanderen te bewonderen zijn, de vraag is met welke
backingband?
Kellie Rucker is een aanrader, ze weet op het gemoed in
te spelen en die vraag om niet te roken op de eerste
rijen is een zuiver Californische aangelegenheid.
Bonnie Raitt heeft dit enkele jaren geleden op het
R&B festival van Peer ook voor elkaar gekregen.
Ach, de impact van een dame mét naam mag je niet
onderschatten.
Danny Ducati + © foto’s.