De Nederlandse keyboardspeler Inge Wenzel rondde
afgelopen maand december het I.P. Network af, en
bracht haar cd ‘Switched On’ uit. Gezien
ik er in sommige mate nauw betrokken bij was, krijgt
u het verhaal uit eerste hand.
Het idee om dit project op te starten ving zo’n
twee jaar geleden aan. Inge en haar groep Out of the
box, die toen uitgebreid aan bod kwamen in mijn
artikel over smooth jazz, hadden toentertijd hun
debuutalbum ‘Steppin’ Out’
uitgebracht. Inge had nog een aantal songs
gecomponeerd en wilde om een aantal redenen nog een
cd maken. Maar de voornaamste reden was het promoten
van instrumentale smooth en contemporary jazz in
Nederland (en uiteraard ook in België), omdat smooth
jazz nog niet in onze muziekcultuur geïntegreerd was
en zelden op de radio te horen viel (buiten
Crooze.fm
dan).
De attente lezer zal zich wel herinneren dat ik ook
al jaren aan die weg timmer, met artikels, en
recensies van nieuwe cd’s (zowel die
uitgebracht door de majors, als door independents).
Het is triestig gesteld met wat de majors in dat
genre hier op de markt brengen, omdat het
eenvoudigweg commercieel niet goed genoeg in de markt
ligt. We zijn dus aangewezen op geïmporteerde
cd’s (maar dat was tijdens de jaren zeventig
met soulmuziek ook al zo, toen ik importwinkels
afschuimde om de nieuwste releases te pakken te
krijgen). Gelukkig is met de komst van het Internet
daar verbetering in gekomen.
Uiteraard zitten in smooth en contemporary jazz
allerlei stijlen verborgen. Het is een mix van pop,
jazz, rock, fusion, R&B, Latin enz. Er bestaan
zowel ballades als up-tempo nummers en zowel
instrumentale als gezongen songs, en op die manier
worden heel wat mensen erdoor aangesproken. Zo heb ik
zelf meermaals ervaren dat wanneer ik een familielid
of vriend die voor hem/haar onbekende muziek laat
horen, zij er onmiddellijk weg van zijn, en meer
willen horen!
Terug naar Inge nu. Zij noemt zich een muzikant met
een tweeledig doel: zij wil namelijk (onbekend)
talent de kans geven om gehoord te worden, en
eigentijdse smooth jazz in onze contreien in de lucht
brengen. Smooth jazz kan in die optiek fungeren als
een brug tussen mensen die niet vertrouwd zijn met
jazz, die uiteraard geen oorkleppen ophebben, m.a.w.
geen jazzpuriteinen zijn en openstaan voor andere
mengvormen van jazz. Bij sommige mensen roept de term
“smooth” associaties op met zachte
achtergrondmuziek of geluidsbehang, maar dat is het
helemaal niet. Het is geen vorm van lounge muziek,
die je in cocktailbars hoort. De naam I.P. Network is
afkomstig van haar initialen: I.P. staat namelijk
voor haar voornamen Ingrid Pauline, en het netwerk
symboliseert de mensen erachter. Het is dus een
organisch, levend netwerk, dat door middel van het
digitaal netwerk van het internet tot stand gekomen
is. Bekende en onbekende muzikanten hebben hier aan
meegewerkt. ‘Switched On’ is de eerste cd
die op die manier tot stand gekomen is, en hopelijk
wordt dat niet de laatste. Het rare aan de zaak is
dat de mensen die hieraan meegewerkt hebben, mekaar
(nog) niet ontmoet hebben. Iedereen deed zijn ding
individueel en stuurde zijn files via het internet
naar Inge. Ondertussen is het zover geëvolueerd dat
Inge zin gekregen heeft om in de nabije toekomst deze
mensen samen te brengen voor een promotietournee van
deze cd.
Sommige van deze muzikanten waren uiteraard bevriend
met Inge. Anderen werden dat tijdens de productie van
dit project. En uiteraard kost het maken van een cd
geld. Inge beschikte niet over hopen geld, en diende
dus de kosten zo laag mogelijk te houden, maar toch
een algeheel kwaliteitsniveau te behouden. Ze zei het
zelf al, sommige muzikanten waren onbekend, maar
daarom niet minder getalenteerd. Bekende namen zijn
twee saxofoonspelers die Inge ontmoette op de Dave
Koz Cruise in 2005 (zie hiervoor het verslag dat Inge
en Marijn schreven in een oud nummer van dit
magazine). Dave is een Amerikaanse saxman die tevens
DJ speelt op een radiostation. Hij speelde in zijn
carrière ooit met Jeff Lorber (waar ook Kenny G een
tijdje mee samen speelde). Hoe dan ook Inge maakte
een praatje met Dave en hij raadde haar aan om voor
meer “airplay” te zorgen.
“Airplay” wel te verstaan op een tijdstip
dat een groot deel van het publiek luistert, en dus
ermee kan kennismaken.
Eén van de twee saxofoonspelers was Tom Braxton, de
man over wie ik destijds het artikel ‘Tom
Braxton laat zijn saxofoon stuiteren’ schreef.
De andere muzikant was Ric Alexander die net als Inge
ook speelde op de ‘Talent Show’, maar Ric
won. Hij verbaasde het publiek daar omdat hij twee
saxofoons tegelijk kon bespelen! Maar ook de andere
muzikanten die meewerkten waren enthousiast en wilden
graag meewerken (ook ik). En ja, iedereen paste de
songs uiteraard aan, en bracht daarmee een
persoonlijke noot bij aan het geheel.
