NEERPELT OPEN AIR 2008
- 10 mei 2008 • Festivalterrein Santry Neerpelt -
Een beter weekend kon de organisatie zich niet wensen
om hun nieuwe editie te laten plaatsvinden. Zon alom,
soms véél te warm, wat ook door enkele muzikanten
uitgeschreeuwd werd, maar toch nog aangenaam warm
genoeg om geen zonneslag op te lopen.
Die zonneslag kreeg ik wel laat op de dag maar dat had
veeleer te maken met de eigenzinnige act van een
Belgische band.
Ik kon nog net de laatste tonen van The Galacticos
meepikken. Deze vier jonge snaken, nl. Vincent Loenders
(bas, backingvocals), Jan Geelen (drums, jokes),
Thibault Vaninbroukx (gitaar, vocals) en Siegfried
Smeets (keyboards, backingvocal), tambourines) hebben
reeds een mooie staat van verdienste en daarom moeten
ze snel op zoek naar een nieuwe trofeeënkast want de
huidige blijkt te klein te zijn geworden. Wat hun act
betreft, daar heb ik het raden naar.
Dan maar snel een lekkere frisse pint naar binnen
gieten want de zon hield maar niet op met priemen.
Tijd dus om een zomers en zuiders feestje te bouwen.
Dat kwam er dankzij de hulp van de Italiaanse band The
Fire (enkele jaren geleden ook nog te gast in Ieper) en
onze medewerker Patrick besprak hun cd destijds voor
deze site.
The Fire bestaat uit Alecs (drums), Lou (gitaar), Olly
(vocals, gitaar), Pelo (bas), Andre (gitaar) en zijn
verrezen uit de as van twee Italiaanse bands nl.
Madbones en Shandon, voornamelijk punkgerichte hardcore
bands. En inderdaad, deze Italianen weten een stevig
potje te rocken. Met voornamelijk werk uit hun eerste
cd maakten ze hun set af en Olly gaf ons af en toe ook
een mooie visuele show en dit ter compensatie van hun
wat ietwat té harde (geluid)set.
Momenteel werkt de band aan een opvolger van hun cd
‘Loverdrive’. Olly was de eerste die
kennelijk echt problemen ondervond met de hitte op het
festivalterrein.
Na het harde Italiaanse geweld mocht het publiek wat op
adem komen en niemand minder dan onze eigen Milow
zorgde voor een verfrissende act. In de beginfase
zorgde Milow ervoor dat de zon geen vat op zijn kale
knikker zou hebben en droeg daarom een leuk petje, iets
wat we van hem niet gewend zijn. Wie hem vorig jaar op
Song City (Zottegem) heeft gezien, weet dat Milow
steeds voor een professioneel opgebouwde act zorgt. Hij
weet zich ook steeds te omringen met puike muzikanten
en dat was nu in Neerpelt niet anders. Milow tapte uit
zijn bekende repertoire maar het was eigenlijk voor het
eerst met ‘You Don’t Now’ dat het
publiek hartig begon mee te zingen. Steeds een leuke
act om te zien: geen geweld maar muziek 100% pur sang.
Een band die ik nog nooit aan ‘t werk zag was
Laïs, een groepje jonge dames die bijgestaan worden
door enkele muzikanten. Een label op hun muziek kleven
is moeilijk; het is een mix van diverse muzikale
richtingen waarbij geen enkel raakvlak te ontdekken
valt met hedendaagse rockmuziek. Sommigen noemen het
Vlaamse folk (tja…) en misschien mogen we dat
voor enkele nummers ook zo wel noemen.
Omdat het voor mij dus een eerste kennismaking was,
weet ik niet of het elektronische instrumentarium,
inclusief de mengtafel, een alledaagsheid was of niet.
Volgens de site van het festival dus niet. De
muzikanten die de drie dames bijstonden waren Elko
Blijweert (gitaar), Bjorn Eriksson (gitaar,
elektronica), Jeroen Stevens (drums), Filip Vandebril
(contrabas) en Lacksman aan de mixtafel. De
zingende dames zelf zijn: Annelies Brosens, Jorunn
Bauweraerts en Nathalie Delcroix.
Wie graag van dit soort muziek houdt, zal zich zeker
geen moment verveeld hebben, bij mij was het net
andersom en de danspasjes van de Heilige Drievuldigheid
konden mij niet op een ander spoor zetten. Ook ontdekte
ik hier en daar een valse noot.
Uit het verre, doch muzikaal interessante, New York
kregen we het trio Fun Lovin’ Criminals. Toen ik
de naam van deze band, die ik nu ook voor het eerst
zag, op de affiche zag kreeg ik een vreemd gevoel. Maar
zoals het meermaals gebeurd kromt mijn maag zich nogal
eens in vreemde bochten. Doch bij de eerste noten moet
ik toegeven dat hun stijl mij wel lag. Hip hop, rap,
een beetje blues en funk en dat lag me wel.
