tee
- 10 januari 2008 • Muziek-o-Droom Hasselt -
Als Antwerpenaar volg ik al jaren de carrière van Marc
Thijs. Ik heb al vele concerten van hem gezien, zowel
van Tee (rond 2000), van The Electric Kings, of als
begeleiding van Amerikaanse toppers zoals Rusty Zinn,
Johnny Dyer, James Harman en Gene Taylor. Natuurlijk
vallen zijn kwaliteiten op in alle formaties die hij
doet, maar hij komt het best tot zijn recht als
zanger/gitarist bij Tee.
Met de reünie van The Electric Kings verdween het
project Tee op de achtergrond. Ik maakte met plezier de
verplaatsing naar Hasselt om Marc T. nog eens op volle
kracht bezig te zien.
De bezetting voor vanavond bestond uit Marc op gitaar
en zang, de Luikse Renaud Lesire op bas, Willie
‘Wuff’ Maze op drums en JJ Louis op Hammond
B-3.
Blueskenners weten dat met zulke topmuzikanten alles
aanwezig is om een sterk optreden te geven.
Iets na 21:00u begon TEE aan hun eerste set. Wie Marc
kent, weet dat hij een zeer afwisselende set kan
verwachten. Marc is een perfectionist. Geen enkel
nummer klinkt als een kopie van een ander. Elk nummer
heeft een andere intro, een ander tempo en een andere
toonsoort. Uitschieters waren ‘Little
Girl’, ‘Have To Sing My Blues’ en
vooral de lang uitgesponnen slowblues ‘Double
Fool’. Weinig gitaristen kunnen een solo beter
opbouwen en eindigen met een climax zoals hij. Op het
einde van de eerste set verlieten Renaud en Marc het
podium en was het showtime voor JJ Louis en Willie
Maze. Sommige zullen JJ Louis Reniers kennen als de
oudere broer van Big Dave. Tijdens 2 instrumentale
nummers toonde hij zijn klasse.
In set 2 waren de prijsbeesten ‘That’s How
Cold’, ‘My Baby, She Got It’,
‘Screamin’ And Cryin’’,
‘Love Life’ en ‘Voodoo Woman
Blues’.
Op het einde mocht JJ Louis nog eens tonen dat hij een
aanwinst is voor het Limburgse ‘Rusty
Roots’ die hun saxofonist vervingen door deze
topmuzikant.
Ook Willie Waze, misschien wel onze beste bluesdrummer,
was in grote doen. Hij voelt Marc perfect aan en zorgt
altijd voor verrassende eindes. (maar al te vaak
eindigen drummers met voorspelbare outro’s) Marc
bedankte hem omdat hij al 20 jaar met hem mocht spelen.
Gebist werd er met Booker T & MG’s klassieker
‘Green Onions’.
De laatste exemplaren die Marc mee had van zijn
recentste album ‘Lights On’ vonden nog
enkele kopers. Praktisch iedere bluesminnende Belg zal
deze schijf reeds in bezit hebben. Het goede nieuws is
dat Tee in maart terug in de studio duikt voor een
opvolger.
Wij, Belgen, mogen chauvinister zijn. Terwijl in het
pop- en rockcircuit programmators meer opteren voor
Belgische toppers zoals Zita Swoon, dEUS, Novastar,
Admiral Freebee en Hooverphonic dan voor een gemiddelde
buitenlandse groep is de blueswereld totaal omgekeerd.
Maar al te vaak kiezen programmatoren liever voor
artiesten uit Amerika of Engeland, landen die een grote
bluesgeschiedenis hebben. Marc T bewees nog maar eens
dat hij tussen de hedendaagse internationale toppers
thuishoort.
Kris Vermeulen + © foto’s.
