Een naam die kennelijk nog zeer vers klinkt in de hedendaagse bluessien want eigenlijk timmert Oli en zijn collega’s nog maar een kleine twee jaar aan de weg. Voor mij een verrassing wat de muziekstijl betreft omdat er wel wat referentiepunten van Ian Parker, The Hoax en zeker niet te vergeten Aynsley Lister in zitten. En vermits ik van dit soort Britse blues zeer veel hou mag ik met een gerust hart deze, voor mij toch, nieuwe Oli Brown aan deze lijst toevoegen.
‘Psycho’ is een sterk openingsnummer maar helt meer over naar de funk dan naar de blueskant. Dat Oli weet hoeveel snaren er op zijn gitaar zitten word je meteen duidelijk gemaakt.
‘Stone Cold’ (niet te verwarren met het gelijknamige Jimmy Barnes-nummer) doet ons, wat het ritme van deze song betreft een beetje aan die van Stevie Ray Vaughan denken en de fingerpicking op dit nummer is niet mis.
‘Can’t Get Next To You’ is weer zo’n nummer waarvan je spijt krijgt dat het afgelopen is. Ook hier weer knappe gitaarlicks die sterk ondersteund werden door de Hammondklanken van Govert van der Kolm.
Zoals het vrij vaak voorkomt krijgen we ook hier weer enkele covers maar die die het meest indruk op mij maakte was toch de Leadbelly song ‘Black Betty’, maar de Ram Jam-versie (met Bill Bartlett die we ook nog kennen van The Lemon Pipers) vond ik toch stukken geslaagder was het gitaarspel betrof.
Samengevat is dit zeker geen slecht debuut, want het album bezit zo goed als alle ingrediënten om internationaal door te breken. Zeer sterke nummers die ieder op zich staan. Nu nog zijn werk promoten op de Vlaamse podia en ik vermoed dat Oli Brown binnen de kortste tijd de (festival) paden mag betreden als die van zijn collega’s Ian Siegal, Aynsley Lister, en Matt Schofield om er maar enkele te noemen.

Alfons Maes ☆☆☆