- 27 - 28 - 29 juni 2008 • Festivalterrein Dessel -
Helaas kon ik alleen op zaterdag naar dit mega-fest
gaan, echt jammer want op vrijdag en zondag kwamen
eigenlijk bands die ik graag nog een keer had willen
zien. Maar gelukkig dat collega Dirk ter plaatse was en
mij dankzij de moderne technologie mij op de hoogte
hield... per sms.
Hier onder het sms verslag van ons van de vrijdag:
15.38 Dirk: Tim Owens zingt nu bij Malmsteen!!
15.40 Basil: Watte?? Hoe kan dat nu weer? Tim Ripper
Owens?
15.42 Basil: Hoe was Tesla?
15.46 Dirk: Yep Tesla grotendeels gemist.
15.47 Dirk: Rising Force heeft nog nooit zo goed
geklonken, maar ik denk dat de helft niet weet wie The
Ripper is!!
15.47 Basil: LOL
16.53 Dirk: Moonspell klinkt ook weer beter dan vorig
jaar, en komt ondanks het vroege uur uitstekend tot
zijn recht in de grote tent. Die laatste cd, is
trouwens er sterk. En Anneke is mee! (Anneke van
Giersbergen voormalig The Gathering)
17.42 Dirk: Biff blijft goed zingen. Weer iets teveel
oude liedjes – heb Biff 2 jaar geleden al eens
lichtjes gepikeerd met die opmerking- maar gelukkig ook
voldoende nieuwe nummers.
17.43 Basil: Ha ha ha ja dat incident weet ik nog, lol
18.28 Dirk: Symphony X is SUBLIEM vandaag!! Wat een
perfectie, wat een inzet, wat een spel, wat een stem.
En wat een sublieme sfeer in de tent. Veel songs van de
laatste cd: ‘Set the World…’,
‘My Domination’, ‘Serpents
Kiss’
18.30 Basil: BASTERD!!! Ik ben jaloers.
19.28 Dirk: Def Leppard: tof rood gordijn als backdrop,
zoals op de cover van de laatste cd – al heeft
Blind Guardian net hetzelfde gedaan. Het is leuk om
“Joe El” en zijn mannen eens te zien, maar
zelfs ‘Animal’ klonk wat slap en ik mis de
bezieling en power. Geluid Malmsteen klonk iets te hol,
dit klinkt iets te gelikt, en Joe laat teveel
zanglijnen over aan de anderen. Saxon was ondanks die
oude nummers, beter!
19.31 Basil: Def gelikt? Wacht tot KISS
20.39 Dirk: Testament, Apocaliptisch!! Erg heavy set,
al klinkt Chuck Billy te ver in de mix.
20.40 Basil: Jammer, die cd is steengoed.
20.55 Dirk: Ik weet het!!
21.32 Dirk: Whitesnake: de band speelt strak en grooved
wel, maar David Coverdale is niet meer in de best years
of his life.
21.33 Basil: Ouwe rocker (jager)
23.05 Dirk: Morbid Angel: Strakker dan Testament, mooie
soli maar het zal nooit helemaal mijn ding zijn.
23.11 Dirk: Wel grappige bindteksten maar soms toch een
beetje een geluidsbrij. Jammer dat we het zonder de
bindteksten van Opeth en Volbeat moeten doen want die
hebben afgezegd.
23.12 Basil: Wat?? Geen Opeth? Dat was een van de bands
waarvoor ik zou komen!
23.19 Dirk: Nope, Frontman is ziek.
23.24 Dirk: Laatste keer Ministry, want die geven er de
brui aan, bijna net zo energiek als op Wacken, en iets
meer gevarieerde set. Ook niet helemaal mijn ding. Maar
dankzij de veel beter mix veel liever deze industrial
metal dan de death van Morbid Angel. De set van Priest
ziet er fantastisch uit, ben benieuwd of Tim een
gastoptreden maakt.
23.26 Basil: Ha ha ha, zal wel, hebben ze ‘Jesus
build my hotrod’ gespeeld?
