KEYS and CHORDS

Een uitgelopen middagdutje zorgde ervoor dat ik opener Bass Papa miste. De bandleden van deze band zag ik al in vele andere projecten. Ik zal moeten wachten tot een volgende keer voordat ik de nieuwe formatie met o.a. Jan Meyers (Blue Blot), Larry, Mario Pesic (Camden, D-tale) en Steve Wouters (Last Call) bezig zal zien.

De 2e band op het hoofdpodium was Enrico Crivellaro and the Raphael Wressnig organ trio feat. Matyas Pribojzski. Gitarist Enrico Crivellaro zullen de meeste bluesliefhebbers wel kennen. Praktisch elk jaar treedt deze Italiaanse gitaarwizard op in onze contreien. Zijn stijl is jazzy en swingend. Iets wat perfect bleek samen te gaan met de knappe Hammond-B3 partijen van Oostenrijker Raphael Wressnig. Ik zag Raphael al eerder als begeleider van Larry Garner, maar nu begint hij met zijn eigen Organ Trio faam te maken.
Zowel Enrico als Raphael zingen niet, en toch kon het geheel blijven boeien. Iets wat Kirk Eli Fletcher in soortgelijke combinatie niet kon op Spring Blues twee weken geleden.

Na zes knap gespeelde instrumentale nummers kwam Matyas Pribojzski het trio versterken. Deze Hongaarse zanger/mondharmonicaspeler was al eerder te zien met zijn eigen band op (Ge)Varenwinkel. Harmonica technisch stond hij al zeer sterk en nu is ook zijn Engelse zang verbeterd. Knappe solo’s van drie topmuzikanten wisselden elkaar af. Het was technisch een hoogstaande set en een show waar het speelplezier van afdrupte..

Derde act was The Reba Russell Band. Reba Russell heeft een enorme podiumprésence en een krachtige stem. Verder kan ze rekenen op een zeer sterke band. Robert ‘Nighthawk’ Tooms had met zijn scheurende harmonica een belangrijke rol in het totaalgeluid van de band. Leuke covers zoals ‘Spoonfull’ en ‘When loves come to town’ werden afgewisseld met sterk eigen werk. De stevige, soulvolle Memphis blues sloeg terecht aan bij het publiek. Reba kon maar niet zwijgen over de liefde voor ons landje en onze bieren. ‘Thanks Jesus Christ for Duvel’ en het publiek kon alleen maar beamen.

Na het swingende gitaarspel van Enrico eerder op de avond was het aan landgenoot Rudy Rotta om zijn kunnen te tonen. Rudy Rotta is misschien wel de meest bekende Italiaanse bluesrockgitarist. Het optreden kende een trage start. Hij had problemen met zijn gitaareffecten en hij maakte een vermoeide indruk. Hij speelde luid en zijn songs leken geen richting te hebben. Verderop in de set herpakte hij zich met knappe slide partijen. Het was niet mijn favoriete optreden van de avond, maar het publiek lustte er grotendeels pap van en het hardere segment mag zeker geprogrammeerd worden.

Een Belgische première was er voor Ralp De Jongh. Deze Nederlander verzorgde tweemaal een optreden in de schuur (2e podium). Deze jonge, blonde kerel had de looks van een surfboy, maar op het podium verandert hij in een bezeten bluesduivel. Hij speelde met veel bezieling en het zweet gutste van zijn voorhoofd. Stampend met zijn voeten, roepend, smekend, hij was een vat emoties dat evengoed in het rijtje van de Fat Possum artiesten als RL Burnside en Robert Belfour kon thuishoren.

Afsluiter op het hoofdpodium was British finest boogie woogie pianist Mike Sanchez. Deze energieke Brit zullen de meesten kennen als pianist bij Bill Wymans Rhythm Kings en als frontman bij The Big Town Playboys. Met zijn Elviskuif lijkt Mike weg gelopen te zijn uit de fifties. Hij is een entertainer pur sang. Er valt steeds wat te beleven als hij op het podium staat. Smoelentrekker eerste klas, jokes vertellen, stoeien met het vrouwelijk publiek, hij doet het allemaal. Maar het belangrijkste blijven zijn knappe pianospel en zijn totale show met professionele muzikanten. Zijn band was voor de gelegenheid uitgebreid met twee saxofonisten. Bekende nummers waren ‘Shake your hips’, ‘Bo Diddley’, Howlin’ Wolf imitatie ‘How many more years’ en ‘Old saxophone’. Mike en zijn band brachten een show waar muzikaliteit en entertainment hand in hand gingen. Kortom een perfecte headliner om de party in Puurs af te sluiten.

Zelden meegemaakt dat het ganse programma zelfs de grootste criticasters kon bekoren.
Duvel blues had dit jaar vele troeven: muzikaal hoogstaand, mooi weer, goede locatie en niet te vergeten: hun godendrank.

Kris Vermeulen

Foto’s: Danny Ducati