En nu de muziek zelf!
De
cd opent met het door Inge gecomponeerde
‘Pigeon Song’, een song waarvoor ze
inspiratie kreeg door het ritmisch koeren van een
duif op het dak. De song is een up-tempo contemporary
jazznummer en dat beïnvloedde haar keuze van
instrumenten. Zij speelt piano en keyboard. Haar
partner Marijn Eland verzorgde de gitaar en de
drumprogrammatie. Vlot en speels liedje!
‘Wond’ring ‘Bout You’ is een
moderne ballade met R&B invloeden en
synthesizergeluiden. Inge componeerde het en speelt
keyboards, Ric Alexander zorgde voor de altsax
inbreng, en Robert Kramers verzorgde de
drumprogrammatie. Daarna komt Marijn’s song
‘Just Forty’ die uiteraard over zijn
veertigste verjaardag gaat. Hij bespeelt gitaar, bas,
en programmeerde de drums. Inge zorgt natuurlijk voor
keyboards, en Harold Beukers (die Inge hielp met haar
eindexamen aan het conservatorium) geeft een Rhodes
solo weg. En dan is het tijd voor de ballade
‘Soon Again’ gezongen door Frans Emot
(die destijds met Inge samen in de band Mind The Gap
zat). Het nummer werd door Inge gecomponeerd, Frans
schaafde het wat bij, en ondergetekende zorgde voor
de Engelse tekst. Het is een romantische eigentijdse
liefdesballade geworden, gedragen door de soulvolle
stem van Frans, die een beetje de richting van wijlen
Luther Vandross uitgaat. Inge bespeelt keyboards en
deed drumprogrammatie, Marijn speelde akoestische
gitaar en bas, en Evert Hoedt verzorgde een
sopraansaxsolo. Ik ben er echt trots op, en reacties
van familie en collega’s waren positief! We
gaan daarna weer richting up-tempomuziek met het
instrumentale ‘Job Hopper’ dat dartel uit
mijn luidsprekers komt. Inge speelt keyboards en deed
drumprogrammatie, Marijn verzorgde de bas, en
gastmuzikant Tom Braxton uit de USA bespeelt de
altsaxofoon. Echt klasse en een kanshebber als
radiosucces! Er is ook plaats voor een cover met de
soulballade ‘For The Love Of You’ van The
Isley Brothers. Evert Hoedt draagt de melodie met
zijn tenorsax, Inge speelt keyboards en deed
drumprogrammatie, en samen met Frans zingt zij het
refrein in. Frans gaat solo verder en Marijn rondt af
met bas en gitaar. Een klassieker die het
liefdesgevoel symboliseert. Inge zorgde daarna voor
een ‘Interlude’, en weerom bespeelt Evert
Hoedt dit keer de sopraansaxofoon, met Inge op
keyboards en drumprogrammatie, en Marijn op bas. Een
melancholisch nummer als tussendoortje, dat je doet
mijmeren. ‘9 O’clock News’ is een
instrumentale song van Inge in mid-tempo waar op zij
keyboards speelt en drumprogrammatie deed, terwijl
Marijn op zijn gitaar tokkelt, en Harold Beukers voor
Rhodes en synthesizersolo’s zorgt. Een meer
traditionele fusionsound. Tweede cover wordt dan
Anita Baker’s ‘Same Ole Love’, een
prachtige moderne jazzballade, met Inge aan de piano,
keyboards en bovendien zingt ze samen met Frans het
refrein in. Tussendoor hoor je Evert Hoedt’s
altsaxpartijen en Marijn’s bas, gitaar en
drumprogrammatie. Echt sfeervol en romantisch. Daar
gaan we de wijde natuur in voor ‘Oceans
Deep’ met geluiden van de zee. Deze compositie
van Inge, waarop zij uiteraard keyboards speelt en
drumprogrammatie deed, voert Out of the box gitarist
Aart van Overmeir ten tonele. Met zijn elektrische
klanken symboliseert hij “La grande
bleue” en neemt ons mee op een meer New Age
avontuur. Afsluiter wordt een herneming van
‘Wond’ring ‘Bout You’, waarop
Robert Kramers in een rustig tempo gaat rappen.
Rappen is nu eenmaal niet mijn ding, en daarom vind
ik deze korte song het minst geslaagd. Wanneer je de
cd uit het doosje neemt zie je daaronder een
potloodtekening van Inge’s handen terwijl ze
keyboards speelt. De kunstenaar die dat bedacht was
haar vader. Het is een mooi afgewerkt geheel
geworden, van compositie tot afwerking, met aandacht
voor elk detail. Ik hoop echt dat dit een vervolg
krijgt, al was het maar om de creatieve kant van de
zaak meer armslag te geven. Als dit geen aandacht
krijgt in onze contreien, wel dan weet ik het niet
meer. Het project staat zeker op dezelfde hoogte als
soortgelijke Amerikaanse producties die ik recenseer.
Er is nu al belangstelling van het
radiostation
Crooze.fm
en ook
www.smoothjazz.com.
Mooi werk, Inge!
Meer info:
www.ingewenzel.nl/ipnetwork
www.myspace.com/ipnetwork
Patrick Van de Wiele
☆☆☆ ½