ANDRE WILLIAMS
- 20 februari 2008 • Muziekcentrum Trix Antwerpen
-
Op donderdag 20 februari was het mijn eerste bezoek aan
muziekcentrum Trix. Muzikaal Antwerpen had echt nood
aan zo’n centrum. Jonge muzikanten worden er door
deskundigen begeleid, er zijn repetitieruimtes, diverse
workshops, enz... Voor de toeschouwer er is een
gezellige concertzaal met splinternieuwe professionele
apparatuur. Dat de geluidsinstallatie een stevig volume
aankan werd later op de avond bewezen.
De Waalse groep The Experimental Tropic Blues Band
mocht om 20:45u. de kick-off gegeven. Wie de groep niet
kent en 12 maten blues verwacht zal bedrogen uitkomen.
Dit trio, bestaande uit twee zangers/gitaristen en een
drummer, geeft er letterlijk en figuurlijk een lap op.
Op gitaar gebruiken ze veel distortion. Ze deden mij
denken aan The Legendary Shack Shakers die ik twee jaar
geleden in Wuustwezel zag. Die avond in Wuustwezel
verliet misschien wel 80 procent van de aanwezigen de
zaal; maar hier in Trix, bij een jeugdig en openminded
publiek, werkte zulke act wel. Het was een energieke
act, ze speelden hard, snel en slordig. Als referentie
zou ik naar Jon Spencer blues explosion willen
verwijzen. Beide gitaristen zongen om beurt. Na enkele
nummers werd de mondharmonica gehanteerd door één van
de gitaristen. Deze werd ook versterkt met veel
distortion in de stijl van Lester Butler.
Voor mij mocht er wat minder luid en subtieler gespeeld
worden, maar hun 40 minuten speeltijd was op zijn minst
onderhoudend. Er gebeurde tenminste iets op het podium
met 2 frontmannen die het contact met het publiek niet
schuwden.
Vervolgens was het Californische The Flash Express aan
de beurt. Ook dit trio speelde stevige garagerock, maar
het klonk gevarieerder. Ze gaven een stomende, strakke
set van 40 minuutjes.
Na een korte break, kwam The Flash Express terug op het
podium. André Williams werd in ware James Brown stijl
aangekondigd door de zanger/gitarist Brian Waters. Wie
‘Live at The Apollo’ heeft van James Brown
kent de ‘introduction to star time’. Nu
werd de godfather of soul vervangen door de black
godfather.
Gehuld in blauw kostum en hoed, kwam André Williams het
podium opgewandeld. Voor zijn 72-jarige leeftijd zag de
Detroit legende er nog goed uit. Wie afgeborstelde soul
met een blazersectie verwachtte kwam van een kale reis
terug. Het werd een set met rauwe garagerock en
stompende rockabilly. Hoogtepunten waren ‘Bacon
Fat’, ‘The Greasy Chicken’,
‘Sweet Little Pussycat’, ‘Let Me Put
It In’ en ‘Pussy Stank’. Titels die
duidelijk tot de verbeelding spreken. Ook zijn
bindteksten waren hilarisch en sexueel getint.
Natuurlijk ligt zijn glorietijd van eind jaren
’60 al lang achter de rug, maar ondersteund door
muzikanten die 40 jaar jonger waren weet hij een nieuwe
generatie te bekoren.
Hij is misschien een pervers, whisky drinkend en
knettergek ventje, maar hij bracht de temperatuur in
Trix tot het kookpunt. Iet waar weinig andere
gepensioneerden in zouden slagen.
Kris Vermeulen + © foto's