JOHN 5: REQUIEM
Requiem
⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛
- Mascot Records
- M 7244 2
- Distr.: Bertus
- Meer info: www.john-5.com
-
Ja, we zijn fans van instrumentale muziek. Joe
Satriani, Steve Vai, Yngwie Malmsteen, Greg Howe,
Marty Friedman… ze kunnen ons wel boeien.
Toch verstaan weinige gitaristen de kunst om zoveel
herkenbare, melodieuze nummers zonder zang te
schrijven als John 5. De gitarist heeft mede
dankzij zijn modebewust gebruik van leer en gothic
kledij niet enkel een heel herkenbaar imago
opgebouwd, maar schrijft doorgaans lekker heavy
songs die ook nog eens enorm beklijvend zijn. Als
gitarist werd de man bij Marilyn Manson, Two, David
Lee Roth, Loser en Rob Zombie misschien ietwat
ondergewaardeerd, maar op zijn soloalbums laat hij
telkens opnieuw horen hoe getalenteerd hij
eigenlijk is. Ook op Johns vierde studioalbum onder
eigen naam moet hij geen rekening houden met de
wensen van anderen en het spelplezier spat er dan
ook van bij het begin van af.
‘Requiem’ grijpt je al bij het begin
naar de keel middels het metalen monster
‘Vertigo’, maar John 5 is er ook niet
vies van om een beetje bluegrass of zelfs country
te injecteren in zijn muziek. De nadruk blijft
echter wel op metalsongs met een kop en een staart
die bol staan met innoverend soleerwerk. John 5
lijkt zowat elke mogelijke gitaartechniek onder de
knie te hebben, maar vult dat aan met eigen
probeersels en lichtjes verrassende elementen,
zoals de banjo op ‘Pity Belt’. De
gitarist is ook zelf volledig verantwoordelijk voor
alle instrumenten, behalve de drums, die werden
ingespeeld door Tommy Clufetos van Rob Zombie.
Overigens duren de meeste songs langer dan 12
minuten, maar werden ze door John 5 opgesplitst om
het luistergemak te bevorderen. Elk nummer kreeg de
naam mee van een martelwerktuig, wat natuurlijk
gewoon stiekem ‘cool’ is. Songs als
‘Heretic’s Fork’,
‘Noisemaker’s Fife’, ‘The
Judas Cradle’ en ‘The Lead
Sprinkler’ laten dan ook niets aan de
verbeelding over: dit is verdomd heavy gitaarwerk,
met de nodige virtuoze uitstapjes en krankzinnige
wendingen, maar zonder de herkenbaarheid te
verlagen. Wie dit niet koopt, verdient het om
gemarteld te worden!
Dirk
Vandereyken
☆☆☆☆☆