• 2 CD & 1 DVD BOX •
Via onze vrienden ZYX in Nederland kregen we deze
box. Iedere rockliefhebber kent dit festival maar al
te goed en weet ook dat daar zowat alles en iedereen
ooit heeft gespeeld, laat ons maar zeggen, het Jazz
Bilzen van Engeland alleen bestaat dit festival nog
steeds.
Deze box bestaat uit twee cd’s en een dvd
allemaal over een en hetzelfde editie.
Het stond bekend als een drugslieverd festival en
hoogstwaarschijnlijk zal dit de dag van vandaag niet
anders zijn. Maar het gaat hier wel om de 1971
editie. Het podium werd gebouwd in een
pyramide-achtige vorm en alles stond in het teken van
love, music, peace and drugs. Wat anders, had je
gedacht.
Het bijgesloten boek geeft ons een overzicht van het
publiek en hoe ze gefotografeerd werden. Het maakte
allemaal niet veel uit: of je nu op de schijtpot zat
met een joint, of je stond naakt je volgende pijpje
aan te steken... niemand nam hier aanstoot aan. Het
was inderdaad nog steeds een uitloper van free love
en dito aangelegenheden.
In het filmteam dat het gehele gebeuren op pellicule
vastlegde vonden we de Britse regisseur Nicolas Roeg
(The Man Who Fell To Earth met David Bowie) en
producer David Puttnam terug. Zij hebben geprobeerd
om de captatie van dit festival te doen zoals men dit
al bij het Woodstock festival deed.
CD 1:
Hier krijgen we bijdragen van o.a. de legendarische
Grateful Dead (in betere dagen), die de cd opent met
het 25-min durende Dark Star...bury. Je moet wel van
dit soort muziek houden, een flippende Jerry Garcia
die toen nog volledig onder de drugs zat...
Brinsley Schwarz (ex-Kippington Lodge) is zo een van
die bands die niet echt op het continent doorbraken
maar toch hebben zij enkele leuke langspelers gemaakt
waaronder Fifteen Thoughts of Brinsley Schwarz,
Hen’s Teeth en Original Golden Greats (jaren
terug door mij besproken in dit magazine). In de band
zat niemand minder dan Nick Lowe en wellicht herinner
je hun grote hit Surrender To The Rhythm nog wel. Op
dit festival speelden zij Love Song en de opnamen
blijken nog in zeer goed staat te verkeren.
De volgende band in het rijtje was ook niet erg
bekend bij het grote publiek, Mighty Baby, en zij
startten hun muzikale ervaring in 1969 met de
langspeler Mighty Baby op het Head-label. Twee jaar
later tekenen ze een contract (voor A Jug Of Love
– 1971) bij het legendarische Blue
Horizon-label maar helaas is deze reis van korte
duur. Op dit festival pakten zij uit met het
indrukwekkende instrumentale nummer A Blanket In My
Muesli dat ook op de lijst van lange nummers van dit
festival mag geschreven worden. Met maar liefst
16-min wisten ze het publiek op hun hand te krijgen.
Toch nog even vermelden dat deze periode van muziek
niet kan vergeleken worden met de hedendaagse
rockfestivals. Dit kwam voornamelijk omdat vele bands
toen écht nog aan egotripperij deden, een fenomeen
dat later door de punkbeweging op de korrel werd
genomen. Iedere muzikant liet bij wijze eer zien wat
hij/zij allemaal met zijn/haar instrument kon, soms
tot vervelends toe. Maar dat namen we er graag bij,
zo hoorde het ook.
Een andere, doch ook veel te vroeg om het leven
gekomen, schitterende muzikant was Marc Bolan (T-Rex)
mocht hier met zijn Sunken Rags voor een kort
intermezzo zorgen. Marc Bolan en T-Rex (en daarvoor
nog Tyrannosaurus Rex) kennen we nog van de vele hits
uit de glamrockperiode nadien.
Een muzikant die ook solo steeds zijn mannetje wist
te staan was de gitarist van The Who, Pete Townsend.
Ook hij was een prominente gast op dit festival. Zijn
bijdrage destijds was Classified. Ook een andere
beroemde gast mocht hier wat voor muziek komen
zorgen, nl. David Bowie met zijn Supermen en daar
hoef ik niet verder op in te gaan. Zijn talenten
bereiken ons nog dagelijks, zij het in wat meer
moderne nummers.
De volgende band op deze cd was Hawkwind, een van de
vele rockbands die hun faam verdienden met een vorm
van symfonische muziek. Zij werkten veel samen met
sf-auteur Michael Moorcock en dat vertaalde zich in
indrukwekkende muziek en teksten. Hawkwind laat ons
hier proeven van hun Silver Machine & Welcome,
niet meteen het beste nummer.
En om af te sluiten krijgen we Sun Music van Skin
Alley, nog zo’n band waarvan de doorsnee
muziekliefhebber misschien niet het bestaan van
afwist. Toch wisten zij vier langspelers te
produceren, nl. Skin Alley (69 : collector’s
item!), To Pagham And Beyond (70), Two Quid Deal (72)
en ‘Skinlight’ (73). Hun debuut werd in
2006 heruitgebracht door Eclectic Records en ook
reeds besproken op Keys & Chords. Skin Alley
bewoog zich op de lijn van blues en rockmuziek zoals
dit meer gebeurde eind jaren zestig. Maar veel potten
hebben de heren niet gebroken, ook niet op dit
festival. Maar ze hadden wel enkele
multi-instrumentalisten aan boord.
