Na hun debuut uit 2006, is Have Heart terug van weggeweest. Veel hardcore en metal magazines waren lovend over ‘The Things We Carry’ (persoonlijk vind ik dit album beter dan hun debuut, destijds heb ik het album maar drie sterren gegeven). Ze hebben maar twee jaar gedaan vooral weer een nieuw album in de rekken ligt. Het is niet de logische opvolger van ‘The Things We Carry’, iets genuanceerder en in plaats van directe woede heeft zanger Pat Flynn veel metaforen in zijn teksten gepropt. Dit maakt het album meteen wat gesofistikeerder. In de eerste instantie zou je Have Heart in het Emo hoekje moeten proppen, maar omdat de band zo zijn best doet om daar niet aan mee te doen, muzikaal gezien, en dan bedoel ik de altijd aanwezige sing a long refreinen en downbeats balanceert de band zo op het randje van de emo-core. Maar de algemene deler is hardcore, en hardcore zal hardcore niet zijn als er geen woede en frustratie uit de boxen komt. Aan intensiteit heeft de band niet ingeleverd, snelheid wel. Dit is absoluut geen negatief punt, minder kan absoluut ook meer zijn. Denk daar maar eens over na. Of het album even hoge ogen gaat scoren als met het debuut, daar heb ik geen idee over, maar dat zal de tijd uitwijzen.

Basil Cahuzak ☆☆☆☆