In thuisland Canada is Jason Plumb geen onbekende. Met zijn groepje The Waltons bracht hij al een handvol cd’s vol met weliswaar fraaie maar nogal bloedeloze prairiepop op de toch al overvolle muziekmarkt. Enkele jaren geleden gooide hij het over een andere meer popgerichte boeg met The Willing. Op ‘Beauty In This World’ wordt deze muzikale evolutie
nog geperfectioneerd. Helaas iets te veel, Plumb weet hoe hij een behoorlijke song in elkaar moet knutselen, sommige kringen beschouwen hem zelfs als één van de betere songsmeden wereldwijd. Dat lijkt me wat overdreven, maar ze hebben wel iets die melodische popdeuntjes die bovendien meer dan behoorlijk gezongen worden en wat de productie betreft sterk herinneren aan de vaak meesterlijk gearrangeerde langspelers uit de jaren zeventig.
Ook de eigenzinnige behandeling van ‘Skyhigh’ (Jig Saw) en Bill Withers ’Hope She’ll Be Happier’ klinken meer dan behoorlijk. Puik vakwerk dat wel, maar de interventies van de achteraf bijgevoegde Broken Heart Strings wegen te zwaar op het geheel.
Op zich heb ik helemaal niets tegen strijkinstrumenten in popmuziek. Integendeel, het pleit voor Jason dat hij voor echte violen en cello’s kiest in plaats van de maar al te vaak gebezigde synthetische elektronische toestanden. Na enkele wat onbehaaglijke luistersessies wordt het duidelijk. ‘Beauty In This World’ is zeker geen miskleun voor liefhebbers van vakkundig gefabriceerde pop. Helaas, overdaad schaadt en we moeten hier de orkestratie als hoofdschuldige aanwijzen. Het op zich niet onaardige songwerk verzuipt meestal zowat in een overdadig suikerspinnen mengsel. Wellicht denkt het platenkopend publiek daar anders, maar voor ondergetekende betekent dit een gemiste kans.

Cis Van Looy ☆☆☆