KEYS and CHORDS

Vergis je niet: Hoewel Apocalyptica inmiddels al zes studioalbums achter de kiezen heeft, vandaag met vier cellisten (en een drummer) optreedt en al lang niet enkel meer metalsongcovers speelt, trekt het Finse ensemble nog steeds vooral metalheads aan. Volgens sommigen maakt de band ‘gothicmetal’, maar dat is zeker niet waar. De meeste bands waarvan geleend wordt maken thrashmetal, terwijl ook powermetal of heavymetal voldoende vertegenwoordigd wordt. Dat Lacrimas Profundere, de gothicmetalband bij uitstek, als voorprogramma geprogrammeerd staat, vormt dus zeker geen garantie voor succes en dat is ook duidelijk aan de vrij magere opkomst. Heel wat fans van Apocalyptica doen zelfs niet de moeite om even de zaal in te duiken en blijven in de hal liever iets drinken om wat ongezonde calorieën op te doen voor de muzikanten waar ze eigenlijk voor komen aan hun set beginnen.

Naarmate het optreden van Lacrimas Profundere vordert vinden meer muziekliefhebbers de weg naar de zaal, maar echt aanstekelijk werkt wat er op het podium te zien is niet echt. De uitstraling wekt weinig indruk, al is op The Cult, 69 Eyes en Paradise Lost geschoeide muziek de muziek wel van een meer dan behoorlijke kwaliteit. Een ballade als ‘My Mescaline’ mag er zeker zijn, maar na een tijdje slaat de verveling door te weinig variatie tussen de songs onderling toch enigszins toe.
Wanneer de vier cellisten van Apocalyptica uiteindelijk hun plaatsen op de knappe schedelstoelen innemen is de AB wel volledig volgelopen. Een enthousiast publiek, waaronder veel meisjes maar toch ook een verrassend aantal leden van het mannelijk geslacht, begroet opener ‘Worlds Collide’, het titelnummer van het nieuwste album, met een oorverdovend applaus. Apocalyptica speelt vandaag een set waarin zowat de helft van de verse lading songs de keuring heeft gehaald. ‘Grace’, ‘Stroke’, ‘Burn’ en ‘Last Hope’ klinken voortreffelijk, al blijft het publiek vooral goed reageren op de covers, zoals ‘Refuse/Resist’ van Sepultura, ‘Hall of the Mountain King’ van Savatage en ‘Fight Fire with Fire’ en ‘Enter Sandman’ van Metallica. Wanneer ook nieuwe liedjes als ‘Helden’, ‘I’m not Jesus’ en ‘S.O.S. (Anything but Love)’ ingezet worden, blijkt duidelijk waarom. Al die nummers bevatten in hun oorspronkelijke vorm immers ook echte zang, waardoor het gemakkelijker is voor het publiek om zich ermee te identificeren. Er wordt minder luidkeels meegezongen dan in het verleden, mogelijk omdat de nieuwste generatie minder bekend is met de oudere tracks en het is eigenlijk erg spijtig om vast te stellen dat Apocalyptica erop staat om live enkel cello’s en drums te gebruiken. ‘Helden’ klinkt eerlijk gezegd toch veel beter met Till Lindemann van Rammstein aan de microfoon, terwijl we in ‘I’m not Jesus’ de bijdrage van Corey Taylor en in ‘S.O.S. (Anything but Love)’ de stem van de bevallige Cristina Scabbia missen. Instrumentaal is alles weer erg goed, maar toch is het soms mooier om een echte vocalist te horen zingen dan de zanglijnen enkel op cello te horen.

Op het podium is het vooral de magere meisjesmagneet Perttu Kivilaakso die, ondanks verschillende technische foutjes, de aandacht opeist, al blijven de blonde Toppinen en Lötjönen ook duchtig headbangen. Ingehuurde kracht Manninen blijft naar goede gewoonte het rustigst en verdwijnt het vaakst op de achtergrond, maar storen doet dat geenszins.
Er wordt afgesloten met het immer populaire ‘Nothing Else Matters’, dat we zelf inmiddels grondig beu gehoord zijn, de ballade ‘Bittersweet’, ‘Life Burns’ en ‘Seemann’, een erg geslaagde Rammsteincover. Na een erg geslaagd concert keren we blij, maar toch enigszins onvoldaan, terug naar huis. De cello’s worden al stevig overstuurd en klinken vaak meer als gitaren dan als klassieke snaarinstrumenten, waarom dan geen zangers meenemen op tournee?

Dirk Vandereyken