Kaz Lux
- 4 april 2008 • Rootscafé XINIX Nieuwendijk (NL)
-
Nu ga ik al enkele jaren naar Nederland omdat daar elke
week wel het een en ander te beleven valt in verband
met leuke cluboptredens. Vooral in Limburg en Brabant
zijn ze daar nogal actief in, maar ja, bij onze
noorderburen zijn ze al een paar decennia productief in
alle genre's blues, jazz, (neder)pop, enz...
Zo heb ik er een paar goede vrienden aan over gehouden,
en laatst liep ik een van die vrienden, Wim, weer tegen
het lijf in Wernhout. En waar praten dan twee mannen
over aan den toog hangend met een goed schuimend
blondje in de hand... juist... over euh muziek…
En zo ging het gesprek op een bepaald moment richting
een van markantste groepen die Nederland ooit rijk was
namelijk Brainbox, opgericht eind ’68 door de man
met de stem uit de duizenden Kaz Lux. Nummers als
‘Dark Rose’, ‘Scarborough
Fair’, ‘Sea Of Delight’ het
beklijvende ‘Down Man’ en natuurlijk hun
eigenzinnige versie van ‘Summertime’
bulderden die dagen doorheen de luidsprekers van uw
radio of stereoset alsof het om een aanslag op uw
trommelvliezen ging. Je kreeg van dit soort muziek niet
genoeg (nvdr: en nu nog niet!).
Wist Wim mij toch te vertellen dat er op 4 april een
optreden van Kaz Lux gepland was in Rootscafé XINIX te
Nieuwendijk, en dat was pas goed nieuws. Daar keek ik
allang naar uit om deze Kaz Lux aan het werk te zien.
Tot zover wat hier aan voorafging.
Deuren om 20:00u., optreden om 21:00u., zo stond het op
de flyer en wij waren dus om 20:00u. present. Wim kwam
inmiddels ook de parking opgedraaid en wij richting het
spiksplinternieuwe gebouw omringd met een heuse
slotgracht en houten brug. Eenmaal binnen stond ik vol
bewondering te genieten van de afwerking van de zaal en
daarbovenop beschikte men over een belichting om u
tegen te zeggen, geluidswerende panelen inclusief tegen
de muren een opnamestudio waardig!
Na
een kwartiertje begon de soundcheck en dat klonk al
veelbelovend. Nu moet volgens mij Kaz gehoord hebben
dat er een paar Belgen aan de toog hingen want het
duurde niet lang voordat de brave borst ons een
goedendag kwam zeggen. Hij haalde dan ook graag wat
herinneringen op aan zijn leuke periode uit de sixties
en over zijn samenwerking met Jean-Marie Aerts, Mich
Verbelen en Stoy Stoffelen.
Inmiddels was de zaal toch voor de helft volgelopen en
om 21:15u. begon het uit twee sets bestaande optreden
met als opener ‘Lord Have Mercy’ (Ray
Charles) en ja jongens, die stem, daar kwam ik voor.
Kaz bracht ook nog enkele klassiekers van weleer:
‘Reason To Believe’ (ook een nummer dat
Brainbox destijds op zijn setlist had staan),
‘You Win Again’ (Hank Williams) en het
wondermooie ‘The Trill Is Gone’ (BB King).
Het samenspel met gitarist (ook ex-Brainbox lid) John
Schuursma klonk voortreffelijk en ik ervoer dit alsof
de tijd geen invloed op hun spel heeft gehad. Tijdens
de pauze hebben we nog wat bijgepraat en uiteraard was
dit een uitstekende gelegenheid om mijn kennissenkring
nog wat uit te breiden.
Als opener van de tweede set opteerde Kaz voor
‘Scarborough Fair’ en meteen werd alle
aandacht weer op het podium gericht. Natuurlijk bracht
Kaz ook hulde aan een groot idool uit zijn periode, nl.
Jimi Hendrix en dat deed hij met een ingetogen versie
van ‘Hey Joe’. Van klassiekers gesproken,
‘Hey Joe’ klonk nog na in mijn oorschelpen
of de eerste tonen van ‘Summertime’ werden
reeds ingezet. Hier mochten we Jos Veldhuizen (Flavium)
op de mondharmonica begroeten. Vreemd genoeg kregen we
op dezelfde avond tweemaal ‘The Thrill is
Gone’ te horen maar ditmaal mocht de veelzijdige
Jos de zangmicrofoon hanteren. Als afsluiter van een
fantastisch concert dat helaas veel te vroeg op een
einde liep kregen we de Robert Johnson klassieker
‘Crossroads’. Maar we mochten niet klagen,
Kaz Lux is geen Chuck Berry en hij gaf ons nog een
toemaatje. Een betere song dan het door Janis Joplin in
de vergetelheid gezongen ‘Piece Of My
Heart’ kon Kaz niet bedenken om in grandeur zijn
set af te sluiten.
Helaas
spijtig dat Jan Akkerman hier niet bij was maar ook
zonder Jan heeft Kaz bewezen dat hij een op zichzelf
staande rasartiest is die de dag van vandaag nog steeds
jong en oud weet te boeien. Inderdaad, we mogen hier
spreken van een pakkende avond. Dit was zonder enige
twijfel één van mijn allerbeste vrijdagavonden ooit.
Met dank aan Wim Colijn en zijn team voor de leuke
ontvangst.
Tekst & foto’s: Danny Ducati
Foto boven en onder: Kaz Lux
Foto midden: Jos Veldhuizen