Het is ondertussen zo’n drie jaar geleden dat Hiatt zijn vorige studioplaat afleverde.
Voor ‘Master Of Disaster’ trok hij naar Memphis om samen te werken met Jim Dickinson en zijn getalenteerde zonen Cody en Luther. Luther is er opnieuw bij met zijn snarenarsenaal en de ritmesectie is opgebouwd met bassist Patrick O’Hearn en Kenneth Blevins die de drumsticks hanteert. Productie en opname van ‘Same Old Man’ werden door Hiatt zelf geregeld en leidde naar een sobere meer folkachtige benadering. De instrumentatie werd tot het minimum beperkt en is ondergeschikt aan de thematiek en het songwerk. In elf songs kijkt Hiatt, ondertussen 56, uitgebreid terug in de achteruitkijkspiegel.
De ‘angry young man’ van destijds koestert zijn herinneringen. Het door fraaie national steelklanken ondersteunde ‘Ride My Pony’ voert ons terug in de tijd. Het meer uitbundige ‘Cherry Red’ met een onbezorgde cars&girls-romantiek baadt eveneens in een nostalgische sfeertje. ‘What Love Can Do’, een rustig voortkabbelende ballade en het meesterlijke ‘Love You Again’, zo’n typische Hiattparel die aansluit bij het betere werk uit ‘Bring The Family’. Twee songs waarin de rauwe rasp van Hiatt voortreffelijk ondersteund wordt door de harmonische zang van dochter Lilly. ’Honey, I’m still the same old man’ zingt hij in de titel- en sleutelsong. Hij weet wel beter, jaren ouder en wijzer en bezingt die evolutie, zonder in sentimentele toestanden te vervallen. ‘Same Old Man’ is één van de betere werkstukken in Hiatts lange en vruchtbare carrière en ongetwijfeld zijn meest persoonlijke statement. Meteen de bevestiging dat de ‘old man’ zich anno 2008 nog steeds moeiteloos in de eredivisie van de hedendaagse songwritersgilde in Amerika handhaaft.

Cis Van Looy ☆☆☆☆½