KEYS and CHORDS

Kennelijk rust er een vloek op dit festival want ik persoonlijk heb nog geen enkele editie bijgewoond waarbij de regen de storende factor zou worden. Was het niet bij Tony Christy, kreeg Helmut Lotti weer de inhoud van de hemelsluizen op zijn donder.
Zo zag het er dit jaar ook weer uit. Op weg naar de wei, en onze weersvoorspellers zitten er ook vaak naast met hun berichtgevingen, bleek er maar geen einde aan de wispelturige regenbuien te komen.
Maar gelukkig was de grote zondvloed opgehouden en kregen we af en toe nog wat pesterige buitjes van geen betekenis. Maar wat het publiek daarvan vond, ach, regen of geen regen, de rimpelrockers zijn niet klein te krijgen door een klein niemandalletje.

Zo ook niet de opwarmers van deze editie. Sant in eigen Land, zo was het voor The Majestical Fools die er al vrij vroeg de beuk inzetten en de weg openden naar de volgende acts.
De L&M band was dan weer goed voor een klein uurtje songs waarbij het publiek zit meteen al op zijn gemak voelde voor de komende acts.

Dat was niemand minder dan onze Luc Caals en dat de brave borst nog steeds over perfecte vocalen beschikt bewees hij hier met zijn ode aan die grote Nederlander André Hazes, helaas te vroeg van ons weggegaan. Met zijn hulde aan deze koning van het levenslied uit de Jordaan kreeg hij het ietwat natte publiek op de been en meteen ontpopte de wei zich in een veelkleurige palet van divers pluimage. Jong en oud, en waarom dit festival nog steeds Rimpelrock noemt weet ik niet, gingen arm in arm uit de bol op de tonen van ‘Een Beetje Verliefd’ en ‘Ze gelooft In Mij’, toch prachtige nummers die we nooit zullen vergeten.

Uit Schotland, en al vrij dikwijls te gast geweest op Daniel Gardin’s ‘The Golden Years’ in het Sportpaleis te Antwerpen, was Sally Carr en haar Middle Of The Road. Haar stemprobleem bleek nu definitief van te baan want nu kon ze zelf haar nummers zingen. Toch kreeg ze spontaan de hulp van het voltallige publiek met de aanstekelijke hits van weleer, ‘Sacramento’, ‘Samson & Delilah’, ‘Soley Soley’ en ‘Chirpy Chirpy Cheep Cheep. Carr bracht ook nog een prachtige versie, weliswaar lichtjes aangepast, van de Beach Boys-hit ‘Then I Kissed Her’. Korte maar spontane set die al op de échte gevoelens begon in te spelen.
Toch krijgen Carr en haar partners last van stembanden die niet meer meewillen. Dus tijd om in alle schoonheid te stoppen... nu het nog kan.

Dat hoeven we zeker niet van onze Nicole en Hugo te zeggen want ze hebben net nog de Zomerhit 2008 binnengehaald... En dat na al die jaren... Wie doet het ze na?
Op deze editie bracht ons koppel show en dans, soms wat aangevuld met saaie en voorspelbare bindteksten maar hun muziek klonk nog steeds heel fris en indrukwekkend. Hugo, die een tribute bracht aan zijn groot idool, Tom Jones, bracht een medley van Jones-hits waaronder ‘Help Yourself, ‘I’ll Never Fall In Love Again, ‘She’s A Lady’ enz...’ en die gingen er bij het publiek in als zoete broodjes. En gelukkig voor Nicole en Hugo, die hun act toch steeds met fraaie danspasjes weten te illustreren, was de zon terug van de partij en konden we eindelijk gedag zeggen tegen de waterellende.
Inderdaad, en zijzelf geloofden er niet in, hebben ze vorige week de Zomerhit 2008 weggekaapt en dit voor de neus van andere én jongere kandidaten. Dankzij hun heruitgave van de indrukwekkende Ramses Shaffy / Liesbeth List song ‘The Pastorale’ komt weer een stukje geschiedenis tot leven. Dat dit verplichte kost werd op de wei, daar kon het duo niet onderuit en omdat ze zo gewaardeerd werden moesten ze dit nog eens herhalen als bisnummer. Ik vind het trouwens ook een knappe performance van Nicole en Hugo. Laat ze maar doorgaan...

Overgevlogen vanuit het verre USA kregen we drie rondborstige dames die begin jaren zeventig enkele grote hits scoorden. De Phillisound was net in opmars en The Three Degrees maakten daar gretig gebruik van. Met onvergetelijke songs als ‘Dirty Old Man’, ‘When Will I See You Again’ en ‘Take Good Care Of Yourself’ brachten de drie dames een wervelende show waarbij voor sommige aanwezigen onder het publiek de emoties te groot werden. Of we hier nu een oorspronkelijke Three Degrees aan het werk zagen of niet, het maakte allemaal niet veel uit. De Phillysound werd op een prachtige manier uit de luidsprekers getoverd.

