KEYS and CHORDS

In Mechelen is Maanrock ondertussen aan zijn dertiende editie toe.
Evenals bij het oudere broertje Marktrock vormt het stadscentrum met het fraaie historische patrimonium een uitgelezen decor voor de tweedaagse. In tegenstelling tot in Leuven blijft in Mechelen ook het hoofdpodium gratis toegankelijk. Sinds de herinrichting van de Grote Markt is daar plaats zat en door de slimme oriëntatie van het podium blijkt het zicht optimaal.
De zogenaamde familiedag op zondag blijft traditiegetrouw voorbehouden voor uitsluitend Nederlandstalig repertoire. Zaterdag kwamen vooral jongeren aan hun trekken met de uitgebreide affiche. De wat oudere muziekliefhebber werd evenwel niet op zijn honger gelaten, met Roland en Raymond van het Groenewoud en de verrassende terugkeer van Luna Twist op de ‘kleinere’ zijpodia. Ook de muzikale hoofdmenu schotelde dit jaar uitsluitend Belgische namen voor. Waarom niet, er is meer dan genoeg talent in eigen land om een volledige festivaldag mee te vullen.

Op het grote podium opende Triggerfinger het avondluik van de openingsdag. Om het trio dat de laatste tijd op de meest uiteenlopende en grootste festivals figureert kan niemand meer heen na het recente ’What Grabs Ya?’ De formatie moet het al even stellen zonder cruciale steunpillaar, nu de onvolprezen Monsieur Pol, beter gekend als Lange Polle, door ziekte op non-actief geplaatst is. Zijn vervanger, ene Renaud uit Wallonië, qua fysionomie zowat de helft van zijn voorganger, maar als muzikant haast even potent, klaarde de niet eenvoudige klus meer dan voortreffelijk. Samen met drumfenomeen Mario Goossens deponeerde hij de ondertussen bekende energieke ritmestructuren. De flamboyante vetkuif Ruben Block , strak in het pak, lanceerde zoals gewoonlijk messcherpe riffs uit zijn uitgebreid gitarenarsenaal. De energieke drumroffels van ‘Short Term Memory Love’ openden de score. In snelvaart passeerden het beste uit de twee langspelers met een zeldzame cover tussenin. Zo kon Mario in het van The Who geleende ‘Boris The Spider’ het drumbeest à la Keith Moon nog eens uitgebreid uitlaten. De traditionele Creedence-adaptatie ontbrak evenmin. Een losgeslagen ‘Commotion’ volgde na het hallucinante ‘Down On My Knees’ en ‘No Teasing Around’ van Sun-pionier Billy Emerson bracht Ruben in zijn eentje. Als kippenvel de norm is dan scoorde Triggerfinger andermaal enorm hoog met deze bijwijlen huiveringwekkende en opwindende set, maar het wordt opletten dat de routine er niet insluipt met het drukke tourschema.

Even pendelen naar de Botermarkt voor Trixie Whitley. Dat is de Belgisch-Amerikaanse dochter van de betreurde singerssongwriter Chris, die tussen Brooklyn en Gent pendelt. We waren meteen gecharmeerd van het fraaie ‘Favorite Stranger’. Haar onlangs uitgebrachte epeetje ‘Strong Blood’ is een éénmansproject. De jonge zangeres overtuigde vooral als ze moederziel alleen aan het pianootje zat met troosteloze, ragfijn, songwerk als ‘Crawl’.

Ondertussen had het jonge volkje zich massaal voor het grote podium verzameld voor Tim Vanhamel. De frontman van Millionaire lanceerde onlangs ‘Welcome To The Blue House’, zijn eerste soloproject, een in melancholie gedrenkt werkstuk waarin de breuk met zijn jeugdvriendin, het topmodel Hannelore Knuts, centraal staat. Op het grote podium overtuigen deze doodeerlijke ontboezemingen helaas stukken minder dan in de huiskamer.

Jasper Steverlinck is zonder enige twijfel een begenadigd vocalist. Je moet wel houden van zijn stemtimbre en hoge uithalen en de wat bombastische poptextuur van Arid. Persoonlijk kreeg ik het er in tegenstelling tot een ondertussen afgeladen Grote Markt koud noch warm van. Een boogscheut verder op de IJzerleen nog even Luna Twist meegepikt. Survivors Alain Tant en Filip Moortgat etaleerden ruim vijfentwintig jaar na datum nog eens hun intrinsieke klasse met het onsterfelijke ‘African Time’. Even verderop op de Vismarkt stond Senser maar de grote massa repte zich naar Zita Swoon. Het was immers de laatste kans om de groep ergens ten lande gaan bewonderen op de vooravond van een uitgebreide theatertour in Frankrijk. Stef Kamil Carlens en kompanen zorgden andermaal voor muzikaal vuurwerk met een uitgekiende show.

Ondertussen trok Raymond van het Groenewoud alle registers open op de IJzerleen en Roland was weer helemaal zichzelf op de Botermarkt. Achteraf maakten de organisatoren de balans op. De mindere opkomst vergeleken met vorig (top)jaar vooral in de namiddag had wellicht veel te maken met het niet echt zomerse weer maar dat kon de pret niet drukken bij de festivalgangers die in meer comfortabele omstandigheden genoten van het gevarieerde programma dat ook zonder grote namen uit het buitenland helemaal geen slecht figuur sloeg.
Cis Van Looy

Foto’s ©: met dank aan Luc Hilderson, Fabienne Rousseau en Danny Deneef.