KEYS and CHORDS

Regen als onvermijdelijke spelbreker...

Vrijdag was al een natte dag voor dit festival dat ik helaas niet heb kunnen bijwonen maar het weerbericht voor de komende dagen was iets meer positief... alhoewel.

- Zaterdag

Dat ondervonden de toeschouwers op zaterdagnamiddag net voor aanvang van de openingsact. Regen viel met bakken naar beneden en al snel werden de nodige regenschermen opengetrokken.
Gelukking voor de openers van dit festival, Tantrum, was de menigte niet naar drogere oorden gevlucht en kon de show aanvangen.
Tantrum zijn enkele jonge muzikanten waarvan er in Engeland dertien in een dozijn zitten. Niet slecht voor deze jonge band die in het verleden ook al mocht rekenen op de hulp van Jesse Davey (The Hoax). Samengevat een band in de lijn van Ian Parker en het gitaargeweld van Aynsley Lister. Of dit gesmaakt werd door het grote publiek weet ik niet gezien de opkomst nog vrij laag was en hadden enkele toeschouwers gedacht om wat later te komen om zo de vervelende regen te ontwijken. Inderdaad, deze laatste groep had het bij het rechte eind want al snel klaarde de hemel op en kwam de zon even goeiedag zeggen.

Dan een man die vroeger ook als eens gezegd heeft nooit meer elektrisch op te treden. Zo kennen we er nog maar kennelijk kunnen de centen goed gebruikt worden want Marc Librecht en band zette er meteen de beuk in.
Marc kennen we nog van de bluesband Tex die ook ooit op Peer heeft gespeeld maar nu is de man terug met een wat andere vorm van band. En kennelijk heeft hij het publiek gegeven wat van hem verlangd werd. Marc, nog steeds een uitstekende snarenplukker, wist meteen op het gemoed van het publiek in te spelen en dat deed hij met enkele nummers uit zijn cd’s maar ook enkele leuke covers. Perfecte harmonie tussen de gitaar en de bas en zijn drummer had geen enkel probleem om de lege gaten op te vullen. Een show om U tegen te zeggen en uiteraard moeten we er niet bij vertellen dat we Marc nog wel meer aan het werk willen zien.

Eric Steckel, ja hoor, hier zijn de meningen over verdeeld, komt nu opzetten met een andere band en nu toert hij met de Craig Thatcher band. Craig zelf is een begenadigd gitarist en laat de jonge Eric vermoeden dat hij al ‘hulp’ nodig heeft? Indien dit waar is dan is de jonge Eric al snel uitgeblust maar ik heb vermoedens dat het om wat anders gaat. Wat Eric en kersverse band etaleerde was vrij bedroevend en mateloos. Nummers die we reeds de revue zagen passeren kwamen weer op ons afgeschoten alsof men een totaal nieuwe show wilde presenteren. Eric kàn gitaar spelen maar vandaag liet hij dat niet tenvolle blijken. Beetje moe van te toeren kan één reden zijn maar een andere reden is misschien dat hij nu de band meer in profiel wilde brengen. Hoe dan ook, we hebben Eric Steckel al in betere periodes gekend.

Met de volgende act, The Pine Box Boys, zaten we in hetzefde kleffe schuitje. Weer geen nieuwe naam en je geraakt wel een beetje uitgekeken op acts die haast op iedere affiche prijken en steeds weerkeren. Ik zou de heren organisators toch wel eens de goede raad willen geven om van dit stramien af te stappen. Er zitten, en dan spreek ik alleen nog maar over de USA, nog duizenden andere, en soms betere, acts te wachten om eens een keertje op een Europees podium te komen spelen. In elk geval hebben de Boys een aanstekelijke sound en daar doet zanger Lester T. Raww nog een schepje bovenop met zijn diepe grafstem. Toegegeven, de toeschouwers vonden het best allemaal leuk en dat had ik ook gevonden als hun show wat korter zou geweest zijn. Zet de Pine Box Boy’s, of gebruik hen net als op Varenwinkel als pauzemuziek, in een kleine club en je hebt de beste pauzemuziek die je je maar kunt wensen. Vèèl te lange act voor dit gezelschap op dit soort festivals of had de organisatie al weet van de mentaliteit van de man de man die als afsluiter geprogrammeerd stons?

Inderdaad, Melvin Taylor of de man die meer oog had voor enkele blondines, inclusief siliconenborsten, vooraan in het publiek dan voor zijn werk op het podium. Kennelijk had de man last van zijn libido want het was alsof Taylor een privè-show gaf voor deze dames... totdat de technologie het liet afweten. Deze situatie hebben we reeds een tiental jaren geleden in Antwerpen ook meegemaakt
“Even rustig een sigaretje roken aan de zijkant van het podium en als ik weer zin krijg zal ik nog een stukje spelen...” moet zijn motto zijn geweest. En blijkbaar vond het publiek dat geen probleem. Dat had wel anders geweest als ze ervoor hadden moeten betalen. Enkele covers die hij naar behoren bracht was het enige wat ik nog van deze desastreuze set kan herinneren want ik behoor niet bij het soort publiek dat met zijn kl.... laat spelen. Opstappen en wegwezen was mijn boodschap.
Dit was zonder twijfel de grootste ontgoocheling die Swing in hun 21 jaar boekte als afsluiter. Het boegeroep bij het publiek was volkomen terecht.

