reunieconcert kleptomania
- 8 februari 2008 • Espace Delvaux Watermaal
Bosvoorde (Brussel) -
Augustus 1970. Samen met een buurjongen reizen we
stiekem naar Bilzen. Mijn vriend bemachtigt via zijn
oudere broer, die voor een krant werkt,
persfaciliteiten met ondermeer een bonnetje voor een
glas sterke drank dat we meteen verzilveren op het
festivalterrein. Op het podium voor de toren van de
brandweerkazerne kijken we uit naar Black Sabbath.
Dezelfde dag passeren Burnin’ Plague, Bismarck en
The Wild Angels. Het is echter een formatie uit Brussel
die naar de naam Kleptomania luistert die met een ruige
hardrockende set onze aandacht trekt. De blonde
gitaargod zullen we later nog aantreffen in de
‘Groene Michel’ in Antwerpen met een Britse
zanger Mike Foxler in de groep Lee. We herinneren ons
nog levendig hun uitvoering van ‘What’s
Going On’ van Taste. In ’74 keert zanger
Wim Hombergen terug en Kleptomania staat in ’74
weerom op het grote podium van Bilzen. Helaas worden de
podiumverrichtingen nooit getransformeerd naar vallabel
platenwerk. Na enkele singles volgt er wel een album
dat helaas niet in de platenrekken belandt wegens het
faillissement van de platenfirma. In ’76 zien we
voor de laatste keer de ondertussen tot Klepto
omgedoopte groep op het podium van het Kiosk festival
in Rijkevorsel. Tussen plaatselijk talent als Tails
Blues en Mustang en bekender volk zoals Roland en
Livin’ Blues maakt Klepto nog steeds een meer dan
solide indruk. Singles die niet aanslaan en enkele
bijkomende tegenslagen luiden het definitieve einde in.
Gitarist Dany Lademacher wordt bij het grote publiek
vooral bekend als handlanger van Herman Brood in diens
Wild Romance en voor zijn productiewerk voor o.a.
Machiavel en The Kids. In de jaren tachtig pleegt
Lademacher nog een soloplaat ‘Lademacher’s
Innersleeve’. Later duikt hij nog even op als
sideman in Bart Peeters’ Radio’s. Ook de
overige leden blijven actief in de muziekwereld zij het
meer op de achtergrond.
Eind vorig jaar vangen we de eerste geruchten op van
een nakende reünie.
Vrijdagavond was het zover, bassist Charlie
Deraedemaker, Roger Wollaert, Wim Hombergen en Dany
Lademacher stonden na ruim dertig jaar samen nog eens
samen op de planken. De meeste groepsleden naderen de
kaap van de zestig. Eens op het podium van Espace
Delvaux, in het centrum van Watermaal Bosvoorde, is
daar afgezien van wat grijzere haren weinig van te
merken. De immer lachende bassist Charlie beleeft zowat
de mooiste dag van zijn leven. Hij was het die al in
1968 de fundamenten van Kleptomania legde. Dat doet hij
veertig jaar nog meer dan voortreffelijk. Met drummer
Wollaert beitelde hij onwrikbare ritmestructuren waarop
de twee gitaristen hun snarenescapades bouwen.
Zanger-gitarist Hombergen opereert eerder beheerst,
bijna stoïcijns, Lademacher ontbindt geregeld zijn
gitaarduivels voor een dankbaar publiek. Dat publiek
bestaat grotendeels uit generatiegenoten en oude
vrienden, waarvan enkelen blijkbaar ook hun ondertussen
volwassen kinderen hebben meegebracht. Na elk nummer
weerklinkt dan ook welgemeend applaus. Het meeste
materiaal uit de vroege jaren zeventig van langspeler
‘Elephant’s Lost’, die pas jaren
later het daglicht zag, klinkt na al die jaren hopeloos
gedateerd. Dat beseffen de muzikanten als geen ander.
Na een valse start, de flamboyante annonceur van dienst
blijkt even spoorloos en een akoestische gitaar weigert
dienst openen ze de score met fraai instrumentaal werk
waarin we ‘Short Stories’ ontwaren.
De set is vooral opgebouwd met van demo’s
afkomstige songs en wordt naadloos verweven met
zorgvuldig geselecteerd singlewerk uit de latere
periode zoals ‘Back To The Country’.
Het zweverige ‘Sunday Morning’ is even een
magistraal melodieus intermezzo evenals het knap
opgebouwde ‘No Way Out Here’.
Lademacher blijkt nog steeds één van de betere
gitaristen in het rocksegment. Met ongehoorde souplesse
raast hij over de snaren en frets. Geen ongebreideld
snarengeweld maar inventieve economische solo’s
met een perfecte timing uitgevoerd.
De overige muzikanten bleven ook na het Klepto-avontuur
muzikaal actief, dat is duidelijk hoorbaar. De zang was
destijds niet meteen de grootste troef van het kwartet.
Drie decennia later is dat niet echt verandert.
Lademacher waagt een verdienstelijke poging met een
eigen nummer. Vervolgens zet hij samen met Hombergen
een onbetwist hoogtepunt in met het van The Byrds
geleende ‘So You Want To Be A Rock’ n Roll
Star’ en het lyrische epos ‘Hope’ dat
op knap dubbelloops snarenwerk drijft. De set evolueert
vlekkeloos verder. Tijdens de toegiften laat Lademacher
nog eens ondubbelzinnig het gitaarbeest los met een
hitsig ‘Rock’ n Roll’ dat wat
intensiteit betreft aan zijn ‘Wild Romance’
met Herman Brood herinnert. Tot slot wordt de
excellente harmonicaspeelster van Hobo Jungle terug op
het podium geroepen. Vroeger op de avond zette ze met
haar kompanen een niet onaardige dynamische set
countryblues neer in het voorprogramma. Het frêle
dametje debiteert ongemeen krachtig smoelschuiverwerk
en met klassieker ’Drinkin’ Wine
Spo-Dee-O-Dee’.
Een mooie afsluiting van een concert waarmee
Kleptomania het loutere nostalgie-aspect ver
overstijgt. In dit door een ware reüniegolf geteisterde
tijdperk is wellicht ook een plaats voor deze krasse
knarren in een grotere zaal.
Cis Van Looy
© Foto's: Alfons Maes
