Miller Anderson kennen we nog als de gitarist/zanger uit bands als Hemlock, Savoy Brown en de Keef Hartley Band waarmee hij diverse langspelers maakt. Maar hij is ook de schoonbroer van John Lord (ex-toetsenman van Deep Purple) en een zeer getalenteerd solomuzikant.
Dat konden we reeds jaren terug ondervinden met zijn soloalbums ‘Bright City’, ‘Blues Hart’ en ‘Celtic Moon’, langspelers die helaas véél te weinig mediabelangstelling kregen om goed te kunnen doorbreken.
Na enkele jaren van stilte brengt hij weer een knappe schijf op de markt: ‘Chameleon’. Daarvoor deed hij een beroep op enkele ouwe vrienden: Paul Burgess (drums, 10cc), Kris Gray (bas), en Frank Tischer (keyboards).
Wederom krijgen we een mooi klankpalet van diverse muzikale stromingen en om te openen opteerde hij voor ‘City Blues’ waarin hij kennelijk een didgeridoo introduceert. Al meteen van bij het begin krijgen we prachtige gitaarklanken te verwerken want Anderson is altijd al een zwaar onderschatte snarenplukker geweest.
‘Bad Mouth Mama’ laat ons ongewild terugdenken aan de rockmuziek uit de jaren zeventig en hierin krijgt het orgel een knappe rol toebedeeld.
Met ‘Fog On The Highway’ ontdekken we weer die blanke R&B-richting die in Engeland jaren terug zo frequent aanwezig was. Dat hij de blues kan zingen wordt hier zeer knap uit de doeken gedaan.
‘Eye On The Prize’ opent met een dreigende drum die versterking krijgt van een aanzwellend orgel. Hopelijk mag hij hetzelfde zeggen van deze nieuwe cd. Misschien valt hij hier wel mee in de prijzen. Wie zal het zeggen maar één ding staat vast. Dit is weer zo’n verdoken parel die blijkbaar het grote cd-kopende publiek niet zal bereiken. Een zaak die wij zeer spijtig vinden gezien dit superieure kwaliteit is. En dit kan ook gezegd worden van de overige nummers die allemaal zeer origineel klinken en toch hun eigen verscheidenheid behouden.

Alfons Maes ☆☆☆☆½