Vader Taylor was destijds één van de vooraanstaande tenoren van de naoorlogse Chicago bluesscène die ondermeer met de legendarische Jimmy Reed samenwerkte.
Later zong zijn vrouw Vera, zuster van Eddie Burns, nog samen met haar man in zijn Westside Blues Band. In de jaren tachtig had Taylor’s oudste zoon Tim eveneens een vaste stek achter de drumkit bij die formatie.
De derde zoon, Eddie Jr., in de kroostrijke familie, er waren nog enkele zussen in de familie Taylor, was aanvankelijk niet echt geïnteresseerd in bluesmuziek. Hip-Hop was zijn ding, zoals de meeste van zijn leeftijdgenoten. Toen vader Taylor in ‘85 overleed bleef de rode Gibson 355 aanvankelijk werkeloos in een hoekje staan. Na het beluisteren van vaders oude repertoire duurde het niet lang of Eddie begon op de gitaar te oefenen. Later speelde Eddie Jr. op moeders enige soloplaat en kwam op het benefietconcert met Hannes Folterbauer van het Wolflabel. Die engageerde de gitarist voor een project ter ere van vader Taylor. Ondertussen is Taylor Jr. aan zijn derde volwaardige werkstuk toe. De gitarist wordt bijgestaan door broer Tim en zuster Demetria levert een knappe vocale bijdrage op ‘Mama, He Treats Your Daughter Mean’ de bekende klassieker van Johnny Wallace en Herbert J. Lance waarmee destijds Ruth Brown en nadien een hele reeks ietwat minder getalenteerde diva’s scoorden.
Naast niet onaardige maar weinig verrassende uitvoeringen van John Lee Hookers ‘I’m In The Mood’ en ‘That’s Allright’ imponeert Taylor vooral met vaders muzikale erfenis.
Met name op ‘Train Fare Blues’ en ‘Take Your Hand Down’ bewijst Jr. dat hij die typerende snarenritmiek en shuffles van de West Side beheerst. Als zanger springt hij er niet echt uit, het zachte wat geknepen keelgeluid herinnert eerder aan John Mayall dan aan een potente zwarte zanger. En dat devalueert deze staalkaart van traditionele Chicago blues in niet geringe mate.

Cis Van Looy ☆☆☆