KEYS and CHORDS

Het Chicago Bluesfestival, dat plaats vond van 5 tot en met 8 juni 2008, is aan zijn 25e editie toe.
Dit zilveren jubileum werd gevierd met heel wat topnamen, zeg maar levende legenden, uit de bluesgeschiedenis. Pakweg 700.000 liefhebbers bezochten het grootste gratis Bluesfestival ter wereld.

Het ganse pakket werd netjes verdeeld over zes muziekpodia, namelijk U.S. Cellular Front Porch, Louisiana Bayou Station and Social Club, Gibson Guitar Crossroads, Mississippi Juke Joint, Maxwell Street Corner en het hoofdpodium de Petrillo Music Shell. Nog extra voorzien was een discussie podium, Zone Perfect All-Natural Nutrician Bars Route 66 Roadhouse.
De optredens starten om 11:00u. stipt en duren tot 21:30u., zodat de bezoekers (en wie er nog niet genoeg van krijgt) nog de gelegenheid krijgen om de clubs te bezoeken.
Alle optredens gaan zien is uiteraard onmogelijk en daarom moet noodgedwongen een selectie worden gemaakt. Traditiegetrouw wordt er op het Front Porch podium geopend door Blues in The Schools. Dit jaar waren dit The Stones Academy Blues All Stars onder leiding van Katherine Davis (voc), Erwin Helfer (pn) en Eric Noden (gtr). Het is altijd leuk om de kinderen aan het werk te zien. Deze leuke opener werd gevolgd door een showbeest pur sang, namelijk Professor Fernando Jones met het Columbia College Blues Ensemble. Jones springt het podium op en af dat het een lieve lust is. Vooral het funky ‘All I Can Do’ en de meezinger ‘Chicago’ gingen er bij het publiek in als zoete koek.

Op naar het Gibson podium waar Patricia Scott met J.W. Williams een elektrische set spelen met als gastgitarist Chico Banks. Deze laatste soleert alsof zijn leven er vanaf hangt en hanteerde heel vakkundig de wah-wah pedaal op ‘Red Dress’.
Vandaar terug naar de Front Porch, waar heel wat bluesgeschiedenis bijeen staat. Er maken een aantal levende blueslegenden hun opwachting: David ‘Honeyboy’ Edwards en Friends (Louisiana Red (gtr), Billy Branch (hca), Paul Kaye (gtr), Aaron Burton (bs) en Johnny ‘Yard Dog’ Jones (hca)). De 93-jarige Honeyboy Edwards bracht een mix van klassiekers en van nummers uit zijn vorig jaar verschenen cd ‘Roamin’ And Ramblin’. We kregen knappe versies van ‘Maxwell Street Shuffle’, ‘She Worries Me All The Time’ en ‘Boogie Ramblers’.
Hij waagde zich ook nog aan covers zoals ‘Mannish Boy’ en ‘Bring It On Home’ van Sonny Boy Williamson.
Na deze prachtige set volgde een andere legende, namelijk Pinetop Perkins. Deze 95-jarige, meervoudig Grammy Award winnaar, bracht zowaar nog mooier volk mee, of wat zou je denken van Willie ‘Big Eyes’ Smith (voc-hca), Bob Margolin (gtr), Bob Stroger (bs) en Kenny Smith (dms). Dit vijftal brengt voornamelijk covers zoals ‘I Got My Mojo Working’. Muddy Waters moet van hierboven heel fier hebben meegeluisterd.

Onderweg naar de Petrillo Shell kwamen we opvallend veel T-shirts en andere gadgets van Barack Obama tegen. Daar wordt traditiegetrouw op de eerste dag begonnen met het Amerikaans Volkslied, luidkeels meegezongen door het publiek. Er is eveneens ter wille van de gehoorgestoorden een gebarentolk voorzien. Die beeldt op dit podium alle liedjesteksten uit.
Big Time Sarah mocht hier de spits afbijten, met in haar band de knotsgekke drummer Ricky Nelson. Hij drumt en speelt harmonica tegelijk.
Tijd nu voor een eerste echt hoogtepunt van de openingsdag op de Petrillo Music Shell, namelijk Duke Robillard’s Tribute to Louis Jordan featuring Plas Johnson and Red Holloway.
Sugar Ray Norcia komt onaangekondigd de band vocaal versterken met nummers als ‘Reet Petite And Gone’, ‘Early In The Morning’ en ‘I Ain’t Got The Blues’. Dit fantastische concert wordt afgesloten met de klassieker ‘Caldonia’. Klasse!
Na tien minuten pauze kregen we Johnny Winter en James Cotton. Winter was er al bij op editie 帋n en mocht de eerste avond van het zilveren jubileum afsluiten. De zichtbaar afgetakelde Winter mocht zelfs twee bisnummers brengen, dit na nummers als ‘Creepy’ en ‘Low Down Gal Of Mine’, die er net nog door kunnen. Afsluiten doet hij met Bob Dylan’s ‘Highway 61’.

