Inderdaad, enkele jaren terug werd dit soloalbum al op cd uitgebracht maar in een mum van tijd was het uitverkocht en was toen niet meer verkrijgbaar. Een tweedehands exemplaar betaal je al snel een goede 100 €.
Reden hierachter is dat de meeste critici het album bestempelen als een meesterwerk, een opus grande gemaakt door één van de Wilson broertjes (Beach Boys). Het album moest zeker niet onderdoen voor ‘Pet Sounds’ en Dennis was dan ook de eerste die het solo aandurfde.
Dennis was eigenlijk een volwaardig lid van de Beach Boys nadat hun moeder er op aangedrongen had om Dennis niet van de groep uit te sluiten. En vermits hij goed kon drummen werd hij meteen achter de ketels geplaatst. Af en toe kroop hij ook achter de ivoren toetsen. Dennis was volgens mij ook de enigste die de naam Beach Boy waardig was gezien hij wel het meeste van zijn tijd op het strand doorbracht als surfboy. Zijn vocalen waren niet zo denderend want dat is zeer goed te merken op deze dubbelcd.
In 1977 maakte hij dan dit prachtige album dat toen 12 nummers bevatte. Dankzij Sony-BMG, die het album nu rereleast, krijgen we er nu het tweede soloproject van Dennis bij. ‘Bamboo’ (maar Dennis verkoos voor Bambu) werd helaas nooit helemaal afgewerkt gezien Dennis begin jaren tachtig verdronk.
Op beiden producten werden nu extra tracks toegevoegd.
Om je een idee te geven wat voor soort muziek Dennis maakte, moet je gewoon even wat Beach Boy-nummers voor de geest halen want de invloed van zijn twee broers, Carl en Brian, zijn duidelijk aanwezig. Toch is Dennis er in geslaagd om een eigen identiteit te creëren alhoewel hij voor sommige nummers toch op de medewerking van o.a. Bruce Johnston e.a. moest rekenen.
Nu, ongeveer dertig jaar later, zijn we het er allemaal nog steeds over eens dat dit album het grootste én meest interessante solowerk is dat een van de leden van de Beach Boys ooit afleverde.
In 1971 speelde hij ‘The Mechanic’ in de speelfilm ‘Two-Lane Blacktop’, een dvd die we op deze site ook reeds besproken hebben.
Of je nu luistert naar ‘River Song’, ‘Moonshine’ of ‘Time’, steeds worden we geconfronteerd met knappe, melodieuze songs. Ze bezitten allemaal dat speciale dat we zo gewend zijn van de sound van de Beach Boys maar dan niet hun commerciële nummers.
Helaas werd ‘Bambu’ destijds niet helemaal afgewerkt want persoonlijk vind ik de muziek van deze langspeler indrukwekkender dan die op ‘Pacific Ocean Blue’.
Met de opener ‘Under The Moonlight’ krijgen we dit van meet af aan al te horen. Een beetje meer basis van de gitaren en het tempo leunt aan bij de blues.
Enkele nummers van deze langspeler zullen voor sommigen wat te braaf klinken en missen hier en daar de impact van de voltallige Wilsonstempel maar hoe dan ook, het zijn en blijven sterke composities die je meer dan een luisterbeurt moet gunnen. Zo zijn ‘Love Remember Me’ en ‘Love Surround Me’ daar prachtige voorbeelden van.
‘I Love You’ en ‘All Alone’ zijn zowat de twee smaakmakers die duidelijk de lijn van genres aangeven die op deze langspeler aanwezig zijn.
Medio jaren zeventig maakte de al even beroemde tienerster David Cassidy enkele albums (Home is Where The Heart Is en The Higher The Climb, The Harder They Fall) die sterk aanleunden bij dit soort muziek van Dennis Wilson.
Sommigen zullen dit maar een povere cd vinden, anderen daarentegen vinden dit een prachtig voorbeeld van de muzikale erfenis die Dennis Wilson ons achtergelaten heeft. In elk geval sluit ik me aan bij deze laatste groep.
Alfons Maes ☆☆☆☆☆