KEYS and CHORDS

Het doet me toch wat na al die jaren nog eens in het Limburgse Bilzen aan te komen. Het was ondertussen toch al een tijdje geleden. Ik herinner me nog levendig de eerste editie van Jazz Bilzen die ik in 1970 bijwoonde. Er volgden er nog enkele in de jaren zeventig. Als we een parkeerplaats zoeken komt alles weer terug. Het podium naast de toren van de brandweerkazerne, de straten vol met kleurig geklede jongeren. De tijden veranderen en de jongeren van weleer gaan nu met kinderen en zelfs kleinkinderen naar stadsfestivals. We wandelen de markt op, naast het oude stadhuis staat een groot podium opgesteld en hier en daar tafeltjes, de pinten worden uit glas getapt. Terras Bilzen is ondertussen al ruim twee decennia aan de gang. De affiche verschilt niet zo veel van de meeste stadsfestivals, veelal hedendaagse acts in het populaire genre Brahim, Hadise, De Sandrine’s, Udo’s en Van Samang’s zijn uiteraard van de partij. De openingsavond is echter voorbehouden voor enkele acts uit lang vervlogen tijden. Natuurlijk speelt het nostalgisch aspect een niet onbelangrijke rol en de meeste formaties treden om uiteenlopende redenen (gesplit of voortijdig deze wereld verlaten) niet meer in de originele line-up aan. Dat mag de pret niet drukken, en de sfeer zit er al goed in als Riem de Wolff, het overgebleven broertje van het uit Indonesië afkomstige en naar de Everly Brothers gemodelleerde duo, hun ongeëvenaarde monsterhit ‘Ramona’ als afsluiter debiteert. Het nummer dateert uit de jaren twintig maar The Blue Diamonds scoorden ermee in 1960.

Ook de volgende act heeft een koloniaal verleden en stamt gedeeltelijk uit de overzeese gebieden. Eddy Grant begint op zestienjarige leeftijd een muzikaal avontuur met de tweelingbroertjes Lincoln en Dervin Gordon. Aangevuld met een blanke ritmesectie, vandaar hun naam The Equals, oogst het multiraciale gezelschap in de tweede helft van de jaren zestig enorme bijval met een dynamische fusie van popgetinte R&B met onderliggende ska elementen. Eddy Grant is er sinds beginjaren zeventig niet meer bij en ook Dervin’s broertje Lincoln is niet meer te bespeuren. Nu The Equals als kwartet aantreden blijven de gelijkheidsbeginselen meer dan ooit gerespecteerd.
Na de stomende intro’ I Can’t Turn You Loose’ ontpopt zanger Dervin zich als een, bijwijlen iets te uitbundig, acterende volksmenner. De prijsbeesten van destijds blijven echter moeiteloos overeind. Het naadloze dubbelspan ‘I Wont Be There’/ Michael and The Slipper Tree’ vormt de aanloop naar het nog steeds lichtjes fantastische ‘Hold Me Closer’ dat in exotisch getint snarenwerk uitloopt. Lincoln eert vervolgens enkele legendarische muzikale helden zoals Otis Redding. In ‘(Sittin’ On) The Dock Of The Bay’ vervangt hij Georgia door Jamaica, Frisco Bay wordt Kingston Bay en het soulnummer wordt speels afgesloten met een snerpende slide. Bob Marley mag natuurlijk niet ontbreken met, wat dacht je… ‘No Woman No Cry’. Het duurt echter tot ‘Viva Bobby Joe’ en ‘Softly Softly’ eer het publiek echt wakker schiet. Na het wat belachelijke ‘Rub A Dub Dub’ wordt het onverslijtbare ‘Baby Come Back’ nog eens uit de stal gelaten. Geen onaardige set maar we zaten wel tevergeefs op ‘I Get So Excited’ te wachten en ‘Police On My Back’ mocht er eventueel nog even bij.

Dat het stukken erger kan werd meteen duidelijk met Racey. Het Britse combo trapt meteen af met één van hun grootste hits, het infantiele ‘Lay Your Love On Me’. Voor die andere hit ‘Some Girls’ met het wat slome karakteristieke orgeltje op de voorgrond volgden nog poppy uitvoeringen van ‘The Wanderer’ en ‘Run Around Sue’ die voor uitbundige, gymnastisch geïnspireerde danstaferelen garant staan. Het publiek amuseert zich op de tonen van deze levende Juke Box.

Het is even wachten op The Troggs. Het ‘groepje’ van Reg Presley was al eerder in Bilzen, zo vertelde de presentator ons. In 1973, tijdens het legendarische Jazz Bilzen festival, speelde Presley toen met een gebroken vinger en meer dan 35 jaar later is de volledig in het zwart geklede zanger nog steeds een begenadigd en toegewijd rockentertainer met de nodige zin voor zelfrelativering. Bovendien weet de man zich nog steeds prima ondersteund door gitarist Chris Britton die samen met de ritmesectie de rauwe compromisloze rocksound uit de jaren zestig genereert. Ook de opbouw van de set is te nemen of te laten. Even plagerig de riff van ‘Wild Thing’ er doorjagen om daarna ‘Give It To Me’ in te zetten gevolgd door mindere bekend werk als het suggestieve ‘Strange Movies’, een obscuur b-kantje en een beklemmende versie van Rufus Thomas’ ‘Walkin’ The Dog’ in een ruige punkrock uitvoering. ‘Anyway That You Want Me’ vormt de voorbode van een potige hitcaroussel met ’66-5-4-3-2-1’ het machtige ‘With A Girl Like You’ en een niet van pathetiek gespeende ‘Love Is All Around’. Gecoverd door een Schots groepje voegt Reg er cynisch aan toe, hij zal alvast niet rouwig zijn om de harde valuta die hem dat opleveren. In tegenstelling tot ‘Wild Thing’ van de hand van Chip Taylor, maar onlosmakelijk verbonden met The Troggs. “Are you still wild” vraagt Presley. Overbodige vraag, zelf de meest hardnekkige puristische kwezel kan de voet niet stil houden bij die aanstekelijke beat. Ongecompliceerd, maar na al die jaren nog onweerstaanbaar en springlevend. The Troggs hebben anno 2008, in tegenstelling tot de meeste van hun generatiegenoten nog het heilige of duivelse- het is maar hoe je het bekijkt- rockvuur in zich.

Cis Van Looy.

© Foto's: Alfons Maes