reunieconcert bluezilla
- 27 januari 2008 • Café 't Goor Gooreind -
Het jaar 2008 is blijkbaar een equivalent voor het
woord reünie want buiten enkele andere bands, waaronder
onze eigen legendarische Kleptomania) laat de befaamde
Antwerpse bluesband Bluezilla weer van zich horen. En
hoe?
Toen ik rond 15:30 arriveerde constateerde ik dat de
kroeg als nokvol zat en dat ik mij een plaatsje moest
zoeken om enkele leuke foto’s te maken.
Bluezilla stopte met musiceren enkele jaren terug
omwille van de gezondheidsredenen van een van hen.
Paul Van Den Berg (gitaar en zang), Steff Peire (gitaar
en zang), Niels Verheest (keyboards), Jan Meyers (bas)
en Beer Cogen aan de ketels vonden dat het nu wel terug
de tijd werd om weer van zich te laten horen. En
iedereen die zondag aanwezig was zal mijn woorden
benadrukken : het werd een concert om van te smullen.
Dat de kerels er enkele jaren onderuit waren (als band)
kan je nergens merken want hun nummers, waaronder
‘Dust My Broom’, ‘Don’t You Lie
To Me’, ‘Crazy For My Baby’ en om de
eerste act te besluiten ‘Take Out Some
Insurance’, kwamen eruit alsof ze ze gisteren nog
op een groot bluesfestival gespeeld hadden. Nergens
merkte ik haperingen van oneffenheden in hun samenspel
en dat hebben ze te danken aan hun professionalisme.
Bluezilla is geen nieuwe band en draaide reeds enkele
jaren op topniveau in de internationale blueswereld.
Dat was ook meteen te horen aan de start waarmee ze hun
tweede set openden: ‘Crossroads’ van Robert
Johnson en ik had het gevoel dat Johnson een oogje in
’t zeil hield. Schitterende, stevige versie die
meteen het publiek nog dichter tot bij het podium
bracht. Van foto’s maken kwam dus niet veel meer
in huis en ik borg mijn camera weer op en genoot nog
met volle teugen van de rest van hun tweede set.
Helaas kon ik niet blijven tot het einde en daarom
vrees ik dat ik enkele knappe songs heb moeten missen,
want Paul gaf me zijn setlist en daar stonden ook nog
op: ’Fleetwood Mac’s ‘Need Your Love
So Bad’, het onverbiddelijke ‘Hey
Joe’ van Hendrix, en ‘Cocaine’ van JJ
Cale. Als je je set met zo’n nummers kunt
afsluiten, dan weet je dat je je publiek hebt gegeven
waarvoor ze kwamen: voortreffelijke muziek, gemaakt
door doodsimpele jongens uit onze eigen streek. En als
deze nummers daarbij zinderend in je oren blijven
nagalmen, mag je tevreden naar huis gaan. Bluezilla
heeft bewezen, ondanks hun periodieke sabbat van enkele
jaren, dat ze nog steeds perfect weten hoe ze hun
publiek moeten entertainen. Een vraag aan Steff maakte
duidelijk dat er eventueel nog meer concerten
inzitten... indien alles met de gezondheid van onze
allerbeste Paul blijft goed gaan. Hé, jongens, we
kijken hier toch al naar uit. Bluezilla is inderdaad
Bluezilla… Houwen zo.
Alfons Maes + © foto’s