Op dag twee zien we op het middaguur Little Willie Littlefield met de Nederlandse Blues Crowns. Deze boogie-woogie wonderboy lacht en dolt met zijn publiek tijdens ‘Once Was Lucky’. We zijn op slag klaarwakker en trekken naar het Louisiana Bayou podium voor Les Getrex and Creole Cookin’. Les Getrex speelde 8 jaar als gitarist bij Fats Domino en 5 jaar bij Rockin’ Dopsie and The Zydeco Twisters. Hij begeleidde verder onder andere Johnny Adams, Lee Dorsey, Walter ‘Wolfman’ Washington, Marva Wright. Geen klein bier dus en dit was aan zijn optreden te merken. ‘Stoop Down Mama’, de traditional ‘Indian Red’ en ‘Fool For You’ van Ray Charles gingen niet onopgemerkt voorbij.
Verder konden we nog een kort fragment meepikken van het optreden van Sam Lay op de Mississippi Juke Joint en van Diamond Jim Greene op de Maxwell Street Corner. Deze laatste bracht de Mississippi Delta terug naar Chicago met ‘Custard Pie’, en ‘Please Call Home’ uit zijn nieuwste cd ‘Holdin’ On’.
Na Diamond Jim Greene kregen we een vrij korte set (dertig minuten) van Jimmy Johnson met gastgitarist Leo Charles. Zij vergasten ons op een mooie versie van Curtis Mayfield’s ‘People Get Ready’ en van de traditional ‘Cold Cold Fever’ met Jimmy Johnson aan de keyboards.
Naast dit laatste podium had de Maxwell Street Foundation plaats genomen. Daar werden prachtige foto’s uit de hoogdagen van Maxwell Street te koop aangeboden. Er was ook de voorstelling van de dvd + cd met het bijbehorend boek ‘And This Is Free’ van Shuli Eshel en Roger Schatz tegen een aankoopprijs van slechts $30,-. Iedere bezoeker aan deze stand kreeg er zelfs een gratis poster bovenop.

Bij het teruggaan naar het Louisiana Bayou Station hoorden we plots dat er zich in Route 66 Roadhouse een interessante discussie ontspon. Er werd aan de weduwe van Louis Jordan gevraagd of ze iets afwist van de driedelige cd-box die het Duitse Bear Family heeft uitgegeven met daarop muziek van haar echtgenoot. Ze bleek niet op de hoogte te zijn. En op de vraag op ze er financiële rechten voor krijgt antwoordde ze ‘Not One Penny’. Een regelrechte schande! Er moet dringend werk worden van gemaakt van deze zaak, zodat de nabestaanden van de artiesten krijgen waar ze recht op hebben.
Daardoor waren we iets te laat voor het optreden van Bryan Lee And The Blues Power Band. De in New Orleans geboren blinde Bryan Kumbalek brengt een stomende brok slide gitaar met nummers als ‘Blues Singer’ en Bethany Jane’. Hij bracht ook een ode aan zijn grote held Luther Allison met ‘Lowdown And Dirty’. Dit was power met hoofdletter P. Bryan Lee komt er stilaan terug bovenop na een langdurige ziekte en hoopt, indien zijn gezondrstof nodig. De drukkende hitte zal hier ook niet vreemd aan geweest zijn.

We sloten de dag af aan het hoofdpodium met Eddy ‘The Chief’ Clearwater, die uitgebreid putte uit zijn cd ‘Westside Strut’ met special guests Ronnie Baker Brooks, Lonnie Brooks, Jimmy Johnson, Otis Clay en Billy Branch. Dat ‘The Chief’ zijn streken nog niet heeft verleerd wisten we al snel genoeg. Met vier gitaristen moest dit voor vuurwerk zorgen en dat d帋d het ook. ‘Rock-A-Blues Baby’, ‘Too Old To Get Married’ en ‘Gotta Move On’ passeerden rockend als een trein de revue.
Koko Taylor sloot af met haar Blues Machine. Ze betrad het podium met lichte danspas. Wat een verschil met die keer op Moulin Blues. Ze bracht vooral nummers uit haar recente cd ‘Gold School’. Een niet onaardige afsluiter van dag twee.