The Fun Lovin’ Criminals steken het niet onder
stoelen of banken dat hun teksten eigenlijk een pure
referentie zijn naar de maffiawereld. Dat hoor je zeer
duidelijk in hun songs.
Aan de gitaar en zang hebben we Hugh ‘Huey’
Morgan, aan de ivoren toetsen, basgitaar en beugel
vinden we Brian ‘Fast’ Leiser en aan de
ketels, en sinds hun ontstaan hun derde drummer, Mark
Reid ook genoemd ‘Frank The Rhythm Master
Benbini’. Ze speelden diverse nummers uit hun
langspelers ‘Loco’, ‘Welcome To
Poppy’s’, ‘Come Find Yourself’
e.a. Zeker geen harde en loeiende toestanden zoals het
bij The Fire het geval was maar FLC koos echter voor
het meer gemoedelijke alhoewel de gitaar soms toch uit
een harde hoek kon komen. Zeker geen slechte
kennismaking voor mij. Zeer leuke en onderhoudende
muziek, de gepaste muziek voor een zonovergoten
festivalwei.
Wat het volgende item op de affiche betrof, Zornik,
daar heb ik een verdeelde mening over. Een massa, en
dat fenomeen kennen we ook van bij Clouseau, jonge
vrouwelijke fans stond ongeduldig op hun
‘Tommeke’ te wachten. De eerste vijf rijen
publiek waren dus allemaal jonge, wilde meiden tussen
de twaalf en zestien. De band won Humo’s Rock
Rally en in 2001 kreeg Zornik de TMF award voor de
meest beloftevolle groep.
Het was even wachten, langer dan bij de andere acts,
voordat de kerels in actie schoten. Voor de mensen van
de fotopers was het weer een hel om zich daar doorheen
te worstelen en dan moesten we na enkele nummers al de
fotopit verlaten. De ultrafelle lichtbundels, meestal
witkleurige, werden steeds – in flashstand -
richting fotografen en publiek gestuurd zodat het haast
onmogelijk werd om enkele leuke foto’s te nemen.
Ook stond die kerel géén seconde stil en heeft tijdens
zijn set, die niet vlekkeloos verliep (op gegeven
moment ging hij met zijn gelaat tegen de vlakte),
iedere vierkante centimeter van het podium bezocht.
Kennelijk heeft Zornik nu al last van hoogheidswaanzin,
en geloof me, ze zijn niet alleen, want als je tijdens
een concert van bv. The Eagles of gewoonweg diezelfde
dag The Fun Lovin’ Criminals om er maar twee te
noemen, wel tijdens de ganse set foto’s mag
nemen, dan vraag ik me wel af wat Zornik van zichzelf
denkt? Zijn deze kerels nu al aan ’t zweven? Een
eerste kennismaking met deze band maar zeker definitief
een laatste.
Zornik bestaat uit Koen Buyse (vocals, gitaar,
keyboards), Tom Barbier (vocals, gitaar, stuntman), Bas
Remans (bas), Davy Deckmijn (drums). Voor alle
jongedames was het weer pret van de bovenste plank en
sommigen sloegen er in om enkele woorden mee te
prevelen. Zorniks muziek kon mij geen moment bekoren
maar misschien ben ik daar wel te oud voor geworden.
Als headliner de tributeband die al jaren geld verdiend
aan de Zweedse supergroep ABBA, Björn Again. Ach, met
zo’n afsluiter, dus muziek uit leuke jaren
zeventig en beginjaren tachtig, kan niets verkeerd
lopen. Hun ‘namen’ wil ik je niet
onthouden: Björn Volvo-us (Rod Leissle), Benny
Anderwear (John Tyrrell), Frida Longstokin and Agnetha
Falstart (de dames hun echte naam werd niet
vrijgegegeven). De andere bandleden zijn bassist Rutger
Sonofagunn (Rutger Gunnarsson), drummer Ola Drumkitt
(Ola Brunkert).
Dus pure nostalgie en natuurlijk passeerden zowat alle
hits van het originele Zweedse viertal de revue. Ook
hier werd heftig meegezongen door een rijper publiek
dan voorheen en het bleef niet alleen bij ‘enkele
woorden’.
Natuurlijk heeft deze Australische outfit de shows en
videoclips van hun illustere voorgangers goed
bestudeerd zodat het publiek (in de verte) toch moet
gedacht hebben om de originele ABBA aan ‘t werk
te zien. Muzikaal en technisch gezien viel hier niets
op aan te merken maar aan alle mooie liedjes komt een
einde, zo ook aan de show van deze Björn Again.
Al bij al een gelaagde dag met hier en daar een minpunt
maar dankzij de schitterende zon, die er voor zorgde
dat sommige individuen zich ‘anders dan
anders’ gingen kleden, was het toch een geslaagde
dag.
Alfons Maes + © foto's