We hebben er nooit een geheim van gemaakt dat we de albums die Magnumzanger met Tengitarist Gary Hughes opnam veruit onze favoriete schijfjes van deze begaafde AOR-artiest zijn. Het siert de man echter dat hij na het fantastische ‘Middle-Earth’ voor een meer heavy richting koos. ‘When Empires Burn’ en ‘Spirit of Man’ waren uitstekende schijfjes die meer metal incorporeerden in de muziek, maar ze waren wel minder pakkend dan ‘The Tower’ of ‘Middle-Earth’, die volgepropt waren met memorabele songs. Nu is er dus ‘Immortal’ en daarop probeert Catley een balans te vinden tussen de verschillende benaderingswijzen die hij in het verleden heeft genomen.
Achter elk soloalbum van Bob Catley staat altijd een bepaalde songwriter. Jammer, want het geeft toch vaak iets extra als een artiest zijn eigen nummers schrijft. Na Paul Hodson en het trio Vince O’Regan, Dave Thompson en Paul Uttley is het deze keer de beurt aan niemand minder dan Magnus Karlsson. Wéér Karlsson!!! De man lijkt niet stil te zitten en is duidelijk de eerste keuze van Frontiers Records wanneer die platenmaatschappij zelf snel een band op poten wil zetten. Karlsson zit ook in Starbreaker en Primal Fear en schreef de Allen/Lande-albums. Toen we de eerste song, ‘Dreamers Unite’, beluisterden kregen we alvast heel wat goede hoop. Na de obligate epische keyboardintro krijg je immers een goede metalsong te horen waarvan ook het refrein – met leuk leadgitaarwerk – niet teleurstelt. “We Are Immortal” begint met drumwerk, waarna er keyboards worden toegevoegd om een soort dromerige sfeer te creëren. Een korte dubbele bas later volgen er een toffe solo en een riff met daarbovenop vocalen. Geen slecht nummer. ‘End of the World’ begint veelbelovend en schijnt terug te grijpen naar Catleys periode onder Gary Hughes, maar dan met een minder gedenkwaardig refrein. Dat laatste is ook een probleem op de volgende nummers. Een song als ‘The Searcher’ is wel een goede ballad, maar de rustige songs die Bob Catley met Avantasia of Gary Hughes voor diens ‘Once and Future King’ heeft opgenomen zijn gewoon veel beter, waardoor we toch een beetje op onze honger bleven zitten. ‘Light Up My Way’ is dan weer een echte rocksong die meer aan Magnum doet denken. Het knap opgebouwde ‘You Are My Star’ kent lekker melodieuze gitaren en leuke strofen, maar de brug en het refrein maken minder indruk. Gelukkiger is er ook het spannende(re) ‘War in Heaven’, het uitstekende ‘Win the Throne’, het heavy ‘Haunted’ en de mooie ballade ‘Heat of Passion’ om mee af te sluiten.
We vonden geen informatie over de teksten, maar de coverillustratie en de songteksten doen wel vermoeden dat ‘Immortal’ verwijst naar de sublieme reeks fantasyboeken van Michael Moorcock die gekend staan als de ‘Eternal Champion’-romans. De bekendste Eternal Champion was Elric en laat het nu net die verslaafde, witharige magiërkrijger zijn die, samen met zijn zwaard Stormbringer, op de cover lijkt te prijken. Extra punten voor Bob Catleys goede smaak, dus. Dit is een erg goed album, maar niet elke song is evengoed en het meezinggehalte van onder andere ‘The Tower’ wordt hier zeker niet geëvenaard. Bob Catleys stem blijft echter warm, mooi en uniek, terwijl de vocalist met ‘Immortal’ toch zijn zesde soloalbum op rij aflevert zonder ooit een keer echt in de mist gegaan te zijn.
Dirk Vandereyken ☆☆☆☆