23.27 Dirk: Niet terwijl ik er stond.
00.27 Dirk: Priest is fantastisch, Halford is opgekomen
in glittermantel en met baard voor de eerste twee
nummers van Nostradamus en ze spelen een set die
volledig verschilt met die van de laatste jaren, met
heel veel songs die ze al heel lang niet meer gespeeld
hebben. Halford klinkt niet super, maar het optreden
zelf is goed. Al mocht het luider.
Zover
ons gesprek terwijl Dirk op Graspop en ik helaas aan
het werk was.
Gelukkig niet alleen sms communicatie, maar ook live te
beoordelen. Hierbij mijn ervaring op zaterdag...
Al
vroeg wakker en gierende zenuwen, het is altijd
spannend, zijn we dan maar opgestaan. Onze meisjes naar
de desbetreffende opvang gebracht en hup met de hulp
van de GPS naar Dessel. Maar dankzij de GPS hebben we
weer een paar extra bomen naar gort geholpen, want dat
ding heeft ons mooi Limburg laten zien geloof ik. Maar
dat terzijde. Al bij al viel het mee en we hadden snel
een parkeerplaats te pakken en te voet was het niet al
te ver. De poorten waren open en zoals ieder jaar eerst
het terrein verkennen, wat eten en drinken... De tweede
band was geannuleerd (Volbeat) en daarmee schoof het
gehele circus een anderhalf uur op. Erg duidelijk was
het niet maar het ging. Maar Sabaton (foto boven) ging
openen, dat was een feit. Mijn smaak van muziek is het
niet maar vermakelijk was het wel. Er waren toch
redelijk wat fans voor de band opgedoken en dat deed
zanger Joakim Brodén zichtbaar deugt. Met net een
nieuwe schijf op zak wist de band ook met de nieuwe
songs te overtuigen. Hun power metal was een leuke
opwarmer voor wat nog komen moest. Al waren er af en
toe wat kleine minpuntjes te bespeuren op de zang maar
voor de rest was de Joakim gewoon een stoere pee.
Heel wat minder stoer was Novembers Doom. Mijn
verwachtingen waren hoog en ik verwachtte een meer
tragische doom à la Anathema. Maar de band bracht een
zeer stevige set met veel oud materiaal en voornamelijk
harde nummers. De band overtuigde mij niet om de hele
set uit te kijken. Op het geluid was niks aan te
merken, dit was inmiddels beter afgesteld dan op
vrijdag (heb ik van horen zeggen natuurlijk).
Een van de bands waarvoor ik zeker naar Graspop kwam
was Hollenthon, niet alleen om ze te interviewen maar
zeker omdat hun laatste cd gewoon machtig is en deze
live wilde horen. De band begon met ‘On The Wings
Of A Dove’, ook de opener van de cd. Meteen had
ik door dat ook deze set niet slecht kon eindigen. Het
was een perfecte mix van al hun cd’s; het zat de
band zichtbaar mee, geluid was goed, de zin van het
spel en nog belangrijker de tent stond goed vol! Het
publiek reageerde ook heel goed, kortom een perfecte
show en één van de betere optredens op zaterdag.
Uiteraard heeft de band ook nog hun nieuwste single,
‘Son Of Perdition’, gespeeld, alleen de
balletdanseressen ontbraken.
Na Hollenthon (foto onder) was het op de mainstage de
beurt aan Forbidden, een Bay Area band die nooit echt
doorgebroken is en onterecht. De set was lekker, en het
publiek genoot van ieder afgevuurd akkoord. De fans
kregen eindelijk weer eens een glimp van de band te
zien, al waren het niet meer de originele bandleden,
het enige wat telde was de zanger (dit heb ik uit goede
bronnen vernomen) en Russ Anderson genoot met volle
teugen van deze “reünietour”.
