Op de cover van de sobere zwart-wit digipack en in het uitklapbare binnenhoesje, in groter formaat, word je geconfronteerd met een verzameling biddende, breteldragende mannen nederig ineengedoken op kerkbanken, de achterzijde toont vrouwen in dezelfde nederige houding in zwarte kledij gehuld met bijpassende hoofddoek.
Zo moet het er op de dag des Heren aan toe gaan in de bepaalde besloten kerkgemeenschappen, ergens in de V.S (?). Godvrezende, hardwerkende boerenfamilies die al dan niet vanop de kansel door een driftig gesticulerende prediker met aan hun ‘zondige nietige’ bestaan worden herinnerd en heimelijk voor een rijke oogst bidden. Fred Eaglesmith behoorde tijdens zijn jeugdjaren tot zo’n kroostrijke familie en groeide, niet zonder moeilijkheden, op in het landelijke Ontario. Het muzikantenbestaan biedt een uitweg uit deze troosteloze leefwereld. Helemaal losraken uit dat verleden lijkt moeilijker, getuige de niet zelden beangstigde songteksten. “The church is like a tinderbox… somebody’s crying in the very back row” Met spaarzame instrumentatie van gitaar, mandoline, percussie, handgeklap en achtergrondzang schetst Eaglesmith een beklemmend beeld van het religieuze juk. Het repetitieve gospelachtige ‘I Pray Now’ lijkt wel opgenomen op locatie in één of ander schamel houten kerkje en ‘Get On Your Knees’ laat evenmin weinig aan de verbeelding over. Het desolate ‘Worked Up Field’ met een ratelende vrouwenstem op de achtergrond illustreert het uitzichtloze harde buitenleven en ventileert de angsten van hardwerkende simpele zielen die hun lot in de handen van De Heer leggen. Eaglesmith beschrijft dit alles bijzonder accuraat en realistisch in korte kernachtige songs. ‘Shoulder to the Plow’ schreef hij in samenwerking met geestesverwant Mary Gauthier maar voor de rest is hij aangewezen op zijn eigen wrange herinneringen, die meesterlijk op muziek worden gezet door hondstrouwe bevriende muzikanten zoals Willie P. Benett, die kort na de opnamesessies overleed en producer Scott Merritt die ook dat vroegere meesterwerkje ‘Lipstick, Lies & Gasoline’ in goede banen leidde. Het jaar is nog niet halfweg maar dit met tragiek doorwrochte werkstuk prijkt alvast op mijn eindejaarslijstje.

Cis Van Looy ☆☆☆☆½