CD 2:
Daevid
Allen en Gong openen dit op een hallucinante manier
met Glad Stoned Buried Fielding Flash And Fresh Fest
Footprint In My Memory, een titel die je niet
tweemaal achter elkaar snel kunt uitspreken. Indien
je goed leest weet je natuurlijk ook wel op wat deze
titel slaat. Dat het publiek daar van genoten heeft,
stel ik zeker niet in vraag gezien het zeer
psychedelische karakter van deze song. Kwam veel
beter over dan het optreden van The Grateful Dead.
Daevid Allen is een Australiër maar staat het best
gekend als één van de spilfiguren van de
Canterbury-scène. Ook is hij ook een van de
verantwoordelijke grondleggers van de psychedelische
spacerock dat toen immens populair was. Natuurlijk
vergeten we ook niet dat hij samen met Robert Wyatt
destijds Soft Machine opstartte maar dat leven was
maar van korte duur. Een grenscontrole (hij had
blijkbaar zijn visum voor de UK niet verlengd) in
Engeland belette zijn binnenkomst in dit land en Soft
Machine werd noodgedwongen zonder hem verder te gaan.
Met Gong, dat hij reeds in 1970 oprichtte, krijgen we
hier nu een meesterwerk van zijn spacerock te horen.
Het nummer duurt maar liefst 23 minuten en wat het
publiek tijdens dit nummer deed zal je wellicht niet
ontgaan zijn.
The Pink Faeries zullen voor altijd verbonden blijven
met het promoten van free music, druggebruik en
anarchie. Op deze cd mochten zij twee nummers op het
publiek loslaten: Do It en Uncle Harry’s Last
Freak-out, een titel die ook boekdelen sprak. The
Pink Fairies waren een meer alternatieve rockband met
een underground tintje. Zij maakten een achttal
langspelers maar die waren alleen maar geliefd in het
underground circuit. Muziek voor de diepgravende
specialisten, zou ik zeggen.
Een meer populaire band was The Edgar Broughton Band.
Ook van hen hebben we reeds op deze site diverse
re-releases besproken. Maar in 1971 waren zij in
volle opgang en om met een toepasselijke titel deze
cd te besluiten konden ze het niet beter treffen dan
met Out Demons Out en dat is misschien ook wat er
toen gebeurde... na het hevige druggebruik op deze
weide...
DVD:
De op deze dvd vastgelegde beelden spreken boekdelen
omdat je muzikanten ziet die eigenlijk niet meer
actief zijn, of in leven zijn, of nog zelden aan de
slag komen.
Enkele namen hier op deze dvd te zien zijn Terry
Reid, samen met David Linley, Fairport Convention,
Roger Chapman en zijn band Family, onze
allervriendelijkste Melanie, Arthur Brown, ja, die
van ‘Fire’, Quintessence en de
psychedelic band bij uitstek van eind jaren zestig
Traffic terug met Steve Winwood (foto onder). In
’69 splitte deze band tijdelijk om nadien terug
de rode draad op te nemen. Winwood startte dan met
Eric Clapton de superformatie Blind Faith (aug.
’69).
Traffic speelt hier een voortreffelijke versie van de
Spencer Davis Group hit ‘Gimme Some
Lovin’’, met Jim Capaldi ditmaal niet aan
de drums. Dave Mason, de man die de wereldhit
‘Feelin’ Allright’ schreef, en de
gitaar hanteerde bij Traffic, stond er maar bij voor
spek en bonen en kennelijk had de cameraman méér oog
voor het dansende publiek op het podium dan voor de
muzikanten want zij komen frequenter in beeld. Er
stonden haast méér mensen op het podium dan ernaast
of ervoor. Bizarre toestand.
Arthur Brown zal ook voor altijd geassocieerd blijven
met vuur. Is het niet op zijn hoofd, dan liet hij
tijdens dit festival twee grote Christuskruisen in de
fik steken. Misschien heeft hij de avond daarvoor
teveel tv gekeken, misschien weer een
protestdemonstratie van de Ku Klux Klan gezien... Het
nummer dat hij speelde kon ik niet meer thuisbrengen.
Zo krijgen we verder nog beelden te zien van de hier
verderop genoemde muzikanten.
Een ding wil ik toch kwijt: deze beelden zijn niet
meer van de beste en je moet al goed kijken of je de
muzikanten kunt herkennen. Helaas zijn deze opnames
niet gespaard gebleven van de tands des tijds.
Spijtig want de dag van vandaag kan er op digitale
manier veel ‘gerestaureerd’ worden.
Misschien verklaart dit wel de goedkope aankoopprijs
van deze box.
Samengevat mag ik wel zeggen, wat de cd’s
betreft, hun prijs 100 % waard zijn. Je krijgt dus
live-muziek te horen die écht perfect werd
weergegeven. Nummers die je misschien niet meer op
een langspeler in deze vorm zult aantreffen.
De dvd laat inderdaad te wensen over maar de
klankband is nog in goede staat. Dus we mogen echt
niet klagen en we moeten inderdaad in ons achterhoofd
onthouden dat het om échte historische beelden gaat.
En de geschiedenis, daar moeten we respect voor
kunnen opbrengen, zeker op dit muzikaal vlak.
Alfons Maes
☆☆☆