KEYS and CHORDS

Mr. Bob (Rusty Roots)

Iris Smithuis (Cowboy Angels)

Yurek Onzia (Cowboy Angels)

Tineke Schoemakers (Barrelhouse)

Filip Casteels (Sammy Cuba)

Little Chris (Howlin' Bill)

Als je als échte muziekfanaat jezelf kunt overtuigen om op een zéér warme dag, en in een steeds warme zaal, een avondje te gaan zweten in goede rootsmuziek, dan ben je een speciaal persoon.
Dit was het geval voor alle bezoekers van deze avond die de warmte lieten voor wat ze was en zich onderdompelden in de muziek van de bands die daar vandaag geprogrammeerd stonden. Top of the bill was niemand minder dan de legendarische Amerikaanse albinoster Johnny Winter die kennelijk aan een van zijn laatste tournees bezig is.

Maar de vooravond werd ingezet door onze vrienden uit Peer, Rusty Roots. Zij wisten, ondanks een vrij zwakke opkomst zo vroeg op de dag, toch voldoende ambiance te scheppen dat iedere bezoeker met aandacht elk nummer op een bijzondere manier kon ondergaan. Dit hadden ze voornamelijk te danken aan de introductie van hun Hammondspeler, en eerlijk gezegd, dit is de beste zet die ze tot nu toe hebben gedaan. Hun muziek klonk al zeer speciaal maar dankzij hun keyboardspeler Jo Reniers krijgt de Rusty Roots muziek een nog diepere impact. Houwen zo, jongens, fantastisch !!!

De warmte zorgde er ook voor dat de tapkranen in de bodega geen seconde dicht bleven en het goudgele vocht vloeide zoals een waterval... Goed voor ons maar té veel van dit vocht zou wel eens tot nare situaties kunnen leiden en dat was zeer opmerkzaam enkele uren later in de zaal zelf.

Maar om de gemoederen weer een beetje op te hitsen, dat was spek voor de bek van Filip Casteels (ex El-Fish).
Met zijn nieuwe band, en waar Luk Janssens (The Electric Kings, Last Call,...) kennelijk ook plots deel van uitmaakte, kregen we een set die voor afwisseling zorgde. Niet dat het hier ging om de nieuwste revelatie maar toch moeten we Sammycuba volgen. Deze band heeft potentieel om door te breken, net als The Electric Kings want deze band heeft kwaliteit zat. Van Sammycuba gaan we in de toekomst nog veel meer horen (en zien).

Wie Barrelhouse niet kent (of kende zoals ik), kreeg een pracht van een set te beluisteren. Barrelhouse speelt de blues zoals het hoort. Eigen nummers en fantastische covers wisselden elkaar af en ik moet toegeven dat Nederland, buiten de echt grote acts van weleer (Brainbox, Flavium, Cuby & The Blizzards,...) de dag van vandaag ook nog sterke bluesacts heeft. Net als The Twelve Bar Blues Band mogen we zonder enige gereserveerdheid deze band bij de beste van Nederland plaatsen. Hun dampende set zette de échte tendens is voor wat nog volgen zou. Barrelhouse is een act die je moet gezien hebben, gelijk op welk festival...

Ondertussen was de zaal al helemaal volgelopen en de Cowboy Angels was de volgende act die het zweet van toeschouwers in emoties moest omzetten. Ikzelf ben niet echt een fervente fan van dit soort muziek maar ik moet wel toegeven dat ze toch in zo’n warme zaal verfrissend overkwamen.
Yurek Onzia, bezieler van de band, liep met zijn plan, om een Gram Parsons tribute band in het leven te roepen, al enkele jaren rond en dat doet hij nu nog steeds met veel plezier. Gelukkig heeft men de vorige zangeres Martine Van Hoof vervangen door Iris Smithuis, een veel betere zangeres en met een leuke act de présence.
Uiteraard moet je ook Piet De Houwer (Seatsniffers) in ’t oog houden want hoe die man steeds achter zijn drumkit zit, je krijgt een show apart...
Raf Timmermans is de perfecte gitarist om het werk van Gram Parsons te vertalen naar een groot publiek en dat deed hij nu vanavond ook weer.
The Cowboy Angels hadden een verrassing bij: Big Dave was ook van de partij en mocht hier een nummertje zingen. Toch nam ik tijdens deze act de tijd om mijn innerlijke mens wat te versterken.

Een steeds graag geziene gast, en een band om U tegen zeggen is onze Antwerpse Howlin’ Bill.
De jongens waren er weer helemaal klaar voor. Little Chris liet zijn fans weer genieten van een knappe gitaarshow en de zeer indrukwekkende solo’s die hij bij de nummers op het publiek afvuurde. Hij denkt tenminste ook even aan de fotografen die een leuk plaatje willen schieten waarvoor dank Chris. Uiteraard, en dat wordt Bill een beetje vergeven, konden we al gissen welke nummers we te horen kregen. Deze werden, zoals steeds, op een zeer ludieke manier aangekondigd.
Frankie Pauwels (drums) heeft, ondanks de hitte in de zaal, weer voor de nodige opjuttende drumpartijen gezorgd. Zeer voortreffelijk drummer... Tja, ik ken hem al jaren want hij was mijn plaatsvervanger in de jaren zestig bij St. John’s Blues Band (met Mr. Morefun Benny De Mey). Voornamelijk werk uit hun cd’s ‘Strike’ en ‘Cool It’ vulden de zaal maar ook ander werk weerklonk door de luidsprekers.

De grote apotheose kwam van niemand minder dan de legendarische Johnny Winter, die de laatste jaren vrij vaak in Europa toert.
De man is een levende legende maar het was dankzij mijn favoriete zanger/gitarist Michael Bloomfield dat Winter beroemd werd. Kooper en Bloomfield introduceerden de piepjonge Johnny Winter op hun Fillmore sessies in ’68 in New York. ‘It’s My Own Fault’ was het nummer waarmee voor Johnny Winter de hemelpoorten opengingen. Vanaf dat moment sprak iedere muziekliefhebber over de ‘jonge albino die goed met een gitaar overweg kan’!
Was dat ook nog het geval vandaag in Antwerpen? Zeer zeker, maar Johnny is niet zo vitaal meer dat zijn act vanop een stoel moest gebeuren.
Johnny’s gitaarspel is nog steeds optimaal maar dat kan niet meer gezegd worden van zijn stem. Hoe dan ook, zo zie je maar dat een (levende) legende (die toch al een veertig jaar actief meedraait), nog best op een podium mag gezet worden. Hij werd dan ook ondersteund door zijn sterke band die voor de nodige en juiste ritmes zorgde.

Algemeen beschouwd een zeer geslaagde editie in de serie Rootsnights’, nog steeds een leuk initiatief van de Stad Antwerpn (wat zouden we doen zonder hen op dit gebied?) en we kijken reeds met volle teugen uit naar de volgende editie. Hopelijk presenteren ze weer een levende legende want die zijn er nog zat.

Alfons Maes + © foto’s.