KEYS and CHORDS

Ook hier hebben we verstek moeten laten gaan wat de vrijdag aanbelangde. Toen kregen we een Engelse en een Schotse band aan het werk te zien. The Tremeloes, die eind jaren zestig, begin jaren zeventig geweldig veel hits hadden, en niet zoals Yasmine, presentatrice van De Rode Loper op 25/8 beweerde, dat ze teerden op die ene hit ‘He’re Comes My Baby, trouwens een nummer geschreven door Cat Stevens, hadden er weer zin in. Zo bleek op televisie. De andere band was enkele weken nog geleden te gast op Rimpelrock, Middle Of The Road, en hoe ze het er nu vanaf hebben gebracht weet ik niet. Volgens insiders heeft Sally Carr een voortreffelijke show weggegeven.


Op zaterdag was het eigenlijk een disco-avond waarin de dj centraal stond. Dus geen spek voor onze bek.


Zondag was de dag die je niet mocht missen. Met namen als Mud2, Slade, John Watts (Fisher-Z) en 10cc presenteerde Xavier een goedgevulde dag.
De namiddag werd ingezet door een lokale band. Shimmer, een band bestaande uit twee Limburgers en twee (gestationeerde) Amerikaanse soldaten, en die zorgden voor een goed uurtje opwarmers van jewelste. Spijtig genoeg zal de band binnenkort zijn zanger/gitarist verliezen gezien hij terugkeert naar de USA. Helaas want deze band heeft enorm potentieel om internationaal door te groeien. Tot op heden een coverband maar ze weten hoe ze nummers als ‘Voodoo Chile’, ‘Crossroads’ en ‘The Wall’ met preciesheid moeten brengen en met het nodige gitaargeweld maar binnen de normale perken.


Nadat Shimmer voor de nodige opwarming had gezorgd, want ondertussen gingen de hemelsluizen weer open en moesten enkele bezoekers weer dringend op zoek naar een droge plek, was het tijd voor een man die nog steeds even indrukwekkend overkomt als pakweg 25 jaar terug.
Nadat hij er een punt achter zette bij Fisher-Z bleef John Watts actief als muzikant/componist. Zelfs solo laat hij ons soms vergeten dat zijn band niet meer bestaat. Met alleen een drummer en een keybordsman presenteerde hij een knappe volle sound.
Het publiek kreeg er niet genoeg van en John moest weer op voor een bisnummer dat al snel uitmondde in ‘enkele’ bisnummers.


Mud zonder Les Gray, het kan maar het klinkt toch niet hetzelfde maar wat Mud2 hier presteerde was ronduit knap te noemen. Uiteraard kregen we ook hier weer een resem hits van weleer, waaronder, ‘Lonely This Christmas’, ‘Dyna-mite’, en ‘Tiger Feet’. Alhoewel een verjongde versie van het origineel klinken deze jongens nog zeer sterk maar dat hebben ze voornamelijk te danken aan de impact van hun zanger/gitarist Syd Twynham.


Ook Slade is niet meer origineel te noemen. Dave Hill is nog het enige originele lid van de glamrockband en eigenlijk mistte ik Noddy Holder wel. Maar Dave weet als geen ander op het publiek in te spelen door geen seconde op dezelfde plaats te blijven. Het was dan ook moeilijk voor de fotografen om een leuke foto van hem te schieten.
Maar aan de kwaliteit van de nummers is nog niets verloren gegaan. Nog steeds produceren ze diezelfde herkenbare stijl alhoewel hun nieuwe zanger zijn best doet om in de schaduw van Noddy Holder te mogen staan. Nummers als ‘Coz I Luv You’, ’Cum On Feel The Noize’ en natuurlijk hun ‘Merry Christmas Everybody’ mochten niet op het appél ontbreken. Omdat Xavier, de organisator, hier de mond van vol had werd nu reeds de vraag gesteld of het publiek Slade volgend jaar graag wilde terugzien. Haast door het voltallige publiek werd hier positief op gereageerd. Wat deze ouwe rakkers betreft, ja hoor, zij spelen graag in België en ze weten verdomd goed waarom. Dat was ook het geval van de Tremeloes. Dave Munden (drummer-zanger) is een fervent liefhebber van Belgisch bier en... Vlaamse meisjes. Afblijven, grijze duif...


Als hekkensluiter de band die tijdens de jaren zeventig zo belangrijk werd dat twee leden (Creme en Godley) al snel een ander pad kozen. 10cc, oftewel Eric Stewart, Graham Gouldman, Lol Creme en Kevin Godley. Dit was de originele bezetting van de band die ons hits gaven als ‘I’m Not In Love’, ‘Rubber Bullits’, ‘The Dean And I’, ‘Donna’, ‘Wall Street Shuffle’,... Maar helaas de dag van vandaag is Graham Goldman de enige overlevende. Een compromis tussen hem en Eric Stewart lijkt nog steeds niet in de maak om de originele leden weer bij elkaar te brengen. Spijtig want Creme en Godley hebben hier reeds positief op gereageerd.
Maar we hebben hen dit jaar nog zien schitteren op het Labadoux festival en dit keer hadden ze een piepjonge gitarist bij. Waarom Rick Fenn er nu niet bij was weet ik niet. Vreemd genoeg baadde de ganse set van 10cc is een wat vreemde kleurencombinatie wat dus een vervelend probleem werd voor de fotografen. Toch vond ik deze set niet geslaagd. Was dit te wijten aan de afwezigheid van Rick Fenn. Onze jukebox klonk niet meer zoals op het Labadoux festival. Een gemiste kans voor Graham en de zijnen.


Al bij al toch een uitstekende dag en ik vermoed dat deze affiche een brede doelgroep heeft aangesproken.
Ook een woordje van dank naar de organisatie want ik werd daar op een koninklijke manier ontvangen, een puntje waar menig ander organisator nog wat van kan opsteken. De Vostertfeesten mag men gerust het jongere broertje noemen van het jaarlijkse megaspektakel The Golden Years in het Sportpaleis van Antwerpen. We kijken alvast uit naar de 10e editie die op 21-22-23 augustus 2009 doorgaat. Slade zal zeker van de partij zijn en jij???

Alfons Maes: tekst en foto’s.©