Al tijdens Forbidden (foto boven) moesten we naar de
kleine tent om Alestorm aan ’t werk te kunnen
zien. Voor deze band is het allemaal erg snel gegaan,
van niks naar een redelijk een redelijke bekendheid in
amper één jaar is niet te onderschatten. Deze jonge
schotten spelen, euh... piraten metal. Oftewel een
variant op het overbevolkte folkmetal. De band viel op
door de grappige bindteksten en wist al spelender wijze
de overvolle tent te overtuigen. Een van de leukste
quote’s: “Well this is a song about wenches
and meat. It’s called ‘Wenches and
Meat’”. De speelvreugde van de band is erg
groot en een genot voor het oog en oor. Al waren er af
en toe wel wat foutjes te horen. Ze hebben bijna alle
nummers van hun debuutcd gespeeld. Wat trouwens wel
opviel is dat de band veel hebbedingetjes het publiek
insmeet, cd’s, plectrums, flesjes water en
uiteraard de gebruikte drumstokjes werden voor menig
gelukkig aanwezige een aanvulling op zijn collectie.
Na Alestorm werd er een uitgebreide pauze ingelast voor
een “avondmaal”. En deze smaakte vreselijk
goed. Na weer op krachten te zijn gekomen was het de
beurt aan Korpiklaani. Deze band heb ik dit jaar met
het Pagan Fest al gezien en toen speelden zij de
sterren van de hemel. Ik was zeer sceptisch omdat ze
vorig jaar minder goed op dit festival presteerden. En
helaas moet ik zeggen dat ze nu ongeïnteresseerd en
inspiratieloos bezig waren. Voor wie de band al gezien
had was het een tamme en saaie bedoening, en wederom
een gemiste kans. Ik krijg stilletjes aan het gevoel
dat Korpiklaani zich beter in zijn vel voelt in een
kleine club dan op een groot megaspektakel. Feit is dat
de beter kon.
Na zes songs zijn we terug naar de kleine tent gegaan
want daar was Delain al aan zijn act begonnen. De band
van voormalig Within Temptation toetsenist Martijn
Westerholt had er duidelijk zin in en speelde
formidabel. Hoe een jonge band zeer professioneel kan
zijn, subliem! Zangeres Charlotte Wessels was goed bij
stem, al haalde ze sommige passages niet wat ze op de
cd wel haalt (techniek staat voor niets hé), maar dat
is absoluut geen minpunt. De gitarist Roland Landa
probeert aardig in de buurt te komen maar die speciale
stem van Marco haalt hij niet. Dat is maar een klein
pietluttig minpuntje maar voor de rest een puike show.
Ook bij Delain werd bijna alles gespeeld van hun
debuutcd, uiteraard stond ‘A Day For Ghost’
ook op de setlist.
Dan is het na een korte rustpauze tijd voor Immortal
(foto boven). Net na hun Graspop optreden in 2002
besloot de band te stoppen. Heel leuk, want ze hadden
er net een verse fan bij. Het deed me ontzettend veel
plezier dat de band er terug bij was dit jaar. In 2002
wist ik nog niet veel over deze band maar ik was wel
onder de indruk van ze. Anno 2008 hetzelfde gevoel maar
deze keer kende ik zo goed als al hun songs. De band
speelde ongelofelijk goed en retestrak. De tent puilde
uit, het was een lust voor het oog en oor.
‘Tyrants’, ‘One by One’,
‘Damned in Black’, ‘Battles Of The
North’ en uiteraard ‘Sons Of The Northern
Darkness’ werden gespeeld. Stuk voor stuk black
metal klassiekers.
Na dit meesterstukje was het tijd voor de Cavalera
Conspiracy. Oftewel Sepultura zonder Andres Kisser en
Paolo Xisto. De broertjes Cavalera teren natuurlijk op
hun achternaam en komen er mee weg. De band speelt wat
van hun nieuwste schijf, iets wat me niet kan boeien,
en dan komen de klassiekers voorbij van toen Sepultura
nog Sepultura was. Die ken ik nog wel,
‘Arise’, ‘Refuse Resist’,
‘Chaos AD’, zelfs de Motorhead cover
‘Orgasmatron’ werd gespeeld. Helaas konden
we ook niet buiten ‘Roots Bloody Roots’,
maar ja, we kunnen niet alles hebben niet dan?
