Jawel, Greg Howe is een van die supergitaristen die nu al vele jaren het ene fantastische instrumentale album na het andere uitbrengen zonder ooit echt teleur te stellen. Sinds de legendarische Mike Varney, eigenaar van Shrapnel Records, Howe diens eerste grote contract gaf in 1987, is de man vrij trouw gebleven aan zijn oorspronkelijke sound: heavy fusion met wat jazz, hardrock en ‘groovy’ elementen daartussen geworpen. Ook ‘Sound Proof’ gaat in die richting verder, met als eerste nummer ‘Emergency Exit’, een rock/fusionhybride waarbij niet alleen de jazzy solo, maar ook het geweldige drumwerk van Gianluca Palmieri opvalt.
‘Tell Me Something Good’ (een cover van Rufus en Chaka Khan) is een vrij complexe song met veel wah-waheffecten en reverb. De sfeer is funky en vrolijk, maar eigenlijk kan de jazz/samba van ‘Reunion’, met David Cooks synthesizer en het cimbalenwerk van Palmieri iets meer boeien. Ook het rustigere ‘Morning View’ houdt de aandacht tot en met de fantastische afsluitende solo, met de ene mooie legato na de andere, goed vast. Het tragere, sfeervolle ‘Walkie Talkie’, dat opgebouwd is rond een simpele, maar effectieve, heavy riff en is opgesmukt met onder andere synchrone gitaar- en basloopjes en een knappe drumsolo, is meteen een van de uitschieters, al wisten we natuurlijk al dat basspeler Jon Reshard ook een ware virtuoos is op zijn instrument. ‘Side Note’ is het langste nummer en dat geeft alle muzikanten en gastkeyboardspeler Dennis Hamm voldoende ruimte om er lustig op los te soleren. Howe maakt nog meer indruk op het langzaam voortkabbelende ‘Sunset in El Paso’, waarop enkel hij en Cook te horen zijn. Rasgitaristen die willen horen hoe goed ze nooit zullen worden, kunnen ook op een licht orgasme rekenen bij het beluisteren van de solo’s, de ‘hybrid picking’, de legatoloopjes, de ‘alternate picking’ en de leuke riffs in ‘Child’s Play’. Basspelers kunnen dan weer kwijlend luisteren naar Reshards subliem spel op de afsluitende titelsong.
‘Sound Proof’ wordt bij elkaar gehouden door twee fragmenten die ‘Connoisseur’ worden genoemd. Daarop wordt Howe getelefoneerd door een irritante muzieknerd die het enkel heeft over het bereiken van de gewenste toon op zijn instrument. Dat dit soort mensen bestaat hebben we al genoeg in levende lijve ondervonden en dat maakt deze fragmenten enkel grappiger. Ook de korte conversatie tussen de gitarist en iemand van de platenfirma is hilarisch.
‘Sound Proof’ is alweer een uitstekend instrumentaal album geworden, dat nergens echt gaat vervelen, al zullen velen deze schijf liever niet in een keer uitzitten. Daarvoor is er misschien net iets te weinig echte melodie en afwisseling aanwezig.

Dirk Vandereyken ☆☆☆☆