KEYS and CHORDS

Wegens contractuele problemen tussen de oorspronkelijke promotor (OLT/Openluchttheater Rivierenhof, Antwerpen) en het management van The Reverend Horton Heat verhuisde de 16e editie van Rootsnight naar Hof ter Lo. Jammerlijk dat de voorverkoopkaarten van het Rivierenhof niet geldig waren voor de concerten in Hof ter Lo. Rootsliefhebbers moesten hun tijdig aangekochte kaartjes terugbrengen in het voorverkooppunt en konden enkel de nieuwe kaartjes krijgen via FNAC.

Het Rivierenhof is een schitterende locatie, zeker bij mooi weer. Maar de programmeerde acts waren geen groepen voor een zittend publiek. Punk, rockabilly, psychobilly en nog andere moeilijke te beschrijven trashy muziek komen beter tot hun recht bij een staand publiek.

Opener waren Los Putas. Deze vier gasten hun muziek wordt omschreven als psycho-/garage rock’n’ roll. Hun muziek bleek een groot punkgehalte te hebben. Het was strak en snel gespeelde muziek zonder franjes. Om hun act toch iets aantrekkelijker te maken hebben ze Inga als go-go danseres. Ze kwam bij een vijftal nummers dansen in afwisselende kledingsetjes. Mijn favoriet was haar tijgerbikini en –slip. Niet alles van wat ze zongen was goed verstaanbaar, maar de liedjes ‘Go fuck you’ van Hank Williams III en ’26 years of pain’ bleven hangen in hun korte set. Ze mochten nog bissen met het feestnummer ‘Blitzkreig Bop’ van The Ramones.

Muzikaal verfijnder was Runnin’ Wild. Deze rockabilly boys richtte Runnin’ Wild zo’n 15 jaar geleden op. In de loop der jaren kenden ze wel enkele lange breaks, maar dit jaar zijn ze terug herenigd voor hopelijk een lange periode. Hun comeback wordt ondersteund door hun onlangs verschenen album ‘I dressed in black today’. Iemand die rockabilly in elke vezel van zijn lichaam heeft is frontman Patrick Ouchene. Het trio werd vanavond aangevuld met Renaud Crols op viool en Madé J op slidegitaar.
Met ‘All I want’, ‘Guitar Breaker’, If you wanna be my baby’ en ‘That’s what I like’ werd er gretig geplukt uit hun recente album.
Ook drummer/banjospeler Koen Verbeek zong vele nummers. Spijtig dat naar het einde van de set toe te veel werd geïmproviseerd. Er was niet veel gerepeteerd met de 2 special guests en daardoor werd het op het einde nogal rommelig. Hopelijk gaan wij Runnin’ Wild nog vaak tegen komen in het festivalcircuit. Want ondanks hun mindere finale blijven ze toch één van onze allerbeste rockabilly bands.

De eerste buitenlandse groep voor deze avond was Nashville Pussy. Deze greasy rockband bestaat uit de kleine, op Lemmy van Motorhead lijkende, Blaine Cartwright op zang en gitaar, zijn rondborstige vrouw op gitaar, een drummer en de moordgriet Karen Cuda op bas.
Deze vier unieke exemplaren brachten hun muziek met volle overgave. Zij hadden het effect van een pletwals over het publiek. Tussen hun smerige sound herkende ik nummers zoals ‘Say nasty’, ‘High as hell’, ‘Hate and whiskey’, ‘Come on, come on’, ’Struttin’cock’ en ‘Nutbush city limits’. Vuile teksten en smerige muziek zijn de kenmerken van Nashville Pussy. Ze waren zo overweldigend dat een bis overbodig was. Na hun show bleken ze sympathieke mensen te zijn en mengden zij zich tussen het publiek. De jacht op de bassiste was geopend...

De groep waarvoor alles naar Hof ter Lo moest wijken was The Reverend Horton Heat. Alle lichten gingen uit en er werd een tape met een pratende stem afgespeeld. Na enkele minuten wandelde het trio van The Reverend Horton Heat het podium op. Zij brachten in country gedrenkte punkabilly. Het genre vereist niet echt grote muzikale kennis, maar al deze leden waren topmuzikanten. Zanger/gitarist Jim Heath speelde knappe, inventieve solo’s. Maar ook de drummer en de bassist waren indrukwekkend. Het was duidelijk dat deze heren een goed draaiende machine waren die gemiddeld 150 optredens op een jaar doen. Het was knap gebrachte muziek die de talrijke vetkuiven tot pogo deed bewegen. Tijdens de bissen mocht Nashville Pussy zanger Blaine Cartwright een stomende versie van ‘Ace of spades’ brengen. The Reverend Horton Heat kreeg een staande ovatie van het volledige publiek. Zij waren een headliner die zeker niet ontgoochelde.

Misschien dat deze 16e editie van de Rootsnight minder ‘roots’ kende, maar ze blijven kwalitatief hoogstaande bands programmeren. Dus wij kijken met plezier uit naar de volgende editie.

Tekst en foto’s: Kris Vermeulen ©

Line-up:

Los Putas

Yves Puta: vocals
Patrick Puta: gitaar
Tom Puta: bas
Lucien Puta: drums
Inga: go-go danseres


Runnin’ Wild

Patrick Ouchène: vocals, gitaar
Koen Verbeek: drums, banjo, vocals
Renaud Crols: viool
Madé J: gitaar, vocals
Lenn Dauphin: contrabas


Nashville Pussy

Blaine Cartwright: gitaar, vocals
Ruyter Suys: gitaar, backingvocals
Jeremy Thompson: drums
Karen Cuda: bas


The Reverend Horton Heat

Jim Heath (aka The Rev): gitaar, vocals
Jimbo Wallace: contrabas
Paul Simmons: drums