Na deze “happy tunes” over naar de orde van
de Yorkshire’s oftewel My Dying Bride. Opperhoofd
Aaron mat zich weer een profiel aan van zelfmedelijden.
Een zeer goede afsluiter van de Marquee 1. Zoals altijd
speelt My Dying Bride zoals het hoort en vanaf nu ook
weer live met viool. Iets dat de band afgezworen had
sinds 1995, destijds met ‘Angel And The Dark
River’. Wat een sfeer, en de band speelt precies
wat het volk van hen verwacht, zoals ‘For
You’ en ‘The Cry Of Mankind’ twee
songs waarvan ik nog steeds kippenvel krijg. Ze
speelden trouwens erg veel van hun laatste cd en gunden
ons een kleine kijk in de studio, waar ze bezig zijn
aan hun nieuwste treurwilg.
Dan tijd voor KISS. Dit zou de vierde keer zijn sinds
de reünie dat ik de band zou gaan zien. En ik moet
zeggen het blijft leuk. Nog altijd start Kiss met de
legendarische woorden: “Aaalright now, You wanted
the best, you got the best. The hottest band in the
world Kiss!” Waarna het doek valt en de band op
“verrassende” wijze het podium betrad. Maar
zelfs de hottest band in the world kan wel eens te
kampen krijgen met geluidsproblemen… en net dat
ik de live-cd besteld had. Je kon de show van de avond
een halfuur na het concert op cd kopen voor maar 20
€. En freak dat ik ben had ik daar natuurlijk al
wel voor gezorgd. Maar nu kreeg ik het zelfs Spaans
benauwd door al die stroompannes. Gelukkig werd dat er
allemaal netjes weggeknipt zodat die akelige drumsolo
(zoals altijd) maar een korte drumintermezzo is
geworden. De tour van de band heet ‘Alive
35’, met verwijzing naar hun eerste live-cd
‘Kiss Alive’ die nu is 35 jaar oud is. Ze
beloofden dan ook veel te spelen uit die periode. En
die belofte hebben ze ingelost. De show zou natuurlijk
niet compleet zijn geweest zonder de overdreven
speeches van Paul Stanley (en zijn constante gefrunnik
in zijn haar), het vliegende drumstel, de vliegende
zanger, euh... de vliegende basgitarist (de
bloedspuwact waarna de vleermuis in de nok vliegt) en
al het vliegende papier (gelukkig de juiste richting
uit, het podium op en de backstage site). Uiteraard was
de show ook niet compleet zonder de knallende potten op
het podium, de knallende en vuurschietende gitaar en de
vuurspuwact van Gene Simmons. De beide heren waren
trouwens overtroffen door hun drummer voor zijn
zangprestaties. Drummer Eric Singer zong vreselijk goed
en was een absolute aanwinst. Om eerlijk te zijn, Peter
Criss miste ik niet. En Tommy Hayer de Ace Frehley van
dit moment deed perfect wat hij moest doen. Dankzij de
make-up en het kostuum zou je niet weten dat het niet
de echte Ace was. Enfin, om een lang verhaal kort te
maken, Kiss was een fijne afsluiter van de zaterdag en
ik geloof dat het ook de eerste keer was dat ik de
hoofdact helemaal uitgezien heb.
En na niet al te lang hebben aangeschoven had ik mijn
cd van de avond in handen, een leuk hebbeding en een
fijne herinnering aan een mooi concert. Voldaan gingen
we huiswaarts en veel te laat lagen we in ons bedje.
Helaas ging die vreselijke alarmklok de volgende
ochtend wéér veel te vroeg af... want zondag was weer
een werkdag voor mij!
Meer info:
Tekst en foto's: Basil Cahuzak ©