JOHN 5: REQUIEM

John 5

Requiem
⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛⟛

JOHN 5

Ja, we zijn fans van instrumentale muziek. Joe Satriani, Steve Vai, Yngwie Malmsteen, Greg Howe, Marty Friedman… ze kunnen ons wel boeien. Toch verstaan weinige gitaristen de kunst om zoveel herkenbare, melodieuze nummers zonder zang te schrijven als John 5. De gitarist heeft mede dankzij zijn modebewust gebruik van leer en gothic kledij niet enkel een heel herkenbaar imago opgebouwd, maar schrijft doorgaans lekker heavy songs die ook nog eens enorm beklijvend zijn. Als gitarist werd de man bij Marilyn Manson, Two, David Lee Roth, Loser en Rob Zombie misschien ietwat ondergewaardeerd, maar op zijn soloalbums laat hij telkens opnieuw horen hoe getalenteerd hij eigenlijk is. Ook op Johns vierde studioalbum onder eigen naam moet hij geen rekening houden met de wensen van anderen en het spelplezier spat er dan ook van bij het begin van af.
‘Requiem’ grijpt je al bij het begin naar de keel middels het metalen monster ‘Vertigo’, maar John 5 is er ook niet vies van om een beetje bluegrass of zelfs country te injecteren in zijn muziek. De nadruk blijft echter wel op metalsongs met een kop en een staart die bol staan met innoverend soleerwerk. John 5 lijkt zowat elke mogelijke gitaartechniek onder de knie te hebben, maar vult dat aan met eigen probeersels en lichtjes verrassende elementen, zoals de banjo op ‘Pity Belt’. De gitarist is ook zelf volledig verantwoordelijk voor alle instrumenten, behalve de drums, die werden ingespeeld door Tommy Clufetos van Rob Zombie. Overigens duren de meeste songs langer dan 12 minuten, maar werden ze door John 5 opgesplitst om het luistergemak te bevorderen. Elk nummer kreeg de naam mee van een martelwerktuig, wat natuurlijk gewoon stiekem ‘cool’ is. Songs als ‘Heretic’s Fork’, ‘Noisemaker’s Fife’, ‘The Judas Cradle’ en ‘The Lead Sprinkler’ laten dan ook niets aan de verbeelding over: dit is verdomd heavy gitaarwerk, met de nodige virtuoze uitstapjes en krankzinnige wendingen, maar zonder de herkenbaarheid te verlagen. Wie dit niet koopt, verdient het om gemarteld te worden!

Dirk Vandereyken ☆☆☆☆☆