KEYS and CHORDS

Op 6 september vond de 11e editie van Pajot Blues plaats. Deze vindt plaats in het knappe 17 eeuwse Baljuwhuis.
Er werd geopteerd voor een podium in de biertent en een hoofdpodium in de concertzaal.
In de biertent verzorgde Scent Of A Woman de pauzemuziek. Deze band draait rond An Van Canegem, een geschoolde jazzzangeres die ook een bluesverleden heeft bij Red Rooster.
Zij moesten vanavond 4 sets van telkens een half uur verzorgen op het (te) kleine podium in de biertent. Niet echt een dankbare job, maar daar trok An en haar band zich niets van aan. An is een podiumbeest die haar enthousiasme weet over te brengen op het publiek. Na onderzoek op de my space-pagina blijkt dat An onlangs de naam Red Rooster, na 10 jaar te bestaan, veranderde in Scent Of A Woman. Het repertoire bestaat nog wel uit de nummers die op de 2 Red Rooster platen terug te vinden zijn. Jammerlijk was wel dat zij steeds een lange instrumentale intro speelden, gevolgd door 3 of 4 gezongen nummers. Telkens als het optreden op toerental kwam moest het afgebroken worden voor de acts op het hoofdpodium. Gelukkig mochten zij na het afsluiten van Jimmy Thackery nog onbeperkt doorspelen.

De eerste act op het hoofdpodium waren de Funkbooster & The Bluesateers. De muzikale leider van deze band is de zanger/saxofonist Frank Deruytter. Bij zijn broodheer Clouseau speelt hij de opgelegde poppy blaaspatronen, maar voor zijn eigen project kiest hij resoluut voor ophitsige funk. Zijn Bluesateers bestonden uit professionele Belgische muzikanten. Laatste Showband bassist Bert Embrechts kon zich vanavond uitleven met zijn funky baslijnen. Gitarist Patrick Deltenre maakte een solide indruk en mocht al in het begin van de set knap soleren. Veel X-factor, maar minder passend op dit bluesfestival was zanger/danser Oscar Milan. Zijn Brahimaanse danspasjes, hip-hop rhymes en Michael Jacksonkreetjes deden het bluespubiek de wenkbrauwen fronsen. Bij Funkbooster & The Bluesateers staat de groove van de nummers centraal. De bekendste nummers die ze brachten waren ‘If I had a hammer’, ‘Same thing’, ‘Kiss’ en ‘I like to move it’. Hun interpretaties waren geen klakkeloos nagespeelde nummers, maar heruitgevonden nummers. Echt straf wat ze deden met een fout dancenummer zoals ‘I like to move it’ van Real 2 Real.

Alles behalve origineel was Karen Carroll. Deze uit Chicago afkomstige zangeres bracht het platgespeelde bluesrepertoire. Ze zong en speelde akoestische gitaar. Op piano kreeg zij begeleiding van haar vaste pianist Jan Fischer. Ze kon niet verkeerder beginnen dan met ‘Sweet Home Chicago’. Verder passeerden ‘My babe’, ‘Summertime’, ‘Got my mojo workin’’, ‘Bright lights, big city’ en ‘Everyday I have the blues’ de revue. Ze zong doorleefd en de pianobeleiding was degelijk, maar een kritische bluesliefhebber mag meer verwachten. Uitschieter qua zang- en gitaarprestatie was ‘Pittsburgh blues’. Een nummer dat zowel haar grootmoeder, haar moeder en zij opnam.
Hopelijk komt ze volgende keer met meer eigen nummers, want vocaal valt er van deze corpulente dame te genieten.

De publiekstrekker voor dit festival waren Jimmy Thackery & The Drivers. De organisatie had deze bluesrockgitarist al jaren op hun verlanglijstje staan. Hij en zijn band waren exclusief overgevlogen voor dit optreden. Jimmy had er duidelijk zin in. Dit concert was ook de vuurdoop voor zijn nieuwe drummer Russ Wilson. Jimmy kent zijn beperkingen als zanger, hij laat de meeste zangpartijen aan Russ Wilson. Deze Russ bleek zowel op drums als op zang een aanwinst voor The Drivers. Hij zong o.a. ‘She moves me’, ‘Someday baby’, ‘Hail, hail Rock’n roll’ en het knappe ‘I don’t even know your name’.
De set bestond tevens uit lange instrumentals zoals ‘Ain’t no sunshine’ (Bill Withers), ‘Apache’ (The Shadows!) en het Amerikaanse volkslied ‘'Star Spangled Banner'. Jimmy zong slechts 2 nummers en toverde de ganse set indrukwekkende dingen uit zijn Fender.
Wegens het inpassen van de nieuwe drummer leek de setlist op een knap gespeelde jukebox want er kwam geen werk uit de recente knappe Thackery albums. Doordat het technisch knap en energiek gebracht was bleef het publiek tot de laatste noot.
In de wandelgangen hoorde ik dat Galmaarden na hun prachtige kerk, die in mei dit jaar afbrandde, ook hun bluesfestival kwijt zou zijn. Hopelijk is dit een roddel, want met het Baljuwhuis heeft de Pajotstreek een enorme troef om het bluespubliek samen te brengen.

Kris Vermeulen + foto’s ©

Line-up's


Scent Of A Woman

Ann van Canegem: vocals
Ruth Verhelst,: bas
Gunther Callewaert: keyboards
Didier Feys: drums
Chris Van Haeverbeke: gitaar


Funkbooster & The Bluesateers

Frank Deruytter: sax/ vocals
Gert Meert: drums
Patrick Deltenre: gitaar
Bert Embrechts: bas
Steve Willaert: keyboards …
Oscar Milan: vocals


Karen Carroll

Karen Carroll: gitaar/ vocals
Jan Fischer: piano


Jimmy Thackery & The Drivers

Jimmy Thackery: gitaar / vocals
Mark ‘Bumpy Rhodes’ Bumgarner: bas
Russ Wilson: drums /vocals