The Eagles
- 3 april 2008 • Ahoy Rotterdam (NL) -
Vanaf hoelang is het nog gezond om zenuwachtig te zijn
voor een concert? Dat is wat ik mij echt afvroeg. Ik
ben nu toch al een echte concertganger, ik ken mijn
codes, mijn kleding, eigenlijk alles om een zwaar
concert te overleven. Maar ga ik, een metal fan in hart
en nieren, een drie uur durend concert van de Eagles
wel overleven? Ik geloof dat ik zeker drie dagen voor
het concert al vlinders in mijn buik had, en dat is in
vele jaren al niet meer het geval geweest, behalve dan
voor mijn vrouw en kinderen!
De beruchte donderdag! Al vroeg wakker, geen oog dicht
gedaan, maar dat door iets geheel anders. Rustig mijn
wasje en mijn plasje, alles op z’n tijd, je weet
hoe dat gaat. Om half drie ben ik niet meer te houden,
installeer de GPS, check alles, de banden, benzine,
fuck…. geen benzine. Dus iets eerder vertrekken
dan maar, want ik wil wel voor die ellendige files in
Rotterdam zijn, het is toch anderhalf uur rijden. Ik
had met mijn moeder afgesproken (van wie ik het kaartje
kreeg voor mijn verjaardag, waarvoor eeuwige dank) om
vijf uur.
Vrouw en kinderen een dikke kus en knuffel gegeven en
hup de wagen in. Laatste check, ja alles in orde.
Uiteraard geen file, dus vreselijk té vroeg daar,
gebeurt me nu altijd. Mijn ma had minder geluk, ze had
één file (van Amsterdam naar Rotterdam). En kwam dus om
half zes aan. De gebruikelijke uitwisselingen gebeuren
en snel nog even wat eten en drinken. Nu vertelde ze me
dat ze de kaartjes met “beperkt zicht” had
gekocht iets wat toch 100 euro scheelde per kaart!! De
normale kaart was rond de 150/170 euro. En die met
beperkt zicht was “maar” 70 euro!!
Enfin, de deuren gingen open, maar waar moet ik die
grote fotocamera laten? Gelukkig ben ik niet één van de
kleinste en de smalste dus vlug even onder mijn oksel
verbergen want daar was nog wel een plaatsje over
(tip!) Dit ging vanzelf en nu naar plaatsje DN rij
zoveel stoel huppelde pup. Sweet, naast het podium, dus
ja, je ziet de mannen hun veel te chique ruggen en
weinig aangezicht maar echt slechte plaatsen? Nee, echt
niet. Langzaam loopt de tent vol en de spanning stijgt
ten top...
Het was voor ons beide de eerste keer dat we ze live
zouden zien, we waren niet te houden...
En dan, LIGHTS OUT, die spanning. Papier bij de hand,
oordopjes in proppen, camera aan en klaar om te
schieten. Action!
De Eagles komen op in keurig kostuum en beginnen rustig
aan hun set. De opener ‘How Long’ is meteen
een prachtig begin en wordt keurig afgewerkt zoals we
het nummer kennen van hun laatste cd ‘Long Road
Out Of Eden’. Na dit lied wil Don Henley even
kwijt dat hij het niet erg vindt dat er sporadisch een
fotootje wordt genomen maar een hele fotoreportage en
illegale gsm opnames is niet de bedoeling. Ach ja, het
proberen waard dacht ik bij mezelf.
Uiteraard was er ook plaats voor de echte klassiekers
die afgewisseld werden met nummers van de nieuwe plaat.
De nieuwelingen worden uiteraard iets minder
enthousiast ontvangen dan de klassiekers maar iedereen
kan ze toch meezingen. In het begin van de set kreeg ik
wel af en toe het gevoel dat het een
“moetje” is en dat ze keurig hun ding doen,
maar meer niet. Maar naar mate de setlist vorderde
begonnen de mannen te ontdooien en kon er een feestje
gebouwd worden. Een echt kippenvelmoment was uiteraard
‘Hotel California’ maar het dak van Ahoy
vloog er pas echt af toen de klassieker van Don Henley
zelf ‘Boys Of Summer’ ingezet werd, wat
toch een vreselijk goed nummer is! Iedere zanger kreeg
trouwens zijn tijd om één van zijn klassiekers te
zingen. Joe Walsh mocht uitgerust met camera op een
petje zijn ‘Life’s Been Good’
vertolken, waarmee hij iedereen aan het lachen kreeg.
Ik kreeg af en toe een flashback van Angus Young
(AC/DC). Maar nu ik het toch over Joe heb, voor zijn
ouderdom (61) kan die beste man een gitaarduel winnen
en vreselijk mooie solo’s uit zijn gitaar
toveren, dat ik zelfs met verbazing stond te luisteren
en te genieten van zijn spel. In één woord:
ongelofelijk. Het hoogtepunt van de tweede set was het
prachtige ‘Long Road Out Of Eden’ een
publieksfavoriet om live te spelen, wat een knaller.
Als toegift kregen we nog ‘Take It Easy’ en
het prachtige ‘Desperado’.
Ik las ergens dat het vorige concert op 1 april ook in
Ahoy iets extra kreeg: als eerste toegift werd
‘Rocky Mountain Way’ en ‘All She
Wants To Do Is Dance’ en als tweede toegift kreeg
men ‘Take It Easy’ en
‘Desperado’. Waarom wij niet? Zal een
eeuwige vraag blijven vrees ik.
Dat de Eagles nu al een dikke 37 jaar (met weliswaar
hier en daar een korte onderbreking) samen zijn is er
aan te zien. Het is een goed gesmeerde machine met een
hoog showelement, en ik ben heel blij dat ik het heb
mogen meemaken. Een show om nooit meer te vergeten.
Verder kan ik iedereen aanraden, als je de kans krijgt!
GA DAN! Het is die klote euro’s meer dan waard!!
Na zo’n show (en dat is van toepassing op alle
megaconcerten van dit kaliber): ga eerst even wat
drinken want je raakt toch niet van die
parkeerplaats(en) af. En voordat je goed en wel op weg
naar huis bent, is het toch een uur later. Tevreden en
moe kwam ik thuis aan en kroop lekker onder de wol om
het concert van het jaar nog een keer mee te
maken… Van genieten gesproken.
Basil Cahuzak / + © Foto's