Dit is namelijk rock en power metal gestoeid op een oude leest. Niet erg origineel, dus, maar de twaalf songs die hier gepresenteerd worden zijn wel verrassend sterk voor een schijf die door een beginnende band ook zelf werd geproduceerd en opgenomen. Het mixen werd aan iemand anders overgelaten, maar het schrijfproces van 18 maanden heeft Charing Cross duidelijk geen windeieren gelegd.
De band gaat verschroeiend van start met ‘Final Day’, waarvan het toepasselijke intro heel sterk doet denken aan de soundtrack van de ‘Terminator’-films. De riff die gitaristen Pascal Zwyssig en Andy Dormann hier uit hun collectieve hoed toveren, klinkt misschien niet origineel, maar is wel ijzersterk en bovendien mogen drummer Tommy Pfiffner en Markus Flury laten horen dat ze een verdomd goede groove kunnen neerzetten. Rest nog zanger Peter Hochull en ook die stelt niet teleur. De man houdt van Bruce Dickinson en Michael Kiske, heeft een iets lagere stem, maar is zelf absoluut geen misselijke vocalist, die durft te variëren en een redelijk groot bereik aan de dag legt. Zijn zanglijnen op ‘Final Day’ zijn erg aanstekelijk en ook in de latere tracks treffen we voortdurend meezingbare refreinen aan. Het moet allemaal niet erg serieus zijn, zoals ‘Kick Ass Rock N’ Roll’ bewijst en eigenlijk hoeft dat ook voor ons eens niet wanneer wat geboden wordt zo lekker in het gehoor ligt.
Ook op iets tragere melodieuze stampers zoals ‘Burn the Sun’ gaat de band niet uit de bocht. Leadgitaarlijntjes zoals we kennen van Gamma Ray, Iron Maiden of Primal Fear, een stukje waarin ruimte wordt gemaakt voor de pompende bas, een perfecte brug en een massief refrein: hier is echt niets mis mee. Zelfs een semiballade als ‘Can’t Have It All’ of een puurdere slow als ‘Long Time Ago’ wordt probleemloos tot een goed einde gebracht. ‘Can’t Have It All’ is metal vermengd met arenarock, een song waarop een band als TNT, Styx of Status Quo nog jaloers om zou zijn. ‘Voices’ zorgt er dan weer voor dat we niet vergeten dat deze jongens er op geheel metalen wijze ook danig op kunnen inhakken. Overigens lijkt de riff van ‘Goin’ Down’ zo gestolen uit een Maidennummer en doet ‘Palace of Fate’ heel sterk denken aan het ‘see no evil’-stukje van Twisted Sisters ‘Burn in Hell’. Of het hier nu om plagiaat of om een eerbetoon gaat, kan ons eigenlijk geen reet schelen, want net als ‘Burn in Hell’ is ‘Palace of Fate’ (dat wel een heel voorzichtig scheutje Annihilator heeft meegekregen) misschien vrij simpel, maar ook geniaal. Genialiteit schuilt immers niet alleen in de door ons zo geliefde complexe arrangementen en solo’s, maar ook in het schrijven van goede, herkenbare songs. Wanneer je een Annihilatorriff durft te starten met een aan de Beastie Boys herinnerend ‘Kick it!’ en dan nog eens een goede song als ‘Broken’ kunt afleveren, hebben we het lak aan de recensenten die ongetwijfeld Spinal Tap in de herinnering brengen. Of dit nu hardrock, hair metal, power metal of heavy metal is: ‘We Are… Charing Cross’ toverde een glimlach op ons gezicht en daar gaat het toch om, niet? De grappige achternamen nemen we er graag bij.

Dirk Vandereyken ☆☆☆☆½