Brian Kassan vormde deze band reeds in 1995 en momenteel is dit hun derde product. Voor ons een eerste kennismaking met een band die het midden probeert te houden tussen Syd Barrett, The Beatles en van The Turtles naar Squeeze. De huidige samenstelling van de band is: Brian Kassan (gitaar, zang; keyboards), Stu Forman (zang), Derrick Anderson (bas, zang) want drummer Tammy Glover heeft hen reeds vaarwel gezegd en trekt nu op met The Sparks. Drummer van dienst op deze schijf is niemand minder dan Nelson Bragg (waarvan we ook hier op onze site reeds een werkje hebben toegelicht, Bragg is de huidige drummer in de Brian Wilson (Beach Boys) toeringband.)
In 1997 verscheen hun eerste naamloze boreling en in 2001 kreeg deze reeds een broertje ‘Bowl Of Surreal’.
Vermits wij geen historiek hebben van de twee vorige cd’s is dit toch een aangename verrassing geworden.
Het openingsnummer ‘She Roxx’ dobbert op een bijzondere beat terwijl ‘Don’t Look At The Sun’ zo zou kunnen weggelopen zijn uit het werk van een populaire sixtiesband.
In ‘Cross-Hatched World’ schijnen voldoende Beach Boys-ingrediënten te zitten maar je mag geen lijn trekken met het werk van onze surfboys van weleer. Misschien komt die invloed wel van de laatste cd, ‘Smile’ die Brian Wilson een tijdje geleden finaal heeft afgewerkt. Zeer sterk nummer met diverse tempowisselingen. Luister ook goed naar de orkestratie. Geweldig!
‘Black & White’ is al even sterk nummer als ‘Cross-Hatched World’. Maar hier komt de gitaar toch beter tot zijn recht. Sterkere riffs bepalen de richting van de song.
Nog enkele titels die dit schijfje echt naar een hoger niveau tillen zijn ‘Picture The Finger’ en ‘Hey Dad’ wat ons meteen laat terugdenken aan de beginperiode van Pink Floyd toen Syd Barrett nog de lakens uitdeelde. Zeer knap nummer.
Met ‘Clutter’ sluiten ze hun cd en wat moet ik van dit nummer denken? Net hetzelfde als ‘Hey Dad’. Sluit je ogen, zet je op je gemak in je luie zetel en aanhoor een nog niet eerder gehoorde Pink Floyd. Waan je terug in het ‘Psychedelic London of the Sixties!’
‘Modulations’ is een geweldige cd en waarom de grote labels hier nog geen interesse voor getoond hebben, is mij nog steeds een groot raadsel. Het wordt tijd dat ze hun oren eens gaan gebruiken waarvoor ze ze van moeder natuur hebben gekregen: om te luisteren!.
Dit is muziek anno 2008 en dus geen muziek die veertig jaar ergens is blijven steken.
Of je nu fan bent van sixties/seventies rock, vermengd met hedendaagse poppy/rock-tunes en een psychedelische inslag, deze cd heeft het allemaal en geen enkel nummer komt vervelend over. Zeer knap gedaan van een band die ik tot nu toe niet kende. We want more!!! De kans is zeer klein dat we deze mannen ooit op een Vlaams podium te zien krijgen maar ik vermoed wel dat ze hun act zeer sterk kunnen laten overkomen. Dat was toch het geval met de muziek op deze cd.

Alfons Maes ☆☆☆☆☆