KEYS and CHORDS

Opener op deze zonnige avond te Turnhout waren de lokale The Lizards. De organisatie van de VRIJ-dagen geeft ook graag jong talent een kans. Deze jonge groep bestaat uit 2 gitaristen en zangeres Tess Thyssen. Voor deze gelegenheid zong ook haar zus Sara mee. Hun speeltijd bedroeg slechts 15 minuten en werden benut met aangename covers. Tess houdt van zangeressen met een doorleefde stem zoals Janis Joplin en Dani Klein. Haar stemgeluid leent zich uitstekend voor de interpretaties van ‘Me and Bobby McGee’, ‘Neh nah nah’, en Jim Croce’s klassieker ‘Bad, Bad Leroy Brown’. Ook de actualiteit werd niet geschuwd met de recente hit ‘This is the life’ van Amy MacDonald. The Lizards gaven een waardig startshot en hadden gerust wat langer mogen spelen.

Ook de 2e act mocht in haar achtertuin optreden. Nelle is al redelijk gekend in deze regio en deed vorig jaar op dit festival het voorprogramma van Natalia. Ze trok de aandacht van de pers en aanschuivende auto’s toen ze ter promotie van haar debuutalbum ‘A million faces’ met een kraan boven de E313 optrad.
Haar uitgebreide band bestond uit gereputeerde muzikanten zoals ex-drummer Raymond van het Groenewoud Stoy Stoffelen, de gitarist van Hadise en 2 backingvocalistes die jaren ervaring hebben in het Belgische muziekscène. Haar set bestond uit covers en enkele nummers van haar debuutalbum zoals ‘Walking in my sleep’, ‘A million faces’ en ‘Change’. Na 2 nummers mocht de talrijke band al gaan uitrusten en werd er gekozen voor een intieme setting met violist, celliste en Nelle op piano. In deze bezetting werd ‘Pour toujours’, Katie Melua’s ‘Nine million bicycles’ en een Jeff Buckley benadering van Leonard Cohen’s standaard ‘Hallelujah’ gebracht. In deze laatste ging ze vocaal even uit de bocht. Ook Elvis klassieker ‘Love me tender’ paste niet bij haar stem. Ze herpakte zich met een knappe, enkel door gitaar begeleide versie, ‘Rien que d'y penser’ van Axelle Red. Om het publiek in stemming te brengen voor de laatste act werd er nog een swingende versie van ‘Nine to five’ gespeeld. Nell was entertainment voor een breed publiek, maar minder geschikt om de meerwaardezoekers te bekoren die voor de headliner kwamen.

Turnhout slaagde er net zoals in het verleden met José Feliciano een unieke, exclusieve act te strikken. Dit jaar waren zij er in geslaagd om de legendarische Don McLean te laten overvliegen. Deze singer-songwriter kende zijn hoogtepunt eind jaren 60 en begin jaren 70. De jeugdige bezoeker zal dit monument niet kennen, maar zijn nummers klinken zeer bekend in de oren.
Hij had ervaren muzikanten uit Nashville meegebracht met als klapper de pianist, die 10 jaar in loondienst was bij Elvis Presley.
Het begin van de set bestond uit een jodelende ‘Lovesick blues’ en ‘Bronco Bill’s Lament’. Het publiek zong volledig mee met ‘Tulsa Time’ Hij plukte, zoals verwacht, veel nummers uit zijn eerste 3 albums. Uit het ‘American Pie’ album werden het enkel door piano begeleide ‘Crossroad’, ‘Winterwood’ en de meezingers ‘Vincent’ en ‘American Pie’ vertolkt. Dat hij nog kon rocken bewees hij met ‘I hate fashion’ en ‘In a museum’. Maar ook de trage nummers zoals Roy Orbison’s ‘Crying’ en het reeds vernoemde ‘Vincent’ (Starry, starry Night) kon het publiek ontroeren. Na meer dan een uurtje vond de 63-jarige legende tijd om op zijn stoeltje te zitten voor de finale. Don McLean werkt zonder setlist, hij kiest de nummers à la minute uit en de band moet maar kunnen volgen. De bissers ‘And I love you so’ en ‘Castles in the air’ waren te verwachten, maar hij koos ook obscuur werk. Zo zette hij het nummer ‘100 years from today’, van Victor Young, een filmmuziekmaker uit de jaren 30 in. Ook het nummer ‘Magdalene Lane’ uit zijn debuut ‘Tapestry’ had de band niet gerepeteerd.
Misschien dat Don McLean teveel op zijn verleden teert en dat zijn recente muzikale output nogal mager uitvalt. Maar een feit is dat deze man over een indrukwekkend arsenaal sterke songs bezit, die ook na meer dan 35 jaar nog niet aan kwaliteit inboeten. Zelfs met door zijn leeftijd gerijpte stem klinken de klassiekers nog pakkender.
Het was een waar genot om de bijna vergeten legende nog eens terug te zien.


Kris Vermeulen
Foto’s: Alfons Maes

LINE-UPS


The Lizards

Tesse Thyssen: zang
Sara Thyssen: zang
Mario Smeyers: gitaar
Ben Sels: gitaar


Don McLean

Don McLean: gitaar / zang
Tony Migliore: piano
Jerry Kroon: drums
Ralph Childs: bas
Pat Severs: gitaar