Bradley's Circus CD-voorstelling
- 9 februari 2008 • Zaal La Vida Tilburg (NL) -
November
2005 is de datum dat Bradley’s Circus het
levenslicht zag en sindsdien oogstten ze overal succes.
De vijf bandleden weten steeds een knappe show neer te
zetten. Ze mixen blues met rock ‘n’ roll en
country met rockabilly-grooves, en ze noemen het
Contemporary Roots Music. Met een veelzijdig repertoire
weten ze het publiek dan weer te ontroeren, om ze dan
weer in een feeststemming te brengen.
Sinds het prille ontstaan in 2005, enkele cd’s
later en talloze platgespeelde zalen én dito festivals
in binnen- en buitenland, is Bradley’s Circus één
van Nederlands beste blues- en rockbands geworden en ze
timmeren nog steeds aan de weg om nog beter te worden.
Bij Bradley’s Circus bedient men een vette
contrabas, fraai uptempo drums, een snerpende gitaar,
een intrigerende female Blues Harp en een
zangeres/gitariste die weet hoe ze de juiste vocalen
uit haar stembanden moet knijpen! En dan hebben we het
nog niet eens over ‘opa’.
Mattanja Joy Bradley, Jimmy the Lounge, Lidewij
Veenhuis, Toine Stout en Beewee Nederkoorn zijn de
stuwende krachten achter dit muzikaal collectief.
Op 9 februari werden we uitgenodigd op de presentatie
van hun nieuweling ‘Shotgun Bunny’, een cd
boordevol leuke muziek netjes verpakt als digipack.
Toen we (Danny Ducati en ik) arriveerden aan zaal La
Vida (Tilburg), een prachtige zaal die steil omhoog
liep met in het midden een trappenzuil, hadden we de
indruk dat we ons van datum vergist hadden. Er was
nagenoeg nog geen ziel te bespeuren maar de opzet van
het podium zette onze verkeerde indruk om naar een
vaststaand feit.
Vermits, en ja, hoe gaat dat nu eenmaal met een
Vlaming, we al een ontzettende dorst hadden werden we
erop gewezen om muntjes te kopen, neen, geen
(peper)muntjes maar drankmunten. Alleen was die
verkoper nog niet aanwezig en we werden aangewezen op
de coffeeshop naast de zaal om onze dorst te lessen.
Maar een coffeeshop verkoopt geen bier maar wel andere
‘lekkere’ dingen en we hielden het maar bij
een Coca Cola en één koffie voor Danny.
Nadat onze dorst een beetje was gelest en onze
reukorganen de volle lading hadden gekregen gingen we
terug naar La Vida waar het nu al lekker vol zat.
Een kort gesprek met de blonde zangeres Mattanja Joy
resulteerde in de ontvangst van hun cd.
Om negen uur moest de voorstelling aanvangen maar
vermits het zaterdagavond was werd er met de tijd een
loopje genomen. Hoe dan ook, plots mocht de
‘annonceur’ van de avond, Peer De Graaf, de
show openen maar iemand was hem net voor, nl. Opa, de
trouwe hond en mascotte van de band. Hij was erin
geslaagd om zijn kop buiten het gordijn te steken alsof
hij iets wilde aankondigen.
Die avond stond in het teken van hun nieuwe cd en
misschien op één uitzondering na werden alle nummers
van de zilveren schijf ‘live’ gebracht. Wie
vertrouwd is met het werk van deze vijf jonge
muzikanten weet wat hem te wachten staat. Wij ook, maar
toch werden we verrast door de prachtige
live-uitvoeringen van de songs die hun nieuwe
langspeler behuizen.
Dat Mattanja Joy kan zingen bewees ze eens te meer deze
avond want of je nu naar live-versies of studio-nummers
luistert, ze weet steeds de nummers onder te drenkelen
met diezelfde zwoele ondertoon. Maar ook onze Lidewij
weet verdomd goed hoe ze de bluesharp moet bedienen.
Getuige hiervan het zeer geslaagd openingsnummer
‘Deal’ waarbij de vocalen en de bluesharp
een harmonie vormen en ons zowaar terugvoeren naar de
vooroorlogse jaren.
Met ‘Down On My Knees, een co-productie tussen
Mattanja Joy en Toon Van Den Boogaart, krijgen we
wederom dat soort muziek van toen onze ouders nog teens
waren, een ballade om bij weg te dromen en Jimmy weet
hier perfecte gitaarriffs op te plaatsen.
Alsof het nog niet genoeg was kregen we met
‘Shelter Me’ nog een plakker van formaat.
Dat Jimmy een zeer variabel gitaarspel heeft kunnen we
hier nogmaals ondervinden…
Maar hij is ook een uitstekend zanger, luister maar
eens goed naar ‘Searchin’, ook weer
zo’n knappe ballade waar je koude rillingen van
krijgt. Dat hij ook hier weer die speciale sfeer van de
jaren dertig/veertig uit zijn zes snaren weer te
toveren is mij niet ontgaan.
Maar moet Bradley’s Circus het nu hebben van
minder wilde nummers of zijn deze knappe songs louter
toevallig geselecteerd? Hoe dan ook, de uptempo nummers
zijn ook niet hier te versmaden maar toch verkoos ik
liever voor de zachtere nummers. Ach.. een mens wordt
oud… Of hebben ze nu echt bewust gekozen voor een
deels zachter repertoire. Het maakt eigenlijk allemaal
niets uit want ‘Shotgun Bunny’ is een zeer
homogene cd die aan vele eisen voldoet en die een grote
doelgroep zal aanspreken. Zelfs nu, wanneer ik de
schijf thuis beluisterd heb, kan ik niets anders doen
dan concluderen dat de kwaliteit van de nummers even
sterk aanwezig was als op de bühne zaterdag
laatstleden.
Voor de gelegenheid, en (gelukkig) maar bij enkele
nummers, werden er drie danseresjes aan de band
toegevoegd.
Helaas één minpunt dat ik opmerkte was dat de
jongedames niet geheel synchroon met elkaar waren en
dat was, denk ik, het enige negatieve (en de late start
van de alcoholverkoop uiteraard…) punt dat ik die
avond kon ontdekken.
Tussen de twee sets in werd het publiek nog vergast op
een kleine quiz waarin Peer De Graaf een viertal
(eigenlijk waren het er maar drie, de vierde was een
pop) kandidaten het vuur aan de schenen legde.
Het was allemaal leuk en wat mij bijzonder opviel die
avond was dat de muzikanten zeer gespannen waren en het
publiek, in tegenstelling tot andere bezoeken van me in
Nederland, niet zo wild te keer ging. Al bij al een
geslaagde avond en hopelijk voor onze vrienden van
Bradley’s Circus zal deze cd zich een weg banen
naar miljoenen cd-laders…
Op 17 februari vieren ze hun tweejarig bestaan in café
’t Buitenbeetje in Tilburg.
Meer info:
www.bradleycircus.com
Alfons Maes
© Foto’s: Danny Ducati en Alfons Maes
Lizzy Records • 2008-02 • Distr.: Niet
gemeld.
Voor de aanschaf van hun cd kun je het best hun website raadplegen.