- Zondag

Als opener stonden de Antwerpse Blue Vibes geprogrammeerd. Frontman Wim Degeest en gitarist Alex de Vries stonden hier in 2004 ook al op het podium met de formatie Soul Food. Op drums kregen zij vandaag versterking van oud El Fish drummer Toon Derison. In de 2 jaar dat Blue Vibes bestaat hebben ze nog niet zoveel opgetreden. Zanger/harmonicaspeler Wim Degeest draait toch al meer dan 10 jaar mee in het Belgische bluesscène. Met zijn eerste groep The Red Tails haalde hij in 1998 de affiche van Peer. Nu probeert hij zijn nieuwe project Blue Vibes op kruissnelheid te krijgen. Zij brachten een uurtje vintage chicagoblues. Niets nieuw onder de zon, maar toch aardig gebracht.

In het zelfde vaarwater qua repertoire als Blue Vibe, maar meer ervaren was Chilly Willy. Zij hebben de reputatie van een echte partyband te zijn. Dit jaar blazen zij hun 16e verjaardagskaarsje uit. Wim ‘Huibbe’ Huybrechts opent al jaren met dezelfde woorden: ‘Are you ready for a bluesparty’. En dan vertrekt deze goed geoliede sneltrein. Hun repertoire is in de loop der jaren weinig veranderd. Nog steeds staan er Slim Harpo en Sonny Boy Williamson klassiekers op de setlist. Na het vertrek van Kris Rogiers op harmonica hadden ze problemen met het vinden van een vervanger. Opvolger Yvan Duchêne speelt minder flamboyant als Kris, maar kan toch zijn stempel op de sound van Chilly Willy drukken. Zondag in de vooravond een feestje bouwen is niet gemakkelijk, maar Chilly Willy slaagt daar steeds in.

De eerste buitenlandse act was Tom Shaka. Deze Amerikaan, maar in Duitsland wonende artiest speelde hier al in 1995. De laatste jaren hadden wij in België weinig gehoord van deze countrybluesartiest.. Hij bracht, enkel met gitaar en harmonica in rack, interpretaties van countrybluesklassiekers van o.a. Robert Johnson, Charley Patton en John Lee Hooker. Tom beheerst zijn gitaar uitstekend en is tevens een knappe harmonicaspeler. Hij bracht de nummers met bezieling en bracht ze technisch knap. Alleen was anderhalf uur te lang om te blijven boeien. Hij stond nogal ongelukkig geprogrammeerd tussen het geweld van Chilly Willy en Guy Forsyth. Een set van een uurtje, en eerder op de avond hadden zijn optreden beter doen uitkomen.

De man die live zelden ontgoocheld is Guy Forsyth. De blueswereld leerde deze Texaan kennen met zijn debuut ‘High Temperature’ uit 1994. Van de kenmerken, scheurende harmonica, slide en zijn witte marcellekes, blijven vandaag nog weinig over. Guy is geëvolueerd naar een veelzijdige rootsmuzikant zonder beperkingen. Tegenwoordig komt hij als trio naar Europa. Guy afwisselend op elektrische gitaar, akoestische gitaar, zaag en mondharmonica, Will Landin op bas en Rob Hooper op drums en cajon.

Guy was onmiddellijk goed bij stem bewees hij met een a capella opener. Opvallend was ook de knappe samenzang van de 3 muzikanten. Tussen de vele hoogtepunten herkenden wij ‘Poor boy’, ‘105’, ‘I’m going home’‘Needle gun’, ‘This is hip’, ‘Don’t turn me in’ en ‘Taxi’. Ook zonder gitaarbegeleiding (Guy op harmonica, Will op bas en Rob op drums) blijft ‘Taxi’ een schitterend nummer. Zijn Nederlandse vriend Little Louis mocht op einde van de set als special guest 2 nummers zingen. Toen kon Guy zich focussen op zijn heerlijk scheurend harmonicageluid. Het publiek bleef om meer smeken zodat Guy zijn cd-signeersessie onderbrak om nog een 2e bis te brengen met ‘Mona’. Guy had een hart voor zijn publiek, iets wat Melvin Taylor ontbeerde.

Alfons Maes : tekst en foto’s

Line-up’s



Tantrum

Niet meegedeeld

Marc Librecht Band

Marc Librecht : gitaar, vocals
Marc Lognard: bass
Stefaan Broos: drums

Eric Steckel Band

Eric Steckel: gitaar, vocals
Craig Thatcher: gitaar
Wayde Leonard: bas, vocals
Don Plowman: drums

Pine Box Boys

Lester T. Raww: gitaar, vocals
Alex "Possum" Carvidi: banjo, vocals
Col. Timothy Leather: bas
S. "Your Uncle" Dodds: drums

Melvin Taylor

Niet meegedeeld

Blue Vibes

Wim Degeest: vocals, harmonica
Alex de Vries: gitaar
Silent Johnny V: bas
Toon Derison: drums

Chilly Willy

Wim Huybrechts: vocals
Yvan Duchêne: harmonica
Kris "Chappy" Lambert: bas
Alain "AC" Counye: gitaar
Dirk"Calvin" Cuyvers: gitaar
Walter Cuyvers: drums

Tom Shaka

Tom Shaka: gitaar, harmonica, vocals

Guy Forsyth

Guy Forsyth: vocals, gitaar, harmonica, zaag
Little Louis: gitaar, vocals
Will Landon: bas
Rob Hooper: drums