Op zaterdag bleek vooral The Black Banjo Project met Otis Taylor, Don Vappie en Guy Davis een schot in de roos. De country Blues van dit project en vooral de goed bij stem zijnde Don Vappie bracht de menigte zowaar aan het dansen.
Daarvoor hadden we op de Mississippi Juke Joint T-Model Ford (84 jaar) aan het werk gezien. Zijn 10-jarige kleinzoon had achter de drumkit plaatsgenomen. Ford bracht eigenzinnige vertolkingen van klassieke songs zoals ‘Rock Me Baby’ van B.B. King, ‘Big Boss Man’ en ‘Mojo Working’. Soms waren die klassiekers nauwelijks herkenbaar maar dat kon niemand wat schelen want de Mississippi deltasfeer was er helemaal. Wat hebben we genoten!
Op de Petrillo Shell gaf de energieke Lil’ Ed met zijn Blues Imperials de aftrap met ‘Leaving Here’, ‘Golden Rule’ en ‘Walking’.
Daarna was het de beurt aan Barbara Lynn, die haar grote cross-over hits ‘You’re Gonna Need Me’ en ‘Oh! Baby’ alsook haar millionseller uit 1962 ‘You’ll Lose A Good Thing (nr. 1 R&B, nr. 8 pop) ten gehore bracht.

Dag drie eindigt zoals dag vier begint met hevige regenbuien met felle blikseminslag. Daardoor werden op zondag enkele vroegtijdig geprogrammeerde optredens afgelast of uitgesteld. Gospelqueen Marie Knight zong slechts een half uur. Ze opende met ‘Halleluja’ en sloot af met ‘Bring Me Rain’. Van dit laatste hadden we zowat genoeg gehad want toen brak de zon doorheen de wolken. Letterlijk en figuurlijk, want het was de beurt aan Tony Joe White . Gedurende vijftig minuten mocht Tony Joe zijn grootste hits brengen en dit op verzoek van het publiek. ‘Polk Salad Annie’, ‘Roosevelt And Ira Lee’, ‘Rainy Night In Georgia’,… we kregen ze warempel allemaal. Grote klasse uit de swamps.

Wie tussendoor lekker wenst te eten kan dit gerust doen in Buddy Guy’s Legends, op wandelafstand van het festivalterrein. We hadden het geluk aan onze kant want tijdens onze lunch op het middaguur werden we vergast op een gratis concert van Lurrie Bell. Na een lekkere ‘Gumbo’ en ‘Po’ Boy’ trokken we terug naar de festivalwei voor Davell Crawford. Deze swingende achtkoppige band bracht New Orleans van de bovenste plank met nummers als ‘Iko Iko’ (een traditional gekend door de versies van o.a. Dr. John en The Dixie Cups) en ‘Big Boss Man’.
Miss Lavelle White mocht op het Front Porch afsluiten op een waardige manier. Miss Lavelle toerde de wereld rond met James Brown, Aretha Franklin en Sam Cooke. Ze brengt gospel en blues met heel veel liefde en soul en werd vakkundig begeleid door The L-Band. Nummers als ‘Lead Me On’, ‘It’s A Miracle’ en Voodoo Man’ bleven overeind als een huis.
Het einde naderde en het optreden van Magic Slim And The Teardrops hebben we net gemist omdat onze aandacht werd getrokken door het binnenrijden van twee Lincoln Limousines. In de eerste limousine bleken Buddy Guy en Lonnie Brooks te zitten en uit de tweede limousine kwamen Lucille en B.B. King te voorschijn. B.B. King wuifde naar de fans en verdween backstage. Het concert van B.B. King begon traditioneel met de voorstelling van de band, die zowat twintig minuten duurde. Tijd voor King zelf, die vooraleer één noot te spelen in de bloemetjes werd gezet door de stad Chicago en een award in ontvangst nam uit handen van Buddy Guy. B.B. King bedankte iedereen en noemde Muddy Waters de grootvader van de blues. Tijdens zijn veel te korte set verschenen Ronnie Baker Brooks, Lonnie Brooks en Koko Taylor nog op de bühne om tenslotte rond 21:30u. het geheel af te sluiten.

We hebben één en ander gemist, maar spijt kun je daar niet van hebben want we hebben ook heel veel gezien en gehoord. De vier festivaldagen in Grant Park zijn aan een ongelooflijke snelheid voorbijgevlogen. De organisatie van dit festival verdient een dikke pluim en je merkt zo dat het model staat voor heel veel muziekfestivals over de hele wereld. Heel veel organisatoren komen er inspiratie opdoen. Hopelijk op naar de 26e editie met opnieuw een aantal mooie verrassingen. Thank You, Chicago!

© Philip Verhaege
© Foto: Guido Heynderycx

PS: omdat het nu een supergroot buitenlands betreft, gaan we niet iedere line-up vermelden. Philip heeft het al in zijn tekst gedaan waarvoor dank.