KEYS and CHORDS

Aricia Evlard (Boogie Woogie Jumpers)

Sean Carney (Sean Carney Band)

Honey Piazza (Rod Piazza & The Mighty Flyers)

Rod Piazza (Rod Piazza & The Mighty Flyers)

Tom Rigney (Tom Rigney & Flambeau)

Luc Blackstone (Maurice John Vaughn)

Op de 21e editie van Springblues mochten de Waalse Boogie Woogie Jumpers openen. Deze band, die in 2006 ontstond, draait rond de jonge pianiste Aricia Evlard. Zij leerde de stiel bij onze Belgische top boogie woogie pianist Renaud Patigny. Ik zag Aricia voor het eerst als pianiste in de band van Paul Orta op het Swingfestival in 2003. Nu heeft ze eindelijk een vaste, eigen band waar ze haar ding kan doen. En dat is aanstekelijke boogie woogie spelen. De set bestond uit zowel instrumentale als gezongen nummers. Aricia heeft buiten talent op piano ook een zeer mooie zangstem in accentloos Engels. De nummers die bleven hangen waren ‘Movin’ on’, ‘Hound dog’ en ‘Mess around’. Ze oogstte het meeste applaus met het prachtige, instrumentale ‘All of mama’. Hopelijk ligt nu de weg open naar meer optredens voor The Boogie Woogie Jumpers in Vlaanderen.

Als tweede stond Kirk ‘Eli’ Fletcher geprogrammeerd. Dit gitaarmonster was enkele jaren in loondienst bij de Kim Wilson Bluesrevue en The Fabulous Thunderbirds. Bluesliefhebbers weten dat Kim Wilson steeds uitstekende gitaristen in zijn bands heeft. Vandaag werd hij begeleid door Noorse muzikanten uit de band J-Pit.
Hun optreden leek een duel tussen Kirk op gitaar en Iver Olav Erstad op Hammond. Er werd knap gemusiceerd door de muzikanten, alleen miste ik een zangstem. Daardoor werd het voor de meeste mensen een langdradig optreden. Kirk is terecht één van de hedendaagse topbluesgitaristen, die elke band naar een hoger niveau tilt. Ondanks zijn indrukwekkend gestalte is deze artiest geen frontman. Daar is hij te timide voor en maakt hij te weinig contact met zijn publiek. Tussen de lange instrumentale nummers herkende ik ‘Cissy strut’ van The Meters en een nummer van Booker T and the MG’s.

Vervolgens was het tijd voor chicagoblues met Maurice John Vaughn & B.J. Emery. Maurice John Vaughn is een veteraan uit Chicago die zowel gitaar, sax als piano speelt en tevens een begenadigd zanger is. B.J. Emery is minder gekend, maar toch een opwindende trombonist en zanger. Hun backingband bestond uit Franse muzikanten. Het werd een uurtje traditionele chicagoblues met overbekende klassiekers. Het geluid van B.J.’s trombone deed de nummers anders klinken. Persoonlijk had ik Maurice wat meer op sax willen horen. Ik zag hem enkele jaren geleden op het Chicagobluesfestival in de Banana Peel en toen kwamen zijn veelzijdige talenten veel beter tot uiting.

Als vierde act was het de Belgische première van Harmonica Shah (foto onder).
Harmonica Shah werd in ons land bekend in 2001 met zijn succesvolle album ‘Deep Detroit’. Hij was dat jaar ook de absolute revelatie op de legendarische Bluesestafette te Utrecht. Toen ontstond er een niet te beschrijven synergie tussen de ouderwetse harmonicasound van Shah en bijna naar heavy metal neigende gitaarlicks van Howard Glazer. Vandaag had hij zijn eigen band mee, waarin ook de bekende King of the Shuffle R.J. Spangler op drums zat. Een vernieuwer op harmonica is Harmonica Shah niet. Hij blaast in de ‘old school’ stijl. Het werd een ouderwets potje blues met nummers zoals ‘Key to the highway’, ‘Don’t start me talking’ en ‘Blues with a feeling’. Het was een degelijk optreden, maar het baanbrekende geluid dat ontstond met de combinatie met Howard Glazer miste ik.

