KEYS and CHORDS

Vorig jaar was de 10e editie aangekondigd als een feesteditie, maar ook als een afscheidseditie. Het festival was in de loop der jaren uitgegroeid als één van de grootste en gezelligste van ons land.
Gelukkig voor de bluesliefhebber kregen de 3 overgebleven bestuursleden een nieuw team bij elkaar om deze 11e editie te organiseren. Voor een buitenstaander leek er weinig veranderd. De locatie, de grote en kleine tent, de enthousiaste inzet van de medewerkers, de gezellige sfeer, het leek nog steeds hetzelfde.

Vrijdag stonden er 3 groepen op het hoofdpodium geprogrammeerd. Het Limburgse Jim Cofey mocht om 19 uur de spits afbijten. Deze topmuzikanten had ik voor de eerste keer in Peer gezien en ik was toen niet overtuigd. Vandaag kwamen zij veel beter uit de verf. Kwam het door dat pianist-zanger Patrick Cuyvers nu centraal op het podium zat, of dat de scratchende DJ 4T4 afwezig was? Het geheel klonk minder chaotisch als in Peer. Elke muzikant heeft een belangrijke rol in de band, maar het zijn toch vooral Patrick’s soulvolle stem en Igor Maseroli zijn saxuithalen die opvallen. Ze bisten met een schitterende funkinstrumental ‘It’s gonna rain’ van Gentleman June Garner. Ondanks dat deze muzikanten hun sporen verdienden in bluesgroepen zouden zij beter op festivals voor een ruimer publiek mikken. Hun dansbare funk-jazzmix zou ook bij een jeugdig Pukkelpoppubliek kunnen aanslagen.

De pauzes werden vanavond opgevuld door het duo Roland en Gene Taylor. Deze veteranen hadden duidelijk niets gerepeteerd. Het enige dat ze afgesproken hadden was dat ze om beurten zouden zingen. Voor elk nummer spraken ze een toonaard af en dan zagen ze wel waar ze uitkwamen. Gene koos meer voor het bekendere repertoire zoals ‘Shake rattle and roll’ en het mooie ‘Rainin’ in my heart’. Roland had er vanavond zin in en bracht minder bekende, maar knappe nummers zoals ‘Frankie and Jonny’ en ‘Smuggler blues’. Improvisatie houdt risico’s in, maar de oude rotten kwamen er goed mee weg en toverden de tent om in een juke joint.
Een groep die net zoals Jim Cofey het publiek aan het dansen wilde krijgen waren de Nederlandsers The Electrophonics. Deze 7 koppige band heeft in haar thuisland al een hele reputatie opgebouwd met hun aanstekelijke jaren 50 swingblues. Ze brachten een knappe uptempo set met uitschieters zoals ‘Catch that train’, ‘She can be mine’, ‘I can’t lose with the stuff I use en afsluiter ‘Safronia B’. De Nederlandse Limburgers werken aan een nieuw studioalbum en gaven het publiek al een voorproefje met enkele nieuwe nummers. Of je nu van ze houdt of niet, stil zitten was onmogelijk.

Het leek vandaag de avond van de grote bezettingen, ook headliner Thorbjorn Risager bestond uit 7 leden. Deze Deen was één van de revelaties in Peer. Hij bracht ook vanavond weer een set met knap uitgewerkte eigen nummers en enkele covers. Hoogtepunten waren ‘You can have it your way’, ‘Burning up’, ‘Mister bad luck’, ‘Hold on’, ‘Here I am’ en ‘Ain’t nobody business’. Het kippenvelmoment van de avond was toen hij het ontroerende ‘Heart of the night’ bracht. Thorbjorn is goed bezig om een graag geziene act te worden in ons land. Hij zal opgejaagd wild worden bij de te boeken acts voor het volgende festivalseizoen.

14 uur als aanvangsuur bleek zeer vroeg te zijn voor het publiek en zanger Jan Bas van Rusty Roots. Het publiek was nog niet zo talrijk en Jan Bas sprak in zijn bindteksten steeds over ‘tonight’. Deze band uit Peer veranderde dit jaar radicaal van koers met hun nieuwe album ‘Electrified’. Van jumpblues met sax transformeerden zij in soulblues met een belangrijke rol voor de Hammond B3 van JJ Louis. Volgens mij een zeer geslaagde wijziging want hun nieuwe album is één van de Belgische beste releases van de laatste jaren. Ze brachten uit dit album o.a. de nummers ‘Electrified’, ‘It’s yours to spend’, ‘Fingerlickin’ good’ en ‘Hidden charm’.. De band bleek in hun BB King periode te zitten want ze speelden ook de nummers ‘How blue can you get’ en ‘Someday baby’. Jan Bas leek op automatische piloot te spelen. Hij versprak zich geregeld met ‘tonight’ en herhaalde te vaak na elk applaus ‘You are too kind’. Half weg de set geraakte de tent aardig gevuld en begon Rusty Roots op stoom te komen. Zo konden zij alsnog hun sterke live reputatie bevestigen.

