KEYS and CHORDS

Op zaterdag 7 juni organiseerde Café ’t Goor zijn eerste bluesfestival Goorblues. De locatie was gemakkelijk te vinden wegens de duidelijke signalisatie die reeds vanaf de afrit Sint-Job was aangeduid. Wegsignalisatie is iets dat vele organisators durven vergeten. Om 16 uur begonnen The Rhythm Chiefs aan hun optreden. Deze band was enkele jaren geleden de jongste bluesband van de Benelux. Vandaag claimen al vele andere bands deze titel.

The Rhythm Chiefs ontstonden in 2003. In maart van 2008 verscheen hun debuutplaat ‘Ships of wonder’. Hun stijl is in hoofdzaak Texasblues, maar ze slorpen ook invloeden op uit de surf, rockabilly en rock ’n’ roll. Er stonden ook enkele instrumentale nummers op de set. De sterkste nummers waren ‘Break that bottle’, ‘Here comes the rain again’, ‘Please don’t love me’ en ‘Tell me what you got, baby’. Zanger/gitarist Dusty rekte zijn solo’s te lang, zodat het geheel niet anderhalf uur kon blijven boeien. In Peer zullen ze beter tot hun recht komen met een kortere set.

Tweede act op hoofdpodium was Khalif ‘Wailin’ Walter. De oorspronkelijk uit Chicago, Illinois afkomstige gitarist maakte vandaag zijn Belgische debuut. Sedert een kleine twee jaar verblijft hij in een dorpje bij Hannover in Duitsland. Hij leerde de stiel bij zijn oom en mentor Carl Weathersby. Verder was hij in loondienst bij The Lonnie Brooks Band. Nu staat hij op eigen benen en heeft hij een aardig gevulde concertagenda in Europa. In Nederland speelde hij al geregeld in het clubcircuit. Vandaag werd hij op drums begeleid door Boyd Small en op bas Jasper Mortier. Deze heren zijn terecht de meest ingehuurde ritmesectie voor begeleiding van buitenlandse frontmannen. Khalif speelt stevige chicagoblues. Zijn repertoire is met covers zoals ‘Born on a bad sign’, ‘Crosscut saw’, ‘I’m a kingbee’ en ‘It’s hurt me too’ weinig origineel te noemen. Maar hij brengt ze zeer energiek en met knap gitaarwerk. Kippenvel was er met het trage ‘It’s my own fault’. Als hij met iets meer eigen werk komt hoop ik hem nog vaak te zien op onze Belgische festivals.

Derde act was het Antwerpse Howlin’ Bill. Deze band met als frontman Wim De Vos hoeft bij de Belgische bluesliefhebbers geen introductie. Zij speelden hoofdzakelijk nummers uit hun twee albums. Ik herkende ‘Bimbo’, ‘You got it’, ‘Gone to soon’ en ‘I remember the day’. Dat Wim De Vos geen microfoon nodig heeft om in de ganse tent gehoord te worden bewees hij met ‘Don’t you know I love you’. Ook een extra troef is het relaxte contact met het publiek dat Wim weet te leggen met zijn bindteksten. Gitarist Little Chris heeft het druk met tv-optredens en popoptredens, maar als bluesgitarist komt hij best tot zijn recht. Het was misschien op voorhand al een gewonnen wedstrijd, maar toch gaven ze zich weer voor 100 procent.

Tussen alle optredens was er pauzemuziek van de Moonshine Playboys. Dit Anderlechtse trio speelt bluegrassversies van bekende nummers zoals ‘Smells like teen spirit’, ‘Stairway to heaven’, ‘You really got me’ en ‘Anarchy in the UK’. Zeer amusant ter verposing. Alleen jammer dat het kleine podium ook in de grote tent stond en hun optreden werd gestoord door soundchecks op het hoofdpodium.

Headliner was The Reba Russel Band. De band maakte een vermoeide indruk in vergelijking met vorige week toen ze speelde op Duvelblues. Ze hadden al een namiddag optreden in Nederland er opzitten toen ze vanavond moesten afsluiten. Zangeres Reba Russel kwam met Duvel-glas op het podium. Blijkbaar grote liefde tussen Duvel en Reba. De set kende in vergelijking met het concert in Puurs enkele andere nummers. Uitschieters waren ‘Red Mississippi Clay’, ‘Gonna move to Mississippi’, ‘Love is the cure’ en ‘Miss me’. Allemaal nummers van hun drie wekenoude album ‘Bleeding heart’. Coveren deden ze met ‘I’m ready’ en ‘When loves come to town’. Ondanks de vermoeidheid en de weinige toeschouwers bleven ze zeer professioneel en eindigden ze met een prachtige (verzoek)nummer ‘Piece of my heart’.
De organisatie en het programma was dik in orde in Gooreind. Alleen bleef de toeschouwer afwezig. Lag het aan Werchter Classics, het slechte weer, begin van het EK-voetbal, te weinig reclame, de niet-centrale ligging in België? Hopelijk vinden ze de moed en de fondsen voor een tweede editie, want zo weinig volk hadden ze echt niet verdiend.

Kris Vermeulen + © Foto’s