De revelatie van deze avond was ongetwijfeld Sean Carney. De uit Colombus, Ohio afkomstige gitarist wordt vaak vergeleken met Duke Robillard en Ronnie Earl. Hij bewees dat hij terecht één van de opkomende bluestoppers is. Wat een subtiele gitaartechniek en wat een mooie krachtige stem! Sean weet perfect hoe hij het publiek moet bespelen met zijn mix van jump-, jazz- en soulblues. Recent trad Bill Stuve toe in zijn band. Zeg niet zomaar een bassist tegen Bill want hij was jaren in dienst bij Rod Piazza & The Mighty Flyers en Candye Kane. Hij bracht tevens drie solo cd’s uit. Dat hij zijn diensten aanbied zegt veel over de kwaliteit van Sean. Bekende nummers zoals ‘Goodtime Charlie’, ’29 ways’ werden afgewisseld met nummers vanuit Sean’s twee albums. Dit was nu eens fris gebrachte blues met een knipoog naar het verleden, maar met een hedendaagse benadering. Er is niets mis met een potje ouderwetse chicagoblues, maar het zijn artiesten zoals Sean Carney die voor een frisse wind in het hedendaagse bluesscène zorgen.
Dat hij achteraf nog meer dan een uur tijd nam om zijn uitverkochte (!) albums te tekenen en alle felicitaties in ontvangst te nemen, toont aan dat we met een sympathieke artiest te maken hebben die een grote ster aan het worden is.
Tijdens deze tournee was Gene ‘King Sax’ Walker de special guest. Helaas werd hij één dag voor dit optreden opgenomen in een Duits ziekenhuis. Ik had graag deze saxofonist in de band van Sean Carney (foto onder) bezig gezien, maar Sean bewees dat hij ook alleen kon schitteren.

Als voorlaatste mocht Tom Rigney & Flambeau het podium betreden. Violist Tom Rigney was in het verleden bekend van de groep The Sundogs. Met Flambeau brengt hij een mix van rockin' cajun, New Orleans stuff, Southern rock-'n-roll en opzwepende zydeco. Enkele bekende nummers waren ‘Milk cow blues’, ‘On the Bayou’ en een mooie versie van ‘House of the rising sun’. Het was niet my cup of tea, maar met zijn uniek brouwsel bracht Tom Rigney wel leven in de brouwerij. Ook voor de afwisseling in het programma was hij zijn plaats waard.

Headliner deze avond waren Rod Piazza & The Mighty Flyers. Het was al acht jaar geleden dat deze harmonicawizard nog eens in België optrad. Buiten een topmuzikant is Rod ook een goed zakenman. Hij weet zijn zaakjes (merchandise, eigen harmonica’s, workshops, enz....) perfect te regelen. In bordeaux maatpak, gel in de haartjes en blitse zonnebril startte hij met ‘Gone and left me’. Andere bekende nummers waren ‘Shake your hips’, ‘I don’t play’, ‘Stranger blues’ en ‘Tough and Tender’. Een belangrijke rol in het geheel was weggelegd voor Rod’s vrouw Honey Piazza. Indrukwekkend wat zij uit haar piano toverde. Eén van de hoogtepunten van de set was toen zij enkel met drummer overbleef voor een schitterende boogie woogie. Ook gitarist Henry Carjaval kreeg de kans om zijn kunnen zowel op gitaar als vocaal te tonen. The Mighty Flyers hebben enkele drastische wijzigingen ondergaan. Bassist Bill Stuve verliet de band. Honey Piazza neemt zijn baslijnen over via haar piano. Op drums werd Paul Fasulo vervangen door Dave Kida. The Migthy Flyers zijn steeds een kweekvijver geweest voor uitstekende gitaristen, denk maar aan Junior Watson, Alex Schultz en Rick Holmstrom. Of Henry Carjaval in dat rijtje thuishoort zal de toekomst uitwijzen. Feit was dat hij minder opviel tussen al dat harmonica- en pianogeweld van de familie Piazza.
Rod is een vakman die brengt wat men van hem verwacht: een energieke, spetterende show. Hopelijk moeten we niet meer zolang wachten om de toch al 61-jarige harpwizard terug te zien in ons landje.

We kunnen gerust terugblikken op een mooie gevarieerde avond. Er was een mix van gevestigde waarden en nieuw talent. De organisatie slaagt er al jaren in om acts aan te trekken die zelden in onze contreien te zien zijn. Ik ben benieuwd wat ze voor de 22e editie uit hun hoed zullen toveren.

Kris Vermeulen

© Foto’s: Alfons Maes