De eerste 2 pauzes tussen de acts op het hoofdpodium werden opgevuld door The Legendary Johnny Trash. Deze band heeft als hoofdrolspeler Koen Verbeek. Deze veelzijdige muzikant heeft een verleden bij Donkey Diesel, Sin Alley, Hetten Des, Runnin’Wild en nog vele anderen. Bij Johnny Trash kan hij volledig zijn eigen ding doen. In deze band ruilde hij het drummerstoeltje voor de microfoon en de gitaar. Johnny Trash is een synthese van al zijn eerdere projecten en zijn liefde voor Johnny Cash. Je kan van hem een mengeling van rockabilly, country en andere rootsstijlen verwachten. Bluespuristen hebben weinig boodschap aan zijn muziek, maar mensen met een bredere smaak weten hem te waarderen.. Hun set bestond uit 2 keer 45 minuten. Zij brachten twee energieke sets met nummers zoals ‘Here comes Johnny’, Motorhead’s ‘Ace of spades’, ‘My way’, ‘Jambalaya’ en ‘Drinkin’ about you’. De gebrachte Johnny Cash klassiekers waren ‘Falsom Prison’, ‘Ring of fire’ en ‘Sea of heartbreak’ (origineel van Don Gibson). Koen schuwt de humor niet toen hij zei: Johnny Cash bracht op één van zijn laatste platen ‘Personal Jesus’ van Depeche Mode. Als Johnny Cash Depeche Mode mag coveren dan mogen wij zeker ‘I just can’t get enough’ brengen. Zo zie je dat sterke nummers ook in een ander (western) kleedje overeind blijven. Zijn act werd nog aantrekkelijker doordat er om de 4 nummers animatie was van the Cherry Chix. Deze 2 schaarsgeklede dames brachten een erotische act met een knipoog tijdens het nummer. Dit zag ik al eerder bij de gogo danseres van Los Putas, maar dit was origineler en aantrekkelijker om te zien. Kijken mocht, maar handen thuishouden want de griet met de meest natuurlijke rondingen is het lief van frontman Koen.

De tweede act op het hoofdpodium was Eugene ‘Hideaway’ Bridges. Dit zwarte zwaargewicht brengt Texaanse soulblues, in de stijl van BB King en WC Clarke. Al in het tweede nummer verliet de band het podium zodat hij a capella zijn prachtige soulstem kon demonstreren. Vervolgens ging hij de funky tour op met ‘Givin up on love’. Ook ‘Jump The Joint’ was stevig en uptempo. Hij speelde ook bluesnummers zoals ‘I got the blues’ en ‘She wants to dance with me’, maar het best kwam hij tot zijn recht in de rustige soulnummers zoals ‘In your arms tonight’ dat klonk als pure Sam Cooke en Ben E. King klassieker ‘Stand by me’. Ik zag hem reeds in 2005 op Spring Blues te Ecausinnes. Toen was het potentieel al duidelijk, maar was zijn set te clean. Nu was zijn set veel beklijvender. Hij kreeg terecht applaus van de volledige tent en was voor vele toeschouwers de revelatie van het festival.

De act met de hoogste verwachtingen was ongetwijfeld Rhythm & Blues Explosion feat. Alex Schultz, Sax Gordon & Raphael Wressnig. Met zo’n topmuzikanten kan het nooit fout gaan zou je denken. Het was geen slecht optreden, maar het werd niet het beste optreden van het festival. De stermusici (waarvan vooral Sax Gordon) bleken niet vertrouwd met het gebrachte repertoire. Technisch werd er zeer knap geïmproviseerd. Maar als 3 muzikanten tergelijker tijd willen schitteren gaat de eigenheid van het nummer verloren. Sax Gordon bleek tijdens het samenspel tè dominant te spelen. Zijn instrument valt op en daarbij komt nog dat hij een pure showman-entertainer is, zodat de beste hedendaagse bluesgitarist en meest talentvolle hammondwizard tot begeleiders werden gedegradeerd. Hoogtepunten waren ‘Last train to Aalter’ waar Alex Schultz zijn uitzonderlijke klasse mocht tonen, Raphael’s prijsbeest ‘Banana Boogaloo’ en het enige door Sax Gordon gezongen nummer ‘Have horn, will travel’. Voor saxliefhebbers was het een feest om Sax Gordon te zien, maar bewonderaars van Raphael’s hammondpartijen zullen zich misdeeld voelen. Raphael deed een soortgelijke R&B explosion met Enrico Crivellaro op Duvelblues en toen kwam zijn klasse wel boven drijven. Kortom het waren technische hoogstanden, maar ook topmuzikanten moeten kunnen doseren om zichzelf en hun medemuzikanten te laten schitteren.

