Blues Caravan is een project van Thomas Ruf, de baas van het gelijknamige platenlabel dat de afgelopen jaren met een nieuwe generatie jonge artiesten een frisse wind door bluesland laat waaien. Vorig jaar was het een Europese aangelegenheid. De Finse Erja Lyytinen toerde samen met Ansley Lister en de onvolprezen Ian Parker, vaandeldragers van de Britse blues. De editie 2008 is een transatlantische aangelegenheid met een uitgelezen damesonderonsje. Gitaarspelende dames zoals de piepjonge Britse Dani Wilde en de ervaren zwarte gitaardiva Deborah Coleman uit de VS bundelen hun talenten in samenwerking met Candye Kane. Kane is letterlijk de absolute blikvanger en de tournee werd genoemd naar haar vorig jaar uitgebrachte werkstukje ‘Guitared and Feathered’. Ondertussen klinken de berichten over de gezondheidsproblemen van de rondborstige diva steeds onheilspellender. En voor de lopende Europese tour werd noodgedwongen een vervangster aangezocht. Op 27 januari was Kane nog van de partij in de Harmonie in Bonn en hoe. Ondersteund door een voortreffelijk opererende band met Laura Chavez op gitaar en Govert van der Kolm aan de toetsen debiteert de wulpse, lijvige zangeres na het obligate ‘You Need A Great Big Woman’ een knappe selectie recent werk. ‘My Man Is A Country Man’, de op de met afgemeten snarenritmiek van Chavez ‘I’m Lucky’ en het rockende ‘Crazy little thing’ van Jack Tempchin. De crowdpleaser ‘Toughest Girl Alive’ krijgt in het perspectief van de recente gebeurtenissen een bijzonder wrange bijsmaak. Deborah Coleman steunt op een meer onderkoelde aanpak en profileert zich als een inventieve snarenplukster die een dosis funk vermengd in stomende gitaarblues waarop ze haar wat koele voordracht deponeert. Dat lukt niet onaardig in het van ZZ Top geleende ‘Jesus Just Left Chicago’. De onbetwiste revelatie van Blues Caravan is ongetwijfeld de piepjonge Dani Wilde, die na een gezamenlijke intro van de revue met de andere dames imponeert met enkele nummers uit haar debuut ‘Heal My Blues’. Wilde kan bezwaarlijk als een fantastische zangeres en een schoolvoorbeeld van toonvastheid beschouwd worden. De vloeiende snarenerupties en de onvoorwaardelijke inzet compenseren dit evenwel grotendeels. In het zelf geschrevern slepende bluesepos ‘I Love You More Than I Hate Myself’ overtreft ze zichzelf en zet meteen een emotioneel geladen hoogtepunt neer. Ook de finale met de drie dames op het podium die ‘Whole Lotta Love’ van Willie Dixon neerpoten klinkt opmerkelijk. Het start met de oorspronkelijke Muddy Waters versie ‘You Need Love’ om in een zinderende apotheose te exploderen met de vertrouwde Led Zeppelin riffs. In de afsluiter zingt Candye Kane samen met Wilde en Coleman ”Rocking On The Blues Caravan”, we hopen van harte dat de zangeres dit nog daadwerkelijk kan beleven op het podium.

Cis Van Looy ☆☆☆½