Van de US terug naar het Nederland van vandaag. Een gast die hier al een keertje stond, Frans Bauer. Nog steeds weet die man hoe hij zijn populariteit omhoog moet krikken. Onmiddellijk bij de begintonen van zijn eerste song, kwam een klein meisje het podium op om hem een geschenk te overhandigen. Uiteraard maakte Frans daar een toneeltje rond maar uiteraard was dit allemaal positief bedoeld. Zonder schroom tapte de nieuwe André Hazes uit zijn vaatje met hits: ‘Als Sterren Aan De Hemel Staan’, ‘Op Rode Rozen Vallen Tranen’ en natuurlijk zijn doorzakker ‘Heb Je Even Voor Mij?’ Vreemd genoeg heeft zijn stemoperatie van enige tijd terug niet veel teweeg gebracht aan het falsettostemmetje dat de man nog steeds heeft. Nadat zijn set er op zat bleef het publiek nu rustig zitten, iets wat enkele jaren geleden niet het geval was.

Terug naar Vlaanderen was nu het motto. Met onze schlagerkoningin Laura Lynn en entertainer Bart Kaëll kregen we een degelijke set. Laura, als eerste, bracht een waaier van oude hits en ze maakte de Nederlanders onder het publiek reeds warm voor haar nieuwe, en meteen eerste single, die in Holland zal uitgebracht worden. Sinds een tijdje is ze haar lange blonde lokken kwijt maar of dat een meerwaarde aan haar act betekende laat ik over aan anderen.
Bart Kaëll daarentegen had bijzonder meer bijval maar ook hij presenteerde een groot deel uit zijn portfolio. ‘Volle Maan’, ‘1000 Terrassen In Rome’, ‘Schoon Weer Vandaag’ en zijn ‘Marie-Louise’ ontbraken niet op het appél.

Dan kregen we, wat mij betrof, een kentering in het programma. Wat de volgende act bracht was volgens mij niet bedoeld voor een megafestival maar hoorde beter thuis in een kleine selecte club voor een beperkt publiek. Van de stallen gehaald, en dit hoogstwaarschijnlijk door de film die van zijn hit ‘Marina’ gemaakt wordt, kregen we een set van Rocco Granata die een slaapverwekkend gevoel creëerde. Dat de man nu voor zijn eigen geliefd volk stond te zingen maakte hij meermaals duidelijk.. “Enne mijn schoondochter is van Kiewit...”
Italiaanse bindteksten waar wij als normale Vlaming geen boodschap aan hadden en het steeds herhalen van “Nu ga ik een liedje zingen...”; tja, Rocco, dat wisten we ook wel dat je daar stond om te zingen, begon al snel te vervelen. ‘Jessica’ en ‘Marina’ zijn de twee nummers die ik uit zijn veel te lange set onthouden heb.

Nadat alles in gereedheid werd gebracht voor onze Canadese (maar met Libanese roots) afsluiter Paul Anka, werden er snel in de fotopit de vervelende bordjes met ‘Photoshoot only 3 first songs’ gehangen. En dat was weer even snel werken voor de fotografen onder ons.
Paul, die meteen met een van zijn grootste hits, ‘Diana’, de spits afbeet, ging meteen al een wandeling doorheen het publiek maken. Dat Paul ook nog goed bij stem is bewees hij met zijn andere grote nummers ‘The Time Of My Life’, ‘In The Garden Of Eden’, ‘Pu Your Head On MY Shoulder’, ‘Lonely Boy’ en vele andere meezingers van formaat. Eén bepaalde dame mag zich zeer gelukkig prijzen want Paul haalde willekeurig een vriendelijk vrouwtje uit het publiek en pleegde er een dansje mee op één steen. De anderen vrouwen zagen groen van afgunst. En vermits Paul enkele weken geleden gehuwd is met zijn vriendin mochten we ook zijn kersverse bruid even op het podium verwelkomen. Gelukkig kon deze headliner nu eens in alle (en droge) schoonheid zijn act afsluiten. De regen was definitief achterwege gebleven... Of had dat wat te maken met zijn song ‘In The Garden Of Eden’ want zo leek het wel voor enkele duizenden festivalgangers die er kennelijk niet genoeg van kregen.
Ach, nog slechts 364 dagen slapen en het is weer Rimpelrock.
En zoals steeds is het een festival dat ieder soort vreemde vogel weet aan te trekken, want ook dit jaar waren er weer échte hippies aanwezig en dan hou ik mezelf buiten beschouwing.

Alfons Maes : tekst en foto’s ©