Vervolgens was het tijd voor good old chicagoblues met John Primer. Er zijn honderden artiesten die meegejamd hebben met Muddy Waters, maar het aantal artiesten dat vast bandlid was bij de koning van chigacoblues begint aardig uit te dunnen. De 63-jarige John Primer is nog één van de weinige originals. Hij was tevens 14 jaar lid van Magic Slim and the Teardrops. Sinds 1995 werkt hij aan een eigen succesvolle solocarrière. John komt geregeld over naar Europa, en speelt vaak met een Nederlandse backingsband. Vanavond had hij zijn eigen drummer en bassist bij zodat hij zijn vertrouwde repertoire kon brengen en zich niet moest beperken tot de platgespeelde klassiekers. Op harmonica kreeg hij versterking van de Nederlander Robbert Fossen. De omstandigheden zaten John niet mee. Hij was zijn eigen gitaar verloren tijdens deze tournee en de slide die hij hanteerde was te groot voor zijn pink. Daardoor speelde hij jammerlijk sporadisch slide gitaar. Desondanks werd het toch een sterk potje chicagoblues zoals alleen de grootmeesters het kunnen brengen. De obligate ‘Sweet home Chicagao’ afsluiter kon niet ontbreken. Wanneer komt er eens een Chicago artiest die geen ‘Sweet home Chicago’ op de setlist heeft staan?

De headliner voor deze avond was James "Super Chikan" Johnson & The Fighting Cocks.
Vorig jaar ging de vriendenkring van Gevarenwinkel naar het bluesfestival te Cognac. Allen waren ze het eens dat ze Super Chikan op hun festival moesten proberen te krijgen. In Cognac had hij Amerikaanse vrouwen als begeleidingsband. Vanavond werd hij ondersteund door jonge muzikanten uit Bordeaux. Zij deden dit verrassend goed, ze hielden het tempo hoog in de set en leken een geöliede machine. Super Chikan bleek een zeer enthousiaste performer te zijn. Hij speelt op zelf gemaakte gitaren en maakte gretig gebruik van slide en wah-wah pedaal. In zijn setlist zaten veel aanstekelijke boogies zoals ‘Hookin’up’, ‘Shoot that thing’ en ‘Sippi’ seekan’ saw’. Bekende covers waren Jimmy Reed’s ‘You don’t have to go’ en Albert King’s ‘Crosscut saw’. Dankzij de organisatie heeft niet alleen het beperkte groepje Belgen dat naar Cognac gaat, maar ook de modale bluesliefhebber kennis kunnen maken met deze authentieke, pure artiest.

Het nieuwe bestuur mag trots zijn op de organisatie van hun festival, het was 2 dagen genieten in Varenwinkel, the city of all places.

Kris Vermeulen
Foto’s: Alfons Maes ©

LINE-UP'S

Jim Cofey Patrick Cuyvers: vocals, keyboards Igor Maseroli: sax Rob Vanspauwen: gitaar Jan Ieven: bas Gert Servaes: percussie Steve Wouters: drums


The Electrophonics Stephan Hermsen: vocals, harmonica Huub Goosen: gitaar Ronald Roodbol: bas Peter Stienen: drums Ivo Sieben: piano Andre de Laat: sax Nick Caris: trombone

Thorbjorn Risager Thorbjørn Risager: vocals, gitaar Svein Erik Martinsen: gitaar Emil Balsgaard: keyboards Søren Bøjgaard: bas Martin Seidelin: drums Peter Kehl: trompet Kasper Wagner: sax

Roland and Gene Taylor

Roland: vocals, gitaar
Gene Taylor: vocals, piano


Rusty Roots Mr. BeeJee: vocals, gitaar Mr. Tutt: drums Mr. Body: bas Mr. Bob: gitaar Mr. JJ Louis:Hammond B3


Eugene "Hideaway" Bridges

Eugene Hideaway Bridges: vocals, gitaar
James Henderson: gitaar
Bart Kamp: bas
Ronald Oor: drums


Rhythm & Blues Explosion feat. Alex Schultz, Sax Gordon & Raphael Wressnig

Alex Schultz: Gitaar
Sax Gordon: Sax, vocals
Raphael Wressnig: Hammond B3
Lukas Köfler:Drums

John Primer & The Real Deal Bluesband

John Primer: Gitaar, vocals Michael Morrison: Bas  Vernon Rodgers: Drums  Robert Fossen: Harmonica, vocals, gitaar


James "Super Chikan" Johnson & The Fighting Cocks

James Super Chikan Johnson: Gitaar, vocals
Mister Ttchang: gitaar
Jo Pento: bas
